Zondag 4 september 07:00. De wekker gaat en tijd om op te staan voor de laatste Bergrace wedstrijd van dit jaar. Harald en Peter hebben bij ons geslapen en zijn inmiddels ook wakker. We moeten op tijd weg want de teamplaats moet nog opgebouwd worden. Om 8:15 zijn we bij de plek en het opbouwen kan beginnen. Harald en Peter helpen mee waardoor de boel al gauw staat. We hebben gelukkig nog even tijd om in te rijden en verkennen. Als we terug komen bij de tent komen Lodewijk en Juro er ook al aan. De laatste check-up aan de fiets en we kunnen gaan opstellen.

In het start vak is het even wachten tot dat het parcours wordt vrij gegeven. En ja hoor, nog voor het startschot valt worden we getrakteerd op de eerste druppels. Shit… Hebben wij weer. Maar ach, moraal van deze wedstrijd is minimaal uitrijden om in het klassement te blijven en of ik nou 1^e of 100^e wordt, dat maakt niet zo veel uit. Ik ga dus zonder verwachtingen weg maar ik wel goed m’n best doen voor een zo hoog mogelijke plek. Het is een parcours waar je niet te snel moet starten, zeker niet met de 150 minuten race. Ik start redelijk vooraan met nummer 37, maar al snel zit ik ergen midden in. Geeft niet, want daar kan lekker m’n eigen wedstrijd rijden. Harald komt me al redelijk snel voorbij en Peter zie ik zo nu en dan  bij passages. De regen is inmiddels behoorlijk aangetrokken en het noordelijk gedeelte van het parcours is er nat en m’n bandjes hebben matig grip. In sommige afdalingen is het oppassen maar door gecontroleerd te rijden weet ik alles zonder noemenswaardige problemen door te komen.

Het rondje is echt leuk. Veel single track, alle soorten afdalingen en klimmetjes. Een klim is werkelijk slopend, maar goed, dat is moutainbiken.

Het wordt voor mij steeds moeilijker, net voor de laatste ronde komt Peter me nog voorbij (ik had hem al eerder verwacht). Gelukkig krijg ik na ruim 2 uur fietsen de bel. Nog ff een ronde er uit persen. Het wordt echt persen. Ik kan geen versnelling in zetten om er nog een snelle ronde uit te halen. Ik ben allang blij dat ik het ga halen zodat ik geklasseerd kan worden over de 4 wedstrijden.

Uiteindelijk kom ik als 15^e (M2 en 61^e algemeen) binnen.

In het klassement als 6^e (M2 en 23^e algemeen) geëindigd. Dus toch nog een top 10 notering voor mij dit seizoen J

 

Terug bij de tent is het lekker druk. Zes Oxyin renners zijn  zenuwachtig bezig met de voorbereidingen voor de 75 minuten race. En als zij weggeschoten zijn is het tijd om om te kleden, te eten en te relaxen. Na de 75min race is het weer volle bak bij de tent. Na de start van de 105min taaien de meeste af en zorgen Juro, Lodewijk en ik voor de afbouw. Als er gefinisht wordt bij de 105min is het tijd om te gaan. Thuis sluiten we de dag af aan de Compex met een actieve recuperatie en een programmatje voor versterking van de rugspieren.

“Moet jij niet weg dan?” hoor ik in de verte……

Weg, weg?? Wat nou weg? Het kost enige moeite maar al snel komt het besef WEG… Shit… Zondagmorgen 19 juni 08:38. Start Bergrace 150minuten om 09:30. Ik spring het bed uit, duik in m’n fietskleding, die ik gelukkig zaterdagavond klaar heb gelegd, ren naar beneden, gooi de bidons vol, schreeuw “tot ziens…” naar boven, gooi de fiets en nog wat spullen in de auto en om 8:58 ben ik op weg naar Oosterbeek. In de tussentijd nog even Juro ge-SMS-ed. Die is er al en wacht op de teamtent. Om 9:10 rij ik Mariendael op en na wat gemor met de geïnstrueerde verkeersbegeleiders kan ik richting de teamplaatsen. Juro pakt de tent en ik kleed met in een rap tempo om, om me klaar te maken voor de start. Snel fiets ik met nog wat spullen naar de teamtent, haal m’n startnummer op en iets voor half tien ben ik nog bezig om het startnummer te bevestigen. Iets over half tien snel ik me naar de start. Ga nog op m’n plaat door een gladde boomstronk. Mijn startvak is net aangesloten bij de starters en ik mag nog aansluiten. Om 09:33 worden we weggeschoten. Zo…. Gered…. Een betere start kan je jezelf niet wensen. Niet gegeten, niet gedronken, niet warm gefietst en dan mag je gelijk 2x de K.. startklim doen. Harald komt me bij de eerste startklim al voorbij en die ga ik niet meer zien deze wedstrijd, althans in de rug.

