Het is altijd lastig om op tijd weg te gaan bij "hotel" Huntjens. Wat een gastvrijheid. Maar rond 10:15 kunnen we vertrekken we met gids Peter aan kop voor de verkenning.

Met een leuke groep van 10 man een 1 vrouw rijden we de belangrijkste stukken van de route. Peter heeft de hand weten te leggen op de enige echte tot op dat moment actuele route. Iets met een parkeerplaats, mannen in donkere jassen en een tas die van eigenaar wisselde...

Maakt ons niet uit, de sneak preview van de route geeft ons een goed inzicht in wat we op 9 oktober kunnen verwachten.

Jean heeft nog wat leuke filmpjes geschoten, check ook zijn blog!

Dim lights

Dim lights

Dim lights

Met maar liefst 9 renners, bijna het voltalige team, stond Oxyinracingteams aan de start van de verschillende races in Lunteren. Het was dan ook gezellig druk rondom de Oxyin Team tent.

3 renners mochten starten in de stromende regen voor 150 minuten wedstrijd. Na afloop mochten de andere 6 onder gezelschap van een waterig zonnetje en een stuk droger parcours hun 75 wedstrijd doen.

Met 3 renners in de top 15 van de einduitslag van de 4 Bergraces kunnen we tevreden terugkijken op deze mooie wedstrijden. Op categorieën is het nog mooier:
Rolf is 2e M2 geworden, Mark van Weegen 3e bij de Elite en Mark van Schie 4e bij de Amateurs.

8: TRENTO -RIVA DEL GARDA 75.77KM 2162HM

Vandaag de allerlaatste etappe van deze Transalp. Voor ons geen paar rondjes over de Champs Elysees, maar gewoon een zware etappe van Trento naar Riva del Garda, met ruim boven de 2000 positieve hoogtemeters! Zoals vertrouwd ook vandaag weer een flinke klim vlak na de geneutraliseerde start. Daarna een lange afdaling en nog wat kleinere klimmetjes. Het laatste gedeelte bestaat uit asfalt.

Rolf en ik voelden ons allebei goed, en begonnen lekker aan de laatste etappe. Er werd vanaf de start al behoorlijk hard gereden. Iedereen wist natuurlijk dat vandaag de laatste dag was waarop men nog even vol kon gaan, en dat er niets over gehouden zou hoeven te worden voor morgen. De afdaling vanaf de eerste berg was hier en daar best technisch. De tweede klim bracht ons naar Lago di Lamar, een prachtig turquoise gekleurd bergmeer. Daarna volgde wat korte technische afdalingen en korte klimmetjes. In 1 van de afdalingen met veel grote losse keien ging Rolf vlak voor me onderuit. Gelukkig was de schade beperkt, en kon er snel weer doorgereden worden. Vanaf Ranzo volgde er een lange afdaling, die niet heel erg technisch was, maar hier en daar wel behoorlijk steil. Dit zou de laatste afdaling van de Transalp worden. Later vernamen we dat er op deze afdaling in het achterveld een vrouw gevallen was, en daarbij zeer ernstig gewond geraakt was. Ook op de laatste dag moest de reddingshelikopter dan nog ingezet worden.

Op het laatste gedeelte van de etappe werd er voornamelijk over asfalt wegen en paden gereden, en daarbij lag het tempo bijzonder hoog. Rolf en ik zaten in een grote groep, en ik moest alle zeilen bijzetten om er nog aan te kunnen blijven hangen. Kopwerk zat er voor mij vandaag niet in. Wat kan er een verschil zitten in het gevoel van dag tot dag! Gelukkig kon ik het tempo volgen, en finishten we na iets minder dan 4 uur eindelijk in Riva Del Garda. Daar werden we beloond met een fantastische sfeer, mooi weer, veel eten en een paar welverdiende biertjes. Uiteindelijk werden we 64^ste bij de mannen, en 98^ste overall, van de ruim 550 gestarte teams. Vooraf hadden we als belangrijkste doel om de Transalp samen uit te rijden en daarbij heel te blijven, maar desondanks zijn we erg tevreden met onze uitslag. Het was een prachtige ervaring, en een leuke afwisseling op het rijden van de cross country wedstrijden.

