Het seizoen is begonnen, de eerste wedstrijden zijn alweer gereden. De bergrace a.s. zondag is voor de meeste van ons team de eerste krachtmeeting.
Maar dit alles zal ik van de zijlijn kunnen bekijken. Vier weken geleden is mijn achillespees volledig gescheurd tijdens een spelletje tennis. En dat ziet er ongeveer uit als op het plaatje links. Dus kaput, doormidden, foetsie, weg. En dan kun je dus niets meer.
Dezelfde avond zat ik al in het ziekenhuis en werd het ingegipst voor de nacht. Niets meer eten en drinken en de volgende dag terugkomen. Ik zou dan tussen het reguliere operatieschema geschoven worden als er ergens ruimte was.
Dus om 9 uur present in het ziekenhuis, leuk bed gekregen en operatiejasje aan. Die overigens twee jaar eerder afgeschreven had moeten worden want er was niets mee te beginnen en hing maar een beetje om me heen. Rond half een werd ik opgehaald voor de operatie en daar ga je dan. Twee verpleegsters duwen en trekken me door de gangen heen naar de OK. Infuusje erin, wat een flinke plas bloed oplevert. Oh.. ging het niet helemaal goed? Goh, ik dacht al, gaat het altijd zo? En ik moest toch nog even plassen, wat niet erg handig half hangend aan het bed gaat midden in de voorbeidingsruimte met alleen een half schermpje eromheen. Maar uiteindelijk ben ik helemaal aangesloten op de bewaking en krijg ik wat intraveneus sap toegediend.
Daarna op weg naar de OK, een hi-tech ruimte met middenin een grote tafel met een afvoerputje eronder. Ik heb gelijk associaties met een slagerij.
Ik wordt op het bed naast de operatietafel gezet en krijg een ruggenprik. Even met de naald tussen mijn ruggenwervels wroeten en alles wordt lekker warm van onderen. Al na 30 seconden kan ik weinig meer vanaf mijn navel naar beneden. Ik kan nog net omrollen zodat ik op mijn buik op de operatietafel terecht kom.
De operatie is zelf redelijk snel voorbij, na twintig minuten is alles al klaar. Daarna wordt ik weer ingegipst en moet ik even wachten totdat dat hard genoeg is. De operatietafel wordt omgekiept en ik lig weer in het bed. Ok...doen we dat zo... Ja dus.
Dan naar de recoveryroom om te wachten totdat de ruggenprik uitgewerkt is. Elke 10 minuten wordt alles opgemeten en is het wachten totdat er weer wat gevoel terugkomt. Wat nog verrekte lang duurt. Pas na ongeveer 30 minuten kan ik een spiertje zien trillen op mijn been. En een kwartiertje later mag ik weg. Wel eerst even controleren of mijn blaas niet vol zit want anders loopt die letterlijk over. Je voelt tenslotte niets meer daaronder! Maar niets te vinden dus de verpleegsters duwen me weer terug naar mijn kamer.
Daar moet ik wachten totdat de ruggenprik volledig is uitgewerkt. Rond vijf uur vindt ik het wel mooi geweest en wil naar huis. De verpleegster is het er nog niet helemaal mee eens maar nadat ik heb kunnen laten zien dat ik uit bed kan komen mag ik weg. Infuus eruit.. en weer een plas bloed.... Dat gaat lekker... En ik mag ook nog even laten zien dat ik de trombose prik zelf kan toedienen. 3 weken lang mag ik mezelf elke dag een spuit geven in mijn buik. Stoer zet ik de naald op mijn buik en spuiten maar. Dat valt overigens best mee, je voelt niet veel maar raar is het wel.
Nu zijn we 4 weken verder. Via gips, loopgips nu in de tape. Ik kan kleine stukjes strompelen zonder krukken. Fietsen gaat redelijk zolang ik met mijn hak fiets. Volgende week kijken ze of de tape eraf kan of dat ze het nog een week intapen. En dan voorzichtig steeds meer belasten.
Voor de revalidatie neem ik uiteraard fysiotherapie en krijg aanvullend ondersteuning van onze nieuwe sponsor Compex om hun producten optimaal in te zetten voor de revalidatie.
Ik zal periodiek mijn voortgang hier posten en hoe de revalidatie verloopt in combinatie met de Compex producten.
