Na een paar weekjes afwezigheid stond ik afgelopen zondag weer aan de start van een marathon: de Erbeskopfmarathon in het Duitse Thalfang. Het NSK in Landgraaf was zaterdag afgelast, dus nu kon ik me focussen op de marathon. Alweer dat woord: focus. Ik veronderstel het meest gebruikte woord (door het Nederlands elftal) de laatste tijd? Enfin, dit is geen voetbalblaadje, maar een mountainbike site! De marathon dus:
Ik kan wel zeggen dat de focus nogal ontbrak bij de start. Ik stond niet geheel vooraan, maar 110km en 3100hm is genoeg om iedereen in te halen. Er werd eerst een soort van startlus gereden van 6km. Ik bekeek het voorste geweld vanuit de achtergrond. Het waren 6 snelle kilometers en voordat ik het wist fietste ik langs start/finish. De kilometers die volgden waren gelukkig geen racebaan meer.
Het waren mooie lange klimmen, af en toe afgewisseld met een kort steil klimmetje en mooie single-tracks waar ik de Levrier het werk liet opknappen. Het was warm, maar wel uit te houden door genoeg te drinken. Natuurlijk waren de Duitse plaatselijke buien (ook wel tuinslang/sproeier genoemd) af en toe welkom.
Op een lange licht oplopende klim kwam ik met 3 andere rijders te zitten. Eentje zat al redelijk kapot (of kon dat goed imiteren) en de andere twee wilden niet overnemen. Ik schakelde een tandje bij en wist de Heren uit het wiel te krijgen. Na het lange rechte stuk bleek dit echter het begin te zijn van de zoveelste lange klim. Ik besloot door te trappen en het gat werd groter. Na een tijdje kwam ik boven op de Erbeskopf, met 816 meter de hoogste top in de Hunsrück.
Op het hoogste bergtopje zijn is een mooi gevoel om 2 redenen. 1: je kun meestal ver kijken, mooie uitzichten dus. 2: er volgt altijd een afdaling. Vandaag was dit in de vorm van een skipiste. Niet super technisch, maar het ging wel hard. Soms even vliegen over een hobbeltje, heerlijk. Aangemoedigd door het publiek kwam ik nog vol adrenaline bij de volgende verzorgingspost. Na sportdrank bijgetankt te hebben (die overigens niet te drinken was, maar mijn eigen Powerbarbidons had ik al lang leeggedronken) en een paar stukken Deutsche Kuchen (smaakte stuk beter) konden we weer verder. Mooie afdalingen en klimmen volgden en ik kreeg steeds meer moraal, want een tijd binnen de 6 uur leek haalbaar.
Tot 18 km voor de finish denk ik. Daar kwam een van de eerder genoemde heren voorbij. Het was meteen duidelijk dat hij me eraf wilde rijden. Ik probeerde aan te klampen en dat lukt de eerste klim nog aardig. In de afdaling kreeg ik het gat van ongeveer 20 meter niet dicht. Deze kerel kon behoorlijk afdalen, het was dus zeker geen Duitser (ook tijdens de Erbeskopf weer paar maffe acties gezien van onze oosterburen).
In de tweede klim moest ik weer mijn best doen om hem in het zicht te houden. Op de tanden bijten, de benen laten ontploffen en het zweet dat je voor je ogen langzaam richting de grond ziet vallen. Geheel gefocust (weer dat woord!) op het shirt van mijn voorganger. Er stond een pijl op die me vertelde welke kant ik op moest fietsen... En dan is het opeens over. Ik moest hem laten rijden en dan zul je altijd zien dat je stilvalt. Na een paar kilometer stond ik helemaal geparkeerd en dan is het nog ver. Zeker de laatste kilometers even diep moeten gaan en na veel gezwoeg en gepuf kwam ik dan na 6 en een half uur over de finish, pfoe, dat was even een domper
Het was een mooie marathon en over de eerste 90km ben ik erg tevreden, de laatste 20 wil ik snel vergeten. Nu op naar Polen! Daar zal het me zeker niet gebeuren dat ik me meteen opblaas.
Tenslotte, ik had nog een nieuw onderdeel op mijn fiets gemonteerd om te testen. Ik denk dat ik het toch niet gebruik voor de meerdaagse wedstrijd in Polen, aangezien het na 110 al redelijk “duizelig” was.