Het is nat en modderig. Na de eerste startlus zijn de renners al bijna niet meer herkenbaar. Dat blijft zo want de regen zal ervoor blijven zorgen dat het parcours niet uitdroogt. In de eerste ronde wordt er fout gereden bij een doorsteek bij ‘Het Dorp’. Even wat paniek maar snel is een ieder weer op weg op de goed route.  Ik fiets lekker m’n eigen snelheid want de trainingsuren zijn nog steeds veel te beperkt om me toe te leggen op een goed einduitslag. Dus lekker fietsen en zorgen dat ik de race uitrijdt voor het klassement. Het is niet super druk vandaag met tot gevolg dat het veld redelijk snel uit elkaar geslagen is. Om toch het gevoel van een wedstrijd te hebben ga ik wel de duels aan met mensen om me heen en ik kan beter stand houden en plekken veroveren dan in Arnhem. Ik laat me niet gek maken door renners die me voorbij komen stuiteren en draai op een rustig wedstrijdtempo m’n rondjes. Inmiddels zijn Paula en de kids ook gearriveerd in ik wordt weer super aangemoedigd “Hup Papa, Hup Papa”.  Ik heb de piccolo niet nodig en de chainsuck die vooral in de laatste ronde begint op te spelen weet ik allemaal te verhelpen zonder dat ik van de fiets af moet.

De laatste ronde is het nog stuiver wisselen met een voorganger maar die heeft uiteindelijk nog iets meer over dan ik en neemt op de laatste helft van de laatste ronde definitief afstand van me die ik niet meer kan goedmaken.

Uiteindelijk eindig ik na 2 uur en 40 minuten op een 92^e plaats. Een 14^e plaats bij de Masters2 wat weer een aanzienlijke verbetering is ten opzichte van Arnhem.

In het algemeen klassement klim ik van een 66^e naar de 37^e plaats. Komt natuurlijk ook dat er wellicht een hoop renners door het slechte weer afgehaakt zijn, maar toch een kleine 30 plaatsen opgeschoven. Harald was ongeveer 10 minuten eerder binnen.

Snel me schoonmaken en omkleden om de 2 Marken, Rolf en Lodewijk bij de 75m race aan te moedigen. Koppie koffie met Paula en de kids en ik kan er weer tegen….

Bergrace Arnhem

Zondag 29 mei, tijd voor de Bergrace Arnhem. Vroeg op want de tent moet geplaatst worden. Dit keer krijgen we een wat minder gunstige plek aangewezen door Hans. Jammer, maar we staan wel lekker langs het parcours. En dat is wel leuk.

Als de tent staat komt Riny er ook al aan. We rijden samen in en tijdens het inrijden zien we dat  Juro ook al is gerarriveerd. Om 9:15 staan we weer bij de tent om de laatste spullen te pakken en dan door naar de start. Met plaats 63 sta ik redelijk vooraan. Eigenlijk is achteraan een betere plek omdat ik nogal wat trainingsachterstand heb. Maar goed, een beetje vooraan om redelijk snel door de eerste flessenhals te komen is ook niet verkeerd. Zoals gewoonlijk zijn er weer een hoop bekenden en is het gezellig keuvelen in het startvak.

Iets over half tien worden weggeschoten. Zoals gewoonlijk gaat het gelijk erg hard en ik wordt gelijk aan alle kanten voorbij geschoten. Ik houd het hoofd koel want ik moet gewoon redelijk rustig de startklim bovenkomen om niet gelijk leeg te zijn voor de rest van de wedstrijd. Laat die jonge honden maar lekker gaan. Ik rijd m’n eigen wedstrijd en uitrijden met een redelijke klassering is het belangrijkste. Dat lijkt gemakkelijker gezegd dan gedaan. De eerste 2 ronden is een kwestie van overleven met een redelijk hoog tempo. Tijdens de startronde zie ik Riny bij de pits staan. Achteraf blijkt hij gevallen te zijn (en nam Mark Kleibroek mee in zijn val) en kon niet meer verder ivm een gescheurd frame.

Zoals verwacht heb ik het heel zwaar. Maar ja, wat wil je als je niet genoeg getraind heb. Zo zwaar dat ik er wel uit wilde stappen. Maar opgeven is geen optie en als ik de wedstrijd uit rij is dat toch een goede training. Dus doorstampen maar. Normaal weet ik wel een groepje te vinden waar ik aan kan haken, maar nu lijkt iedereen wel te hard te gaan voor mij. Ik word veel ingehaald en ik kan een enkeling pakken. De trap gaat goed, lopen naar boven niet. Maar ik vind wel m’n ritme en het gaat best wel lekker (naar omstandigheden). Ik besluit lekker dit tempo te handhaven. Na 1 uur 20 wordt ik al gedubbeld. Man man man wat rijden die gasten snel. Even later komt Patrick me voorbij en daarna Leander (en nog velen). Maar goed, ik ploeter lekker door en bij doorkomst moet ik even stoppen bij de tent omdat Riny naar huis wil en mijn autosleutel nodig heeft. Dat kost me een aantal plaatsen extra, maar dat maakt niets uit. Ik ging toch al niet voor de 1^e plaats. De laatste 2 rondes gaat het een stuk lastiger. Ik hoop zo snel mogelijk de bel te krijgen want een extra ronde zal er op dit moment 1 te veel zijn. Gelukkig krijg ik na 2 uur fietsen de bel. Nog een klein half uur ploeteren en dan kan ik de Bergrace Arnhem weer bijschrijven op m’n konto. Als ik de finish passer ben ik moe, erg moe maar wel voldaan. De uitslag valt me ook nog mee, 104 algemeen en 25 bij de oudjes. Niet goed voor mijn normale doen, dat is top tien bij de oudjes, maar ja, dan moet je maar meer trainen….

Ik wacht de start van de 75 nog even af waar de 2 Marken, Lodewijk en Rolf starten en keer na de doorkomst van de eerste ronde huiswaarts.

Jammer dat ik nu geen Compex heb. Die kan ik nu wel heel goed gebruiken, denk ik.

Zondag 27 maart staat mijn eerste xc wedstrijd van dit jaar gepland. De dag ervoor vier ik nog m’n verjaardag en de zomertijd gaat ook nog eens in. Dat alles gecombineerd met een hele slechte voorbereiding op het seizoen 2011 en een late inschrijving (en dus achteraan starten) geeft alle hoop op 2,5 uur afzien.
De dag begint koud. Om 7:50 (voor de natuur 6:50) sta ik al de teamplaats op te bouwen. We hebben weer een hele goede plek gekregen van Hans. Ik trek toch maar even de handschoentjes aan want alles is koud. De zon komt er wel doorheen en het belooft een mooie dag te worden, maar de start van de dag is gewoon koud.
Als de tent staat en ik bezig ben met de wanden komt Riny al aan. Hij is lekker op tijd en helpt mee met verder opbouwen. Ik zet nog wat spullen klaar en Riny gaat zich klaarmaken. Ik overhandig Riny nog wat sponsorartikelen en inmiddels is het allang tijd om in te gaan rijden. Ik doe m’n windblocker aan, en dat is maar goed ook. Het is stervenskoud met inrijden. M’n handen vriezen er bijna vanaf. Op de terug weg hoor ik ineens een kinderstem “Hi Eric” roepen, het is Rens, de kleine van Pieke. Rens komt samen met Pieke ons aanmoedigen. Erg leuk.
Lodewijk is inmiddels ook gearriveerd en rijdt ook al in. Het is bijna tijd, dus nog even langs de tent, drinken, eten, brilletje, windblocker uit en hup naar de start.

Door m’n late inschrijving sta ik in het ene laatste startvak. Gezien mijn conditie een terechte plaats. Bij het opschuiven kom ik bij Leander te staan. We kennen elkaar alleen maar van de mail nu dus ook echt kennisgemaakt. Dan mogen we weg. Achterin is het natuurlijk opstoppen en het niveau ligt niet zo heel hoog waardoor ik veel moet laveren van de ene naar de andere kant tijdens de startklim. Ik pak daar gelijk een hoop plaatsen en kan redelijk doorstampen. Toch moet ik oppassen dat ik me niet opblaas. Natuurlijk ga je wat harder bij een wedstrijd en hou m’n hartslag en gemiddelde snelheid in de gaten.
De eerste ronde is altijd even doorbijten. Doortrappen en zorgen voor een leuke plek om die de volgende ronden te kunnen handhaven. Dat lukt aardig tot ongeveer de 5e ronde. Dan begint het lastig te worden en wordt ik meer en meer ingehaald. Gelukkig hoor ik al van verre dat Jasper, Renate en Paula ook als publiek gearriveerd zijn en door de aanmoedigingen kan ik een tandje extra trappen. Maar ondanks de aanmoedigingen kan ik niet meer aanpikken en ik weet dat ik binnenkort wel gedubbeld zal worden. Als dat inderdaad gebeurt is schakel ik maar over op de toertochtmodus. Een goede klassering zit er toch niet in en ik wil me ook niet kapot rijden.
Ik fiets m’n laatste rondjes op een kurkdroog en snel parcours en geniet (zo ver dat kan) van de ambiance. Om 2 uur 34 en 8 rondes verder mag ik stoppen. En ik vindt dat helemaal niet erg. Gelijk door naar de tent en daar is het gezellig druk. Juro heeft de tent vol gehangen met kleding om Oxyin aan te prijzen en naast dat het een teamtent is, is het ook een ware stand geworden voor Oxyin. Riny arriveert en ook Lodewijk is weer binnen. Snel de nodige shakes, herstel-repen, koffie, stroopwafels, brood naar binnen. Uitpuffen, schoonmaken, omkleden en Mark aanmoedigen voor de 75 minuten race.

Het is gezellig druk bij de tent. Een hoop bekenden komen langs en er wordt regelmatig gekeken naar alle mooie kleding die er hangt. Na de 75m race waar Mark ook netjes gereden heeft beginnen we met afbouwen om uiteindelijk na de start van de 105m naar huis te gaan. Ik heb weer genoten vandaag, van de wedstrijd maar zeker ook van de ambiance rond de Bergrace en onze teamtent.

Zaterdag 12 maart is het zover. De eerste lange afstands Run Bike Run gaat voor mij een feit worden. Ik had al eerder geproefd aan een RBR in Groesbeek, de sprintversie wel te verstaan. Tot m’n verbazing wist ik daar een 6^e plaats te halen in het algemeen klassement. Iets dat ik in Arnhem zeker niet zal verbeteren omdat er bij de lange afstand ook meer gelopen moet worden. En lopen is nog lang niet m’n sterkste punt, zeker niet als je pas een half jaar actief aan het lopen bent.
Ik sta dus zaterdagmiddag om 12:30 aan de start van de Bosfietsloop van TVA op Papendal. Lekker dicht bij huis, mooi weer en dus met de fiets naar de start gekomen. Tijdens de voorbereiding nog diverse bekenden gesproken en me warm gelopen.

Om 12:30 worden we weg geschoten door Rob Barel. Ik sta vrij ver achteraan om de snellere mannen en vrouwen niet in de weg te lopen. Het is tenslotte voor mij een soort van trainingen en aftasten hoe ik en lange RBR doorkom. Het lopen gaat best aardig, 2 rondjes met een totaal van 7,5 km leg ik met een gemiddelde van 12,8km af. Kan sneller, maar er is nog meer te doen dan alleen lopen. De MTB rit volgt. 27,5km over een afwisselend technisch en vervolgens weer ouderwets stoempwerk parcours.

Dat het niveau van de deelnemers hoog ligt merk ik wel bij het MTB’en. Ondanks een gemiddelde van 24,5km (incl 2x schoenenwissel) kan ik niet zoveel MTB’ers inhalen dan verwacht. Ik moet het nl toch wel een beetje van het MTB’en hebben op dit moment. Maar met name op de technische stukken kan ik me wel naar voren werken.

Als laatste volgt nog een ronde lopen van 3,5km. En lopen na het fietsen is zwaar, erg zwaar. Helemaal als je al ruime anderhalf uur in het rood aan het sporten bent. Tijdens het lopen wordt ik dan (zoals verwacht) weer door een hoop renners ingehaald. Tot m’n verbazing weet ik ook nog wel wat lopers in te halen terwijl ik op dat moment denk dat een wandelaar nog sneller is. Maar goed, het streelt m’n ego dat ik niet de langzaamste ben. Uiteindelijk weet ik toch een gemiddelde van 11,8km er uit te persen.

Als 37^e passeer ik na 2uur en 2 minuten de finish. Misschien wel half dood, maar wel voldaan.

Ik praat nog wat na met wat bekenden en stap weer lekker op de fiets om lekker rustig uit te fietsen, naar huis.

Artikel op de 'Hoog en Laag'

Op maandag 4 oktober 2010 is Britt genomineerd voor Mountainbiker van het jaar 2010 in de catagorie 'Dames Jeugd'.
Opvallend dit jaar bij de Belgische verkiezing is de afschaffing van de categorie nationaal en internationaal. Doordat vele Nederlanders in België komen rijden kon de organisatie deze twee categorieën perfect samenvoegen. Niet alleen bij elites en beloften staan er heel wat Nederlanders bij de genomineerden, maar ook bij andere categorieën is dit het geval.
De 'Granny Award' vinden voor het eerst plaats in Bornem (B) op 6 november in het CC Ter Dilft. Na de uitrijking van de awards zorgt het plaatselijke Klein Brabant Racing Team voor een spetterende End of Season Party.

Meer informatie is te vinden op de moutainbike.be, MTB Lily en de website van de organisatie.

Dat wordt dus stemmen op Britt.....

Britt heeft tijdens de laatste wedstrijd van dit seizoen beslag gelegd op de 3e plaats bij de Belgacom GP in Berignen.

MTB lily schrijft:
Bij de dames jeugd toonde Elise Marchal zich andermaal de sterkste.
De Belgische kampioene nam meteen de touwtjes in handen  en liet de concurrentie in Beringen geen schijn van kans. Lisa Schrooder nam van bij de start de tweede plaats in , terwijl Steffi Derveaux en Britt Van den Boogert  samen op achtervolgen aangewezen waren. 
De Nederlandse kampioene Lisa Schrooder  reed enkele ronden solo op de tweede plaats , maar werd in de slotfase bedreigd door een sterk opzettende Britt Van den Boogert. Britt VDB   wist zich van onze landgenote Steffi Derveau te ontdoen en trok onvervaard ten aanval. In de derde en laaste ronde kwam VDB bij Lisa Schrooder  ging erover, maar kwam  aan de meet  ze ietsje te kort en zo ging de tweede plaats nipt naar  Schrooder van Merida Combéé . Steffi Derveaux viel met haar vierde plaats net naast het podium.

Britt Van den Boogert : " Ik ben heel tevreden mer de derde plaats. Dit jaar heb ik veel vouruitgang gemaakt. Dit was heel leuk en uitdagend ;  de modder maakte het extra moeilijk.  Het was op het laatst nog spannend. Ik ging als eerste de bosjes in , maar maakte een foutje en viel nog. "

Wordt dit het jongste teamlid van Oxyin Racing Teams?
Jasper staat daags na zijn 11e verjaardag te poseren met vader Eric na een uurtje MTB-en. Vast een beetje oefenen om in de winter enkele jeugd wedstrijdjes te rijden in Apeldoorn om vervolgens in 2011 enkele LJC wedstrijdjes te gaan rijden.

Je kan er niet jong genoeg mee beginnen....

Britt is zondag 2e geworden bij de Walonie Cup in Houffalize.

MTB Lily omschrijft de wedstrijd als volg:
Dat de 18 jarige Waalse uit Mettet over de nodige dosis techniek beschikt  zagen we bij de dames jeugd.In Houffalize vond de Belgische kampioene een parcours naar haar hand en ze toonde zich van meet af aan superieur.Al na de eerste ronde kon ze een voorsprong van 2 minuten uitbouwen op het achtervolgend duo met Steffi Derveaux en de Nederlandse Brit Van den Boogert. Dit duo bleef  iets meer dan 1 ronde samen tot Steffi Derveaux de Nederlandse moest laten gaan. Elise Marchal stevende resoluut op de zege af  en had aan de finish iets midner dan 6 minuten voorsprong op de 16 jarige Brit Van den Boogert en 9 minuten op Steffi Derveaux, die haar dag niet had.

Brit :"  Elise is toch wat te sterk, maar ik kan er veel van leren. Het was moeilijker dan in mei. In het begin zag ik er tegenop , maar achteraf ging het beter. Het was wel erg technisch. Ik kom ook naar Beringen, voor de laatste wedstrijd van het seizoen, dan ga ik schaatsen. Schaatsen is zo eens wat anders en ik vat het als training op. "  zei de Nederlandse van het Oxying team.

Wat een luxe. Een NK marathon op een afstand van een halfuurtje autorijden. Het is wel Groesbeek en in MTB land leidt dat nog wel eens tot gefronste wenkbrauwen. Het gebied staat niet bekend om MTB minded publiek. Het is dat het een NK is, anders zou ik hier niet van start gaan. Maar goed, alle vooroordelen overboord gegooid hebbende, heb ik me voor het NK ingeschreven en nu is het zo ver.

De verwachting is dat het parcours modderig zal zijn door de vele regen in de voorafgaande dagen. Maar we zitten op zand grond en over het algemeen zakt daar de regen behoorlijk snel in weg. Dus de BP’s-Xtrac er op. In De Horst aangekomen (dorpje naars Groesbeek) is het wat grijs, maar de bewolking breekt open. Ik loop met Maaike (vriendin van Nick, die ik op de parkeerplaats tegen kom) naar de inschrijving om het bordje op te halen. Nick is daar al heen gefietst heeft z’n voorbereidingen al getroffen. Nick is gespannen, maar dat is hij altijd voor een wedstrijd. Ik haal m’n stuurbordje en de chip op en loop terug naar de auto om me klaar te maken. Bij de auto regent het een paar druppeltjes, maar niets om zorgen over te maken. Even warm fietsen, de beenstukken in de auto gooien en een kwartier voor tijd naar de start. Ik wens Nick nog succes en Peter loopt een beetje te ijsberen rond het startvak van de studenten.

Het startvak van de Masters2 staat al helemaal vol. Op een gegeven moment wordt het vak wat groter gemaakt en kunnen nog tientallen M2 rijders aansluiten. Om 10:04 gaat het startschot voor de  M2 en we vliegen weg. Met een gangetje van ruim 40km/h schieten we De Horst uit en komen bij het eerste stukje weiland met modder. Gelukkig zit ik een beetje voorin en heb weinig oponthoudt.  Als we vervolgens De Horst weer doorgestoken zijn blijft het tempo hoog. Er vormen zich groepjes en ik begin samen met een rijder van Klauke wisselend kop werk te doen. Er sluiten nog een aantal renners aan. Er wordt goed samengewerkt . Gelukkig wel, want de wind op kop  voel je wel met deze snelheid. Soms worden er wat rijders los gereden of andere groepjes ingehaald, maar het gros weet bij te blijven en werkt samen. Riny en Hans (Bakker Racing Team) zitten er ook bij. Het Nederlandse gedeelte gaat lekker. We volgen leuke routes en het glooiend landschap is leuk. Ik heb het wel naar mijn zin. Na een kilometer of twaalf spettert Nick voorbij. Het was te verwachten dat hij me snel zou oprapen. Nick is in goede conditie en ik heb te weinig marathon’s gereden. Bovendien heb ik de laatste weken te weinig getraind. Het stukje waar Nick me inhaalde is lastig. Veel modder, geulen en het is druk. Dus erg oppassen.

