Het was al weer 2 jaar terug dat ik aan de start stond van de BBC, goede herinneringen had ik er niet echt aan. Nat geregend op het eind en toendertijd geen licentie dus de toerversie met alle opstoppingen van dien.

Dit jaar nogmaals met gepaste tegenzien in het toer veld, wegens knieblessure geen licentie in 2010 voor mij en gefocussed om m'n knie goed te krijgen. Dus nogmaals in het gigantische startvak voor de toerrijders. Vele edities van BBC ten spijt, leert de organisatie maar niet hoe je om moet gaan met zulke aantallen toerrijders. Niet genoeg tijd tussen de startgroepen, geen startgroepen ingedeeld op snelheid, het kan zo makkelijk veel beter zijn voor iedereen.

Om 10.20 mag ik eindelijk vertrekken en probeer ik me rustig warm te rijden, niet te hard starten, want bij de verkenningen weet ik nog wel dat de voerstreek een paar lang doorlopende klimmen had waar je goed stuk op kunt gaan. Na een paar kilometer zie ik aan de linkerkant Jorn al een bandje leggen, nu al lek. Het zet me aan het denken, zou die extra latex die ik de vorige avond erbij had gedaan voldoende blijken te zijn? Zo'n 10 km verder krijg ik dan ook mijn pech voor m'n kiezen, de shifter voor m'n achterderailleur weigert dienst, kan niet omhoog of omlaag schakelen. Geluk bij ongeluk wel midden in m'n cassette, maar met maar 2 versnellingen (twee voorbladen) door de voerstreek gaan is zachts gezegd niet een fijne aangelegenheid, zeker niet als je nog 75km moet gaan. Ik moet bijna alles staand klimmen waar anderen lekker kunnen blijven draaien en voel na een klim of 3 dat ik dit echt niet tot aan de streep ga volhouden.

Net op het moment dat ik echt begin te twijfel of ik nog wel door moet fietsen komt er af en toe wat beweging in de schifter, het geeft wat verlichting, maar het heeft me al fysiek gesloopt. Pas vanaf ca 40km doet de shifter weer volledig dienst. Had ik al gemeld dat ik gek wordt van die nodeloze opstoppingen bij de toertochters?

Ca 15 km dual-speeden heeft het sap uit m'n benen gezogen en bij ca 40km verlang ik al naar de finish, genieten is er totaal niet meer bij, laat staan gas geven. De benen zijn volledige leeg, en er komen nog wat klimmen aan weet ik. Bij Heyenrath sla ik nog wat voedsel in, maar de maag weigert z'n dienst te doen en maar mondjesmaat kan ik er vocht en voedsel in kwijt. Nog meer dan 50km en ik voel me al 2x zo leeg zoals ik over de finish kwam een week ervoor in Langenberg na 85km. De finish halen zal pijn gaan doen.

Veel weet ik niet meer van de resterende 55km, behalve dat ik al bijna gewend begin te raken aan kramp en dat ik op het laatst nog minder Watt dan een spaarlamp kon trappen zonder kramp te krijgen. Frusterend, maar het kan niet altijd gaan zoals je hoopt. Bij het bordje dat zegt 75km naar links, 100km rechtdoor twijfel ik kort, maar rij rechtdoor, ik heb niet al zo veel lopen afzien om af te taaien.

Puur op karakter rij ik hem uit, en baal ervan dat op het einde je alsnog een paar lussen terug naar het oosten wordt gestuurd, ik kan dan namelijk al Rijckholt en Eijsden zien liggen. Zo'n 5km voor het einde, merk ik dat m'n achterband begint te zwemmen in de bochten, maar de zachte band houdt het uit tot de finish. Trouwens heel blij met de goed lopende noppenbandjes die ik er maar onder had gelegd.

Totaal gesloopt kom ik over de finish en plaats deze BBC 2011 op nummer twee in m'n lijstje van afzien. Houffalize 120km een paar jaar terug zal nog wel wat jaren bovenaan blijven staan, maar deze staat met stip op numero duo.

Bij de finish zie ik toevallig nog Peter, die heeft echt mogen singlespeeden wegens kapot deraileurwieltjes, maar ook hij heeft het uitgereden.

Aangekomen bij Fam. Huntjens thuis wacht me een warm welkom en ik zie twee glimlachende heren met een medaille om op de bank zitten... het zou toch niet? JAWEL! Riny was 2e geworden en Rolf 3e. Heerlijk hoe je dan snel de pijn in je benen vergeet. Als dan wat later ook nog Nard en Mirre binnenkomen is het compleet, Mirre was met miniem verschil op Laura nederlands kampioen marathon geworden, en Nard had zich prima gehandhaafd bij de Masters 1 met een goede 7e plek. Top prestaties!

Nogmaals dank aan Fam. Huntjens voor de enorme gastvrijheid, het wordt tijd dat ze een keertje naar het midden van het land komen zodat we wat terug kunnen doen!

Lodewijk

De laatste bergrace van het seizoen stond op het programma, Lunteren. Zelf had ik hier nog nooit gereden, maar anderen spraken altijd lovend over het mooie, technische en zware parcours.

Goed voorbereid was ik niet, maar dat mocht de pret niet drukken. Bijna volledig stond het team aan de start bij de bergrace, 3 op de 150 minuten en zelfs met 6 op de 75 minuten. Helaas had ik wel een dramatisch slecht startnummer, 140+. Kijkend naar het parcours kaartje dacht ik: komt wel goed, een inrijlus die bovenlangs gaat, dan steek ik wel een paar er voorbij.

Niet dus! Grote plassen en nerveuse mederijders gooide roet in het eten, ik kwam er maar niet langs en op de singletrack werd het tempo bepaald door de rijder voor je.

Juro zag ik wel, maar dichtbij komen duurde een volledige ronde, maar op heel weinig plaatsen kan je mensen inhalen. Dat is de prijs die je betaalt voor zo'n mooi technisch parcours. Bij de 150 minuten race is er al sneller wat ruimte tussen de rijders, maar op de 75 minuten met het grote startveld en ook slechts 3 ronden rijden is het druk.

De tweede ronde haas ik Juro een beetje, maar door al dat gejakker naar voren heb ik mezelf niet genoeg tijd gegeven om te drinken, voor het ingaan van de laatse ronde betaal ik hier al de prijs voor: krampverschijnselen komen opzetten. Juro schiet net voor 3 man de singletrack in en ik moet met lede ogen zien hoe in een stukje van een paar 100 meter singletrack hij meters uitloopt, gefrustreerd hobbel ik maar achter de bangerik aan, pas aan het eind kan ik er voorbij en Juro is al uit het vizier.

Het laatste rondje wordt een gevecht tegen de kramp en helaas schiet bij de allerlaatste klim waar ik eraf moet de kramp vol in m'n rechter kuit, zo erg zelfs dat ik er niet eens mee omhoog kan lopen. Na een minuutje of zo lukt het me om de spier terug te laten schieten en kan ik me voet weer in de normale stand krijgen, even omhoog lopen en dan pijn lijden in de afdaling naar de finish. Had ik maar niet zo stom moeten zijn om veel te weinig te drinken! Lesson learned.

Met het ongunstig samenvallen van de bergrace in Lunteren en Dunsberg marathon, zat er voor mij niks anders op dan naar Zierenberg af te reizen om een eind klassering veilig te stