Na 2 weken al dan niet verplichte rust (leren voor herkansingen) was het opeens weer tijd om te fietsen. Donderdag afgereisd naar Ischgl om zaterdag deel te nemen aan de Ischgl Ironbike, een internationale marathon met veel toppers aan de start, zoals kersverse wereldkampioen Alban Lakata.

Zaterdag was raceday. Ik ging proberen de lange afstand te rijden: 79km en 3800hm. Bij de start stond ik veilig tussen de andere wedstrijdrijders achter het startvak van de profs.

Er werd enorm snel gestart. Ik besloot niet al te gek te doen, maar de hartslag knalde toch de lucht in, terwijl ik van alle kanten werd ingehaald door vooral de kortere afstand rijders. Op de eerste klim van de dag naar de Lareinalpe wist ik al wat plaatsen goed te maken. In de afdaling die daarop volgde niet teveel risico genomen, maar ik kon wegrijden bij een groepje Oostenrijkers. Klimmen kunnen die gasten echter wel goed, en ik liet ze wegrijden in een klein klimmetje, wetende wat komen ging. In de singeltrack afdaling zat ik er zo weer bij. Inhalen was in het begin helaas onmogelijk, maar na een tijdje greep ik mijn kans en reed nog bijna een fotograaf omver, 1 foto minder dus, maar ik kon weer wegrijden.

Wat volgde was een snel vlak stuk van Galtür naar Ischgl. Ik ging lekker bij een junior in het wiel zitten, aangezien die toch de korte ronde moest rijden. Hij sloofde zich 500 meter uit en wilde toen dat ik overnam. Jammer dan, al sloot het hele startveld weer aan, het zou me niet veel uitmaken. Twee jaar geleden had ik het hier ook alleen mogen opknappen. Na een tijdje was het groepje wat groter geworden. We raapten ook nog 4 vrouwen op. Lekker bij de meiden in het wiel zitten, genietend van een Powerbar reepje, wat is fietsen toch leuk!

In Ischgl aangekomen moest de volgende klim overwonnen worden. Via de Idalp ging het naar de Idjoch om op de 2850 meter hoge Greitspitze te eindigen. Het is een vreselijk steile klim, rustig aandoen kun je er niet, dan rol je achteruit. Ik fietste nog een stuk samen met een bekende (Marco). Babbelend over mountainbike en de studie (hij heeft ook mijn huidige studie BMT gedaan;)) haalden we steeds meer mensen in. We kwamen na een tijdje boven het wolkendek uit en het was prachtig weer. Het uitzicht was geweldig! Marco verkoos om de middelafstand te rijden, ik ging voor de lange, maar of dat een verstandige keuze was?

De Idjoch en de Greitspitze lagen er slecht bij. Smeltende sneeuw, regen en werkverkeer hadden er een groot modderbad van gemaakt. De Idjoch met moeite kunnen opfietsen, Greitspitze was lopend al bijna niet meer te doen.

Gelukkig volgde er een mooie afdaling over een leuke singletrail. Soms ging het even bergop, wat het wel slopend maakte. Het laatste stukje was een speedafdaling over schotter, dat ging lekker hard. Tegen het einde van de afdaling hoorde ik iets rammelen. De remklauw van de voorrem zat los. Zonder de vingertjes te verbranden deze even vastgedraaid en de klim richting Samnaun, een belastingvrij Zwitsers staatje kon ingezet worden.

In Samnaun bij de bevoorrading goed gebunkerd. Helaas was ik mijn camelback vergeten, dus tax free shoping doen we maar een andere keertje. De klim die volgde was gruwelijk. Steil, steiler steilst, met losse grind. In je ritme komen was onmogelijk want om de haverklap moest ik even van de fiets om lopend verder te gaan. Gelukkig was ik niet de enige die het zwaar had, wat een gezwoeg. Het laatste stukje kwam ik lopend niet meer vooruit en werd nog ingehaald door een aantal anderen. Het was vechten voor elke milimeter.

Lichamelijk 10 jaar ouder en mentaal gekraakt kwam ik boven op de Palinkopf. Bij de bevoorrading stonden 3 pubers te helpen, ze vroegen of ze iets konden doen. Nou.... Mijn bidonnetje was weer mooi gevuld en mijn ketting cement (modder?) vrij! Ondertussen kon ik genieten van een liter cola en geweldig uitzicht.

Na een tijdje besloten om toch maar verder te gaan, afdalen naar Ischgl! Er zat nog een klein klimmetje in, waar het kramp-spook nog even langs kwam vliegen. Het ging lekker hard naar beneden, zeker over het asfalt stukje op de Idalp (gelukkig stond er geen flitspaal!). Na 6 uur en 22 minuten kwam ik aan in Ischgl. De winnaar (celestino, een Italiaan) had er 4 uur (!) over gedaan. Karl Platt werd tweede en wereldkampioen Alban Lakata 3de. Ik werd uiteindelijk 83ste van de 170 mafkezen die voor de lange afstand hadden gekozen. Tevreden dat ik hem heb uitgereden, een betere tijd komt een andere keer.

Ik blijf nog 1,5 week in Ischgl om te biken. Op 29 augustus rij in in de ardennen de Houffamarathon.