Er was nog een Wiggers actief in de voerstreek vorige week. Deze had wel een licentie en kon zo plaats nemen voorin het startvak van de Masters 1. Samen met Harald en iets daarachter Nard.

De benen voelden net zo aan als de week ervoor in Langenberg. Er stond behoorlijk wat spanning op. Met de weinige trainingsuren dit jaar merk ik dat het herstel lang duurt en is een week zelfs niet genoeg om geheel te herstellen.

Maakt niet uit, de BBC stond rood omcirkeld in de agenda en eerder dit jaar dacht ik dat er dit jaar niet meer in zou zitten dan deze ene wedstrijd. Maar ik heb er toch nog een paar meer kunnen doen.

Na de bijna toerende start gaat bij het tweede stuk asfalt het gas erop. Later hoor ik dat Nard aan kop sleurt. Lekker hoor, ik kan maar net meekomen en de stramme spieren geven niet thuis. Als we het eerste modderbad van de dag opdraaien kom ik vlak achter Harald te rijden. Iets later komt het eerste klimmetje en dat gaat eigenlijk prima. Beetje staan, stukje zitten, het loopt wel lekker. Harald ben ik dan kwijt maar die zie ik vast later wel weer terug. Hoewel er weinig kracht in de benen lijkt te zitten kom ik aardig voorruit. Ik hoef nergens veel terrein prijs te geven en draai op een licht verzetje rond. Bovenaan de inmiddels beroemde "schijt" klim moet ik even van de fiets af om mijn schoen uit te doen om een steen te verwijderen. Na 5 seconden flits Harald langs en net als ik weer op de fiets wil stappen komt Peter voorbij. Ik haak aan en samen rijden we een stuk op. Peter gaat er een paar kilometer verder langzaam vandoor.

Ergens staat er langs de kant een bord 50km. Ik schrik een beetje.. 50? dus nog 50! Nog maar op de helft. Aaii.. gelukkig weet ik dat we het meeste klimwerk wel hebben gehad. En eigenlijk ging het klimmen niet verkeerd. Zoals gezegd niet veel kracht maar kom toch overal soepel boven. Alleen de betonplaat boven bij de Keuterberg dwingt me van de fiets. Ik zie hier trouwens een glimp van een Oxyin pakje. Even later blijkt dat Peter te zijn. Peter minus zijn maaginhoud wel te verstaan. We rijden nog een stukje samen maar hij heeft het zwaar. Na een tijdje zegt hij dat ik maar moet doorrijden, hij volgt in zijn eigen tempo.

Op de vlakkere stukken is het werken met de wind tegen. Helaas weinig groepjes en geen samenwerking. Dus maar op eigen kracht er doorheen. Zo rond 20 km voor het eind zitten de laatste klimmetjes. Daar komen we ook goed overheen en dan de finale naar Eijsden. Overigens weinig finale dit jaar, gewoon rustig door trappen en zo na iets meer dan 5 uur over de finish. Harald staat ook nog uit te hijgen en even verderop komen we Nard ook tegen, maar die is al een uur binnen. Iets later komen Rolf en Riny gedouched en al ook nog even langs. Pakken en passent nog even het podium mee. Wat een blamage weer van de KNWU. Niemand kan je de uitslagen vertellen of worden tenminste de nummers 1, 2 en 3 omgeroepen. Maar een prachtig gezicht, een podium met twee Oxyin renners erop!

Nog bijna een uur na de finish in de kou gewacht op Peter en Lodewijk. Maar tenslotte kreeg ik wel heel erg koud en de douche bij familie Huntjens opgezocht. De verslagen van de heroische tochten van die twee zijn al opgetekend. Dus ze waren nog wel degelijk onderweg. Petje af voor zoveel doorzettingsvermogen.

Het onthaal en de geweldige verzorging bij Peter thuis kende weer geen grenzen! Rozig van de warme douche en het lekkere eten de verhalen aangehoord van iedereen. De zegerit van Mirre, de buitelingen van Rolf en de problemen bij Peter en Lodewijk. Pas rond 7 uur namen we afscheid voor onze rit huiswaarts.

 

Zaterdag nog drukkend warm, zondag ook drukkend, maar nat... De buien die in de nacht overgetrokken waren hadden het parcours niet droog achtergelaten.

Lodewijk en ik komen al vroeg aan bij de teamtent zodat we de Eric, Harald en Peter nog kunnen verzorgen tijdens hun 150 minuten wedstrijd. Net na de start komt het met bakken uit de lucht en schuilen we noodgedwongen onder onze teamtent. Gelukkig wordt het na een half uurtje droger maar de regen heeft dan al zijn tol geeist. Onze kettingpons wordt al snel uitgeleend aan Roel Peerenboom die zelf niets bij zich heeft. Het materiaal krijgt behoorlijk op zijn donder. Onze 3 helden rijden nog vrolijk rond en genieten van het parcours.

Inmiddels druppelen de overige renners ook binnen. De Mark's, Rolf en Riny vinden de prominent opgestelde tent. Iedereen maakt zich klaar om in te rijden en nadat de eerste van de 150 gefinished gaan we op pad. Het is wel leuk om met zo'n grote groep in te rijden. Lekker herkenbaar en gezellig. Het tempo is aardig hoog maar ik heb die prikkel ook wel nodig om uit russtand te komen dus trap lekker mee. Beentje voelt ook goed en als het droog blijft moet het allemaal wel lukken.

De startplek op rij 12 is verre van ideaal, zeker met de opstoppingen die zullen optreden. Na de start ga ik volle bak weg om proberen nog iets op te schuiven, op het gras is het moeizaam inhalen en daarna al helemaal niet als we op het lange stukken komen met enorme plassen erin. Renners vliegen links en rechts en rechtdoor. In de bomen, in het gaas, wat een zenuwachtig gedoe. Mijn ervaring van vele jaren XC wedstrijden komen weer boven en kan me redelijk staand houden maar met startnummer 127 sta je tever achteraan en loop je hier al een verschil op.

De eerste 1 1/2 ronde vol doorgereden. Doel was ook om te kijken waar het schip zou stranden, het is tenslotte "maar" 75 minuten. Het parcours is precies mijn ding, lekker fel, weinig rust en technisch. Heerlijk! Ik geniet dan ook echt van mijn eerste XC wedstrijd in jaren. Aan het begin van de 2e ronde komt Lodewijk mij voorbij, hij rijdt al tijden achter me maar heb niets gezien. Ik was ook geheel bezig met het rijden van mijn eigen wedstrijd. Na een schuiver van een van de dames op een afdaling kan hij erlangs en moet ik even wachten. Maar even het gas erop en kan bij Lo aanhaken. Kost me een half rondje afzien maar ik kan er bij blijven. Richting finish kan ik wat herstellen en mag het wel weer wat harder. Net na de finish ga ik Lodewijk voorbij en rij eigen tempo door. In relatief korte tijd pak ik een heleboel plekken en kan op het open veld nog flink aanzetten. Het laatste rondje loopt dan ook lekker en is zelfs sneller als het vorige rondje. Langzame lopers op de laatste klim kosten nog wat tijd maar kan vlak erna nog langs. Finishen en klaar!! Flink kapot maar toch zonder noemenswaardige problemen kunnen rijden.

In het waterige zonnetje lekker bijkomen en een stuk heerlijke vlaai, met dank aan onze Limburgers! De day after heb ik relatief weinig last van de benen maar van het bovenlichaam des te meer. Waarschijnlijk van het vele draaien en keren en die korte felle klimmetjes op stoempen.

Na 4 maanden geen training en 10 maanden geen wedstrijd was het gisteren weer zover! De allereerste wedstrijd voor ondergetekende dit jaar.

Nadat ik 2 weken voor de eerste Bergrace mijn achillespees finaal afscheurde waren het vele weken revalideren na de operatie. Pas na 4 maanden kon ik enigszins weer lopen en pas na de zomervakantie ging dat pijnloos.

Die eerste maanden intensief fysiotherapie gehad om alles weer te mobiliseren. In combinatie met de Compex om zonder belasting toch de spiermassa toe te laten nemen. Daarna steeds meer oefeningen en die doe ik nu nog steeds.

Een geluk is dat fietsen mijn sport is aangezien dat weinig belastend is en je op die manier toch wat aan je conditie kan doen. Want die is na 4 maanden verplicht stilzitten ver weggezakt.

Het seizoen is begonnen, de eerste wedstrijden zijn alweer gereden. De bergrace a.s. zondag is voor de meeste van ons team de eerste krachtmeeting.

Maar dit alles zal ik van de zijlijn kunnen bekijken. Vier weken geleden is mijn achillespees volledig gescheurd tijdens een spelletje tennis. En dat ziet er ongeveer uit als op het plaatje links. Dus kaput, doormidden, foetsie, weg. En dan kun je dus niets meer.

Dezelfde avond zat ik al in het ziekenhuis en werd het ingegipst voor de nacht. Niets meer eten en drinken en de volgende dag terugkomen. Ik zou dan tussen het reguliere operatieschema geschoven worden als er ergens ruimte was.

Dus om 9 uur present in het ziekenhuis, leuk bed gekregen en operatiejasje aan. Die overigens twee jaar eerder afgeschreven had moeten worden want er was niets mee te beginnen en hing maar een beetje om me heen. Rond half een werd ik opgehaald voor de operatie en daar ga je dan. Twee verpleegsters duwen en trekken me door de gangen heen naar de OK. Infuusje erin, wat een flinke plas bloed oplevert. Oh.. ging het niet helemaal goed? Goh, ik dacht al, gaat het altijd zo? En ik moest toch nog even plassen, wat niet erg handig half hangend aan het bed gaat midden in de voorbeidingsruimte met alleen een half schermpje eromheen. Maar uiteindelijk ben ik helemaal aangesloten op de bewaking en krijg ik wat intraveneus sap toegediend.

Daarna op weg naar de OK, een hi-tech ruimte met middenin een grote tafel met een afvoerputje eronder. Ik heb gelijk associaties met een slagerij.

Ik wordt op het bed naast de operatietafel gezet en krijg een ruggenprik. Even met de naald tussen mijn ruggenwervels wroeten en alles wordt lekker warm van onderen. Al na 30 seconden kan ik weinig meer vanaf mijn navel naar beneden. Ik kan nog net omrollen zodat ik op mijn buik op de operatietafel terecht kom.

De operatie is zelf redelijk snel voorbij, na twintig minuten is alles al klaar. Daarna wordt ik weer ingegipst en moet ik even wachten totdat dat hard genoeg is. De operatietafel wordt omgekiept en ik lig weer in het bed. Ok...doen we dat zo... Ja dus.

Dan naar de recoveryroom om te wachten totdat de ruggenprik uitgewerkt is. Elke 10 minuten wordt alles opgemeten en is het wachten totdat er weer wat gevoel terugkomt. Wat nog verrekte lang duurt. Pas na ongeveer 30 minuten kan ik een spiertje zien trillen op mijn been. En een kwartiertje later mag ik weg. Wel eerst even controleren of mijn blaas niet vol zit want anders loopt die letterlijk over. Je voelt tenslotte niets meer daaronder! Maar niets te vinden dus de verpleegsters duwen me weer terug naar mijn kamer.

Daar moet ik wachten totdat de ruggenprik volledig is uitgewerkt. Rond vijf uur vindt ik het wel mooi geweest en wil naar huis. De verpleegster is het er nog niet helemaal mee eens maar nadat ik heb kunnen laten zien dat ik uit bed kan komen mag ik weg. Infuus eruit.. en weer een plas bloed.... Dat gaat lekker... En ik mag ook nog even laten zien dat ik de trombose prik zelf kan toedienen. 3 weken lang mag ik mezelf elke dag een spuit geven in mijn buik. Stoer zet ik de naald op mijn buik en spuiten maar. Dat valt overigens best mee, je voelt niet veel maar raar is het wel.