Nog onze speciale dank aan de Compex apparaten, elke dag hebben ze ons geholpen goed te herstellen, en herstel is alles tijdens zo'n meerdaagse wedstrijd.

7: SAN MARTINO DI CASTROZZA - TRENTO 122.7KM 2598HM

Vandaag stond de langste etappe van deze Transalp op het programma. Vanuit het prachtige stadje San Martino Di Castrozza vertrokken de overgebleven renners voor een relatief makkelijke etappe naar Trento. De start voerde eerst door wat smalle straatjes in het oude centrum van het stadje waarna we vervolgens, voor het eerst tijdens deze transalp, met een lange afdaling zouden beginnen. De grootste hindernis in deze etappe zou de Passo Cinque Croci zijn, met een hoogte van 2000m. Na deze klim zou het voor een lange tijd vooral omlaag gaan, en daarna over asfalt licht omhoog naar een slotklimmetje van zo’n 300 hoogtemeters.

Rolf en ik voelden ons beide goed aan het begin van de etappe, en de klim naar de Passo Cinque Croci verliep dan ook goed. In de klim hadden we wat landgenoten gevonden waarmee we afspraken op het vlakke asfaltstuk het werk een beetje te verdelen, om zo samen een hoog tempo te kunnen draaien. Zo gezegd zo gedaan, en na de tweede verzorgingspost kon het stoempwerk op het relatief vlakke asfalt beginnen.

We waren samen met de twee andere Nederlanders, Harry Rasing en Gene Rekko, en met de koplopers bij de dames, het de Duits-Oostenrijkse formatie van Mountain Heroes bestaande uit Katrin Neumann en Martina Miessgang. De dames konden geen kopwerk doen, maar met z’n 4en slaagden we er toch in een hoog tempo te rijden. We waren daardoor al snel niet meer met z’n 6en, maar de groep groeide aan de voorkant aan tot een grootte van zo’n 14 man. Dit bleef ook de uiteindelijke grootte van de groep, want terwijl er aan de voorkant nog wat mensen opgepikt werden, vielen er aan de achter kant ongeveer evenveel af. Ook de dames van Mountain Heroes konden niet volgen. Later hoorde ik dat Katrin Neumann een paaltje over het hoofd had gezien. De benen voelden bij mij inmiddels beter dan ze tot nu toe in de Transalp gevoeld hadden, en nadat ik samen met Gene en Harry al veel te veel kopwerk gedaan had stelde ik aan Rolf voor om samen met onze landgenoten te proberen weg te rijden bij deze groep. Achterin de groep zaten namelijk een aantal Zuid-Europese collega’s die dankbaar gebruik maakten van onze inspanningen, en waarvan we al gezien hadden dat ze goed konden klimmen. Deze mannen hadden nog geen minuut kopwerk gedaan, en we wisten dat de etappe zou afsluiten met een pittig klimmetje. Ik wilde voorkomen dat de mannen ons pas op dat moment zouden bedanken. Rolf voelde zich echter niet zo best meer, dus we besloten niet weg te rijden.

Het onvermijdelijke gebeurde, want op de slotklim kwamen de Zuid-Europese collega’s ineens wel vooraan rijden. Ik reed mee, samen met Harry en Gene, maar zag dat Rolf even niet kon volgen. Daarom even op Rolf gewacht en gezegd dat hij m’n zadelpen moest pakken. Toen samen met Rolf terug naar boven gereden. Het was een heerlijk gevoel om vervolgens met Rolf aan de zadelpen de leden van het eerdere groepje 1 voor 1 voorbij te rijden, en als een van de eerste teams de top van de klim te bereiken. Na de klim volgde een lange afdaling richting Trento. De organisatie had de finish verplaatst tot net buiten het centrum van Trento, om te voorkomen dat de renners als kamikazepiloten het drukke centrum in zouden vliegen. Dat was een wijs besluit, want de snelheden op de laatste afdaling liepen richting de 80km/h. Door de aanwezigheid van auto’s die langzamer reden was dit best gevaarlijk. Moe maar voldaan kwamen we over de finish van deze lange etappe. Na 7 dagen pasta besloten we samen een lekkere pizza te gaan eten in het mooie Trento, om vervolgens alsnog bij de pastaparty aan te schuiven. Ook de Compex werd weer ingezet om het herstel te bespoedigen, zodat we morgen nog 1 keer zouden kunnen vlammen.

6: ALLEGHE - SAN MARTINO DI CASTROZZA 72.4KM 3156HM

Na de uitputtingsslag van gisteren was de stemming wat somber. Niet alleen bij ons, maar bij vele renners. De 5^de etappe was door de weersomstandigheden zowel fysiek als mentaal heel zwaar geweest, zelfs voor de beste renners. Rolf en ik hoopten voor vandaag dan ook van harte op droog en zonnig weer. Dat kregen we gelukkig. De etappe zou ons naar San Martino Di Castrozza brengen. Wederom wat verder naar het Zuiden, en dus hopelijk wat dichter bij het zomerweer. Door het grote aantal hoogtemeters zou de etappe van vandaag een van de zwaarste etappes zijn.

De zon die ’s morgens over het meer in Alleghe scheen verbeterde de stemming van de meeste renners aanzienlijk. Ook wij kregen er weer zin in. De benen voelden goed, en dat was fijn, want na een korte geneutraliseerde start naar beneden zou het eerste zware klimwerk beginnen. Tot nu toe nog geen etappe in de Transalp zonder zware klim aan het begin… Na de geneutraliseerde start werden de windstoppers en armstukken al snel overbodig en uitgedaan en afgerold. De goede benen hielpen de laatste somberheid uit de hoofden en de rest van de etappe kon van start gaan. We reden beiden lekker door, zowel naar boven als naar beneden. De etappe bestond uit veel relatief korte klimmetjes en afdalingen, die hier en daar behoorlijk technisch waren. Doordat we gisteren vrij veel tijd verloren hadden, wilden we dat vandaag wat proberen goed te maken. Daarbij wisten we ook dat de etappe van morgen een relatief makkelijke etappe zou worden, zodat we vandaag best iets dieper zouden kunnen gaan.

Tot en met de afdaling van de Passo San Pellegrino verliep alles vlekkeloos. Toen Rolf echter in deze afdaling wat afstand ging het mis. Rolf reed samen met een aantal anderen met zeer hoge snelheid rechtdoor waar een bordje ons naar links stuurde! Er werd nog geroepen, maar Rolf en de anderen hoorden het niet meer en reden door. Helaas liep het pad nog behoorlijk naar beneden, en zou het nog even duren voordat de mannen erachter kwamen dat ze niet goed zaten. Ik had inmiddels met enkele anderen de remmen in geknepen, en was linksaf gegaan zoals de routepijlen aangaven. Het pad linksaf bestond uit een lange klim richting de Paso di Lusia, de op een na laatste klim van deze etappe. Ik besloot rustig omhoog te rijden, om Rolf de kans te geven weer terug te komen. Op de top toch nog even moeten wachten. Volgens de regels moeten de renners namelijk binnen twee minuten van elkaar verwijderd blijven. Toen Rolf na 15-20 minuten ook boven was zijn we samen aan de afdaling en de laatste klim begonnen. Het verkeerd rijden was voor Rolf echter fysiek en mentaal een tegenvaller geweest, en de laatste klim verliep dan ook wat moeilijker voor Rolf. Rolf bepaalde het tempo, en we zijn samen omhoog gereden. De etappe werd afgesloten met een mooie afdaling naar San Martino di Castrozza. Het slechte gevoel van gisteren was na deze etappe weer vergeten, al was het verkeerd rijden en het tijdverlies dat daarmee gepaard ging toch een kleine domper op de etappe van vandaag.

5: ST. VIGIL – ALLEGHE 73.6KM 2618HM

“Highway To Hell” klonk vandaag voor de 5de maal uit de speakers bij de start. Een toepasselijker nummer was er niet voor de etappe van vandaag, zou later blijken. De etappe van vandaag was wederom een relatief korte, met veel hoogtemeters. Twee flinke bergen zouden er vandaag beklommen worden. Eerst een geneutraliseerde start over het asfalt, om ons naar de voet van de Limojoch te brengen. Na het bedwingen van de Limojoch zou de Rifugio Averau beklommen worden. Deze berg is met 2417m het hoogste punt van de Transalp.

Vandaag was de tweede dag waarop de weergoden ons niet goed gezind waren. ’s Morgens al constant regen, en zelfs bij de start was het al erg koud. De organisatie had inmiddels al enkele tientallen keren verteld dat het bovenin de bergen sneeuwde en vroor, en raadde iedereen aan zich zeer goed aan te kleden. We waren weer op tijd aanwezig bij het vertrouwde startvak B, waarin we te horen kregen dat het niet zeker was of de etappe door zou gaan. Er werd gesproken over volledig annuleren, maar ook over het halveren van de etappe om vervolgens geneutraliseerd over de weg naar Alleghe te rijden. Het weer in de bergen was simpelweg te slecht. Toch besloot de organisatie de etappe van start te laten gaan. Er zou bij het eerste verzorgingspunt besloten worden of het verantwoord was om verder te gaan.

Na de start reden we op de brede asfaltweg naar de voet van de Limojoch al door diepe plassen. Het ijskoude water kwam nu van boven en van onderen. Rolf en ik voelden ons allebei niet super, en moesten ook al snel lossen uit de grote groep waarin we zaten. Ook het volgende groepje konden we simpelweg niet bijbenen. Op de klim naar de Limojoch ging het iets beter, maar de koude regen wist toch te voorkomen dat we onszelf goed warm konden rijden. Dichterbij de top van de Limojoch was de regen inmiddels in sneeuw veranderd, en was ik nog steeds niet goed warm. Dat was zorgelijk, want er zou een lange afdaling volgen. In de afdaling nam Rolf het voortouw. Ik had het inmiddels zo koud dat ik m’n handen en voeten niet meer voelde. Ik zat te beven en te klappertanden op de fiets, en daalde af als een oud vrouwtje met een rollator. Het gevolg was dat Rolf al snel uit het zicht was verdwenen, en dat de ene na de andere pannenkoek me inhaalde. Hier en daar gleden er nog wat mannen de bocht uit doordat de keien erg glad waren. Ik was blij toen ik heelhuids bij de eerste verzorging aankwam. Tijdens de etappe had ik stiekem al de hoop dat de eerste verzorgingspost het eindpunt van deze etappe zou worden. Bij de verzorging aangekomen werd ons echter verteld dat de finish nog 20km verder lag! De etappe was dan weliswaar ingekort, maar er moest alsnog 20km onder deze barre omstandigheden gereden worden. Nadat ik mezelf wat had volgepropt met eten, en toen Rolf z’n isolatiedeken tot jas had omgetoverd reden we verder naar de vervroegde finish. Daar stopte de tijdmeting, maar was het nog niet helemaal afgelopen.

De organisatie had weliswaar de finish verplaatst, maar liet ons nog wel 30km over de weg naar Alleghe fietsen! Deze rit bestond uit een klim van zo’n 6km, gevolgd door een eindeloos lange afdaling. Het laat zich raden dat iedereen die nog niet bevroren was dat hier wel zou worden. In mijn ogen heeft de organisatie hier toch wat onverantwoorde risico´s genomen, en had dit beter geregeld moeten worden. Ik hoorde later dat de rijders die wat later finishten wel met bussen naar Alleghe gebracht werden. De rijders in de voorhoede hebben over het algemeen eigen verzorgers mee, en deze mannen werden dan ook opgehaald bij de finish. Voor de rest, waar wij toe horen, was er maar 1 optie, en dat was op de fiets de ijskoude tocht naar Alleghe afleggen. De etappe van vandaag was fysiek, maar vooral mentaal heel erg zwaar. Over de uitslag waren we niet erg tevreden, maar in de race waren we eigenlijk maar met 1 ding bezig: overleven. We hopen dan ook dat het weer voor de komende dagen beter zal zijn.

4: BRIXEN - ST. VIGIL 71KM 3454HM

De etappe naar St. Vigil zou met z’n 3454 hoogtemeters in minder dan 71km de koninginnenrit van deze Transalp worden. De etappe begon met een eindeloze klim vanuit Brixen. Eerst wat asfalt en daarna op gravel verder naar de top. Een klim van zo’n 1600 hoogtemeters! Gisteren hebben Rolf en ik wat behoudend gereden met het oog op de loodzware etappe van vandaag. Bij mij was de spierpijn tgv de kramp op de eerste dag eindelijk verdwenen. De benen voelden op de eerste klim gelijk al goed, en we reden een lekker tempo omhoog, waar veel anderen het toch wel zwaar hadden. Het was fijn om het goede gevoel weer terug te hebben, want de afgelopen drie dagen waren toch erg zwaar geweest. Ook het weer was weer heel anders dan gisteren. Vandaag stond de thermometer op een graad of 24, en scheen de zon volop. Ook hier kan het weer dus erg snel veranderen.

Na de eerste klim volgden nog wat “kleine” klimmetjes en wat steile technische afdalingen, afgewisseld met snelle afdalingen over schotterwegen en wat asfaltstukjes. Het afdalen gaat ons steeds beter af. Waar we in het begin op de afdaling nog wel eens voorbij werden gevlogen door de Zwitserse en Oostenrijkse specialisten, haalden we nu soms zelf wat mensen in. Dat is best nuttig, want op zulke lange afdalingen kun je best een hoop tijd verliezen.

De laatste klim naar Forcella de Cians was voor ons allebei toch zwaarder dan we ons herinnerde van het hoogtekaartje. We waren dan ook blij toen we de top bereikt hadden, en werden beloond met een snelle afdaling naar St. Vigil. De laatste afdaling was voor mij een les voor de komende dagen: hoogtekaartje in de broek stoppen! Er is niets zo vervelend als niet weten wat je nog te wachten staat. Veel mannen reden met geplastificeerde hoogtekaartjes op het stuur geplakt. Zo’n kaartje kan een behoorlijke mentale steun zijn op de momenten waarop je het zwaar hebt. Tevredenheid overheerste na deze zware etappe, waarin we als 59^ste over de streep rolden.

MAYRHOFEN – BRIXEN 94KM 2154HM

De derde etappe voerde vanuit het zeer regenachtige Mayrhofen naar het Italiaanse Brixen. Al vanaf de eerste dag hadden we de hoop op beter weer naarmate we meer richting het Zuiden zouden komen, maar tot nu toe was er van die logica nog niet veel terecht gekomen.

Rolf en ik stonden zoals gewoonlijk ongeveer een uur voor de start bij het startvak, om onze fietsen voorin het vak te kunnen plaatsen. Wederom mochten we starten in startvak B vanwege onze plek in het klassement. Aangekomen bij startvak B werd ons verteld dat er getwijfeld werd om de start een uur te vertragen. De reden was het slechte weer, met name bovenop de Pfitscherjoch. Dat het slecht weer was hadden we al ondervonden, want in de korte trip van het Transalp Camp in de plaatselijke brandweerkazerne naar de start waren we allebei al behoorlijk nat geworden. Over onze gewone kleding droegen we nog een vuilniszak om het water buiten te houden. Uiteindelijk zijn we zelfs in onze vuilniszakken van start gegaan! Voordat het zover was hebben we nog zo’n 3 kwartier bij de parfumerie op de hoek gezeten om warm te blijven. Inmiddels was er besloten de start toch gewoon om 9 uur te laten plaatsvinden. Na zo’n 10 minuten rijden over asfalt waren we warm en kon de vuilniszak uitgetrokken worden.

De etappe naar Brixen kende slechts 1 klim, maar wel meteen een hele flinke. De te bedwingen berg was bekend onder de naam Pfitscherjoch. Het laatste stuk van de regenachtige beklimming bestond uit een loop gedeelte. Het was er vrij steil met veel grote rotsen waar onmogelijk te fietsen was. Naarmate we dichter bij de top kwamen veranderde de neerslag van regen in natte sneeuw, en op de top zelfs in droge sneeuw. Ons humeur werd bovenop de top weer wat opgefleurd door de koppel koeien die ongestoord over het parcours wandelde, niet gehinderd door de sneeuw of door de 1100+ mountainbikers die langs zouden komen lopen. Een prachtig gezicht! De lange klim werd gevolgd door een eindeloze afdaling waarin de lichaamstemperatuur steeds lager zou worden. Iedereen was blij dat de afdaling na verloop van tijd wat afvlakte, waardoor er weer meegetrapt kon worden. Ondanks de spierpijn die nog steeds aanwezig was tgv de kramp op de eerste dag zijn we toch als 71^ste gefinisht, en hebben we wat krachten kunnen sparen voor de koninginnenrit die voor morgen op het programma staat.

2: WEERBERG - MAYRHOFEN 69KM 2900 HM

Vol goede moed stonden Rolf en Mark aan de start voor dag twee van de Transalp. Mark had nog wel behoorlijk spierpijn in de bovenbenen, wat natuurlijk niet gek is als je 40 km door hebt moeten trappen met krampen in je bovenbenen. Dit levert spierschade op die niet binnen een dag kompleet weg is.

Zoals afgesproken was allereerst de bedoeling om de finish te halen zonder te veel tijd te verliezen en behoudend te rijden. In de eerste van de 3 lange klimmen a ca 1000hm elk had Mark het zwaar en kon Rolf gemakkelijk mee omhoog. Voor Mark allereerst dus een gevecht met zichzelf om te proberen de stramme spieren los te fietsen. Rolf leverde wat opbeurende worden en dat was niet voor niets, want tijdens de tweede eindeloze klim naar de Geiseljoch (2300m) werd het weer een aan mekaar gewaagd duo in de laatste mooie singletrack kilometers naar de top.

Vanaf daar ging het steeds beter met Mark en daardoor konden ze steeds meer vaart oppikken. Ook de afdalingen gingen al veel beter, en ze lieten het flink lopen op de schotter.

Tijdens de laatse klim van de dag naar de Wanglalm gaat Mark steeds lekkerder fietsen zodat hij af en toe wat in moet houden om Rolf niet te veel in het rood te laten fietsen. Ondanks hun debut bij een meerdaagse, hebben ze het op dag 2 al door: iedereen zal mindere momenten kennen, en je moet mekaar dan helpen door bij de klimmen de langzaamste het tempo te laten bepalen.

Moe maar voldaan over de finish in 4.31 en van een 82 plaats opgeklommen naar een 68 plaats algemeen, en dat na een dag die gestart was met idee om de finish te halen en dan niet te veel tijd te verliezen. Het kan dus heel anders lopen!

1: MITTENWALD - WEERBERG 95KM 2350 HM

Na een hele kort nacht, dankzij snurkende en zenuwachtige mederenners stonden Mark en Rolf lekker vooraan in het startvak voor licentiehouders. Net zo zenuwachtig als de rest.

De weersvoorspelling was niet al te best, slechts 13 tot maximaal 19 graden. Op het menu stond 95km en 2350 HM met meer dan de helft schotter.

Zoals van te voren afgesproken tussen Mark en Rolf, zouden ze behoudend starten om mekaar niet gek te maken. Op zich lukte dat best aardig maar toch werden ze in het heetst van de strijd wel meegezogen. De weersvoorspelling had men totaal mis, uiteindelijk werd het strakblauw met 25 graden.

De etappe was niet echt technisch op de afdaling van de Plumsjoch na, zeer steile schotter met grote keien.

Mark kreeg hierdoor na een kilometer of 40 last van krampen, toch niet genoeg vocht kunnen binnenkrijgen tijdens de klimmen. De tweede helft van de etappe was dan ook afzien voor Mark in het wiel van Rolf. Als 82st over de finish in 4:42

De volgende etappe zal een korte zijn met veel hoogtemeters, dus veel en steil klimmen. Hopelijk lukt het Mark dan om genoeg vocht binnen te krijgen om de gevreesde kramp de baas te zijn.