Gestaag koersen we rond Groesbeek en ongeveer 10 km voor de doorkomst in De Horst komt Peter me voorbij stuiven. Ook wel verwacht want die studenten doen toch niet anders dan fietsen....

Als we De Horst door zijn voor de 2^e omloop draaien we rechtsom terug richting Groesbeek. Weer de wind op kop en hier gaat het al wat lastiger. Tot de eerste klim weet ik nog aan te haken maar in die (normaal) flauwe klim val ik toch een beetje stil. Mijn benen zitten er nog aan maar daar is alles mee gezegd. Bovenaan staan Kjell, Petra en Erik me aan te moedigen. Ongetwijfeld heeft Britt ook nog ergens gestaan, mar ik was zo brak dat ik Britt niet gezien heb. Erik zette me nog op de foto, dat had Erik beter niet kunnen doen want meer als een dood vogeltje zat er niet op de fiets (ik blijk achteraf toch iets vrolijker te kijken dan ik zelf dacht, zie foto boven).

Enfin. Zoals een ouwe rot het betaamt gaan we stug door. Een 2^e gelletje erin, goed wegspoelen en doorgaan. Op een gegeven moment herpak ik me weer en de volgende 15 km gaat het nog aardig. Ben je eindelijk weer op gang komt een hele scheldende meute je tegemoet. Oops..... Verkeerd gereden. Ja hoor... Bordjes verhangen... Omdraaien, de snelle jongens (waaronder Nick) langs laten gaan en de weg vervolgen.

Even later komt ook Peter weer voorbij.  Een paar leuke stukjes volgen en langzamerhand gaat het lampje weer uit.

Op een bepaald punt zijn wederom de bordjes en linten weggehaald. Dus we gaan weer als kippen zonder kop de verkeerde kant op. Omddraaien en de sporen volgen. En hup weer verder.

We zitten al ver in Duitsland en op geven moment is het wel erg rustig. Ik zie linten en pijlen dus ik zit goed (denk ik). Ben ik dan zover achter geraakt en zal binnenkort verzwolgen worden door de Cyclo rijders???? Komt opeens Nicolette voorbij, en even later Reza. Hier klopt iets niet. Die hebben mij wel ingehaald, maar ik  heb hen niet meer in gehaald. Hoe kunnen zij mij dan weer inhalen? Zo volgen er nog meer renners waarvan ik zeker weet dat zij ruim vooruit waren. Zelfs Peter komt we weer voorbij..... ???? Het zal wel. Ben ik vast weer ergens verkeerd gereden. Maakt verder toch niets uit. Ik zit er helemaal doorheen en ploeter samen met Fred naar het eind van de rit. Fred zit eerst nog een tijdje achter me, maar haalt me uiteindelijk in. Nog 1 km hoor ik, terwijl mijn klokkie nog 6km aangeeft. Een meevallertje. Op het asfalt klamp ik me nog aan bij 2 NSK rijders, maar dat gaat me uiteindelijk toch nog te snel. Ik zie verder geen concurrentie meer achter me rijden. Fred is nog wel in zicht, maar geen puf meer om hem op te rapen. Ik fiets m’n ritje uit en kom binnen de 4 uur over de meet. Ik zit er goed doorheen maar wel lekker gereden.

Bij de finish nog even met nababbelen met Peter, Nick en wat andere renners die we kennen van de MTB challenge (Polen). En dan wordt het koud, tijd om om te kleden en naar huis te gaan.

Het was een NK met een verhaal, maar ik ben toch blij dat ik hem uitgereden heb ondanks de tegenslagen. Wellicht nog een Marathon in Langenberg, een wedstrijdje in Apeldoorn en dan me gaan voorbereiden op wat Run-Bike-Run's komende winter....