Nu zijn we 4 weken verder. Via gips, loopgips nu in de tape. Ik kan kleine stukjes strompelen zonder krukken. Fietsen gaat redelijk zolang ik met mijn hak fiets. Volgende week kijken ze of de tape eraf kan of dat ze het nog een week intapen. En dan voorzichtig steeds meer belasten.

Voor de revalidatie neem ik uiteraard fysiotherapie en krijg aanvullend ondersteuning van onze nieuwe sponsor Compex om hun producten optimaal in te zetten voor de revalidatie.

Ik zal periodiek mijn voortgang hier posten en hoe de revalidatie verloopt in combinatie met de Compex producten.

 

Nu het weer wat beter is tijd voor het volgende ritje buiten. De toertochten in onze omgeving zijn spaars dus wederom richting het oosten. Ditmaal de Beltetocht in Nieuw Heeten aan de voet van de Holtenberg.

Samen met Lodewijk op pad dit keer. Na 8 kilometer gaan we pas het bos in maar daarna is het ook genieten! Helaas weinig klimmen maar als alternatief singletrack, heel veel singletrack.

We hebben lekker doorgereden en na 44km in plaats van de beloofde 50 waren we alweer terug. Filmpje hieronder!

Hallo hallo! Het is vakantietijd! Maar niet voor Oxyin Racingteams! Terwijl de meeste teamleden de dagen tellen voor het NK XC zit ondergetekende heerlijk in het zonnetje op de camping.

En voor het eerst niet met de meute mee gemigreerd naar het zuiden maar pal naar het oosten. Via Duitsland, stukje Polen naar Tjechië.

Tegen de Poolse grens aan in het gehucht Bozanov. Om een kleine Nederlandse camping met vrij uitzicht op de bergen in de omgeving. En met WIFI. Uiteraard...

Maar het is niet alleen luieren hier... Over 12 dagen is de start van de Sudety Challenge in Polen. De start is hier ongeveer 30 km vandaan, de finish na 6 dagen nog dichterbij.

Dus deze locatie was niet geheel willekeurig! Het parcours van dag 6 loopt hier 5 km vandaan. De afgelopen dagen een paar korte ritjes in de omgeving gemaakt. En dan zit je na 25 km al op 800 hoogtemeters. En dat bij 35 graden. Dus vocht verliezen we genoeg hier. Maar gisteren trokken ook een paar flinke onweerswolken voorbij. Gelukkig viel de neerslag in Polen dus hier bleef het lekker droog.

Vandaag maar eens wat natuur bekeken. Naar Adršpach. De grap is dat ik daar al twee keer eerder ben geweest, het was namelijk twee keer een finishplaats tijdens de BikeChallenge. Maar nooit de prachtige natuur goed kunnen bekijken. Dus vandaag een herkansing. Jammer dat de toegang zo duur was, toch maar liefst 120 kronen. Dan heb je het wel even over  €4,61 voor het hele gezin, tel daar een boottochje van €2,36, 4 Magnums voor nog eens €2,36 en 2 porties friet voor de kids voor €2,-- en je snapt dat je hier leegloopt als gezin!

Boodschappen doen we hier trouwens bij de Lidl, met hetzelfde assortiment als in Nederland alleen moet je alle prijzen ongeveer door 4 delen. Dus voor alle teamleden die hierheen afreizen: neem genoeg centjes mee! :)

De zandsteenformaties zijn trouwens prachtig! Een rondje van 3km gelopen, soms via steile trapjes, smalle doorgangen met een beekje ernaast en over rotsen. En een boottochje op een klein meertje hoog boven in de rotsen, uniek. De kids vermaakten zich heerlijk, een groot klim en klauter festijn.

Bekijk de details van de rit

Bekijk de details van de rit

Bekijk de details van de rit

Bekijk de details van de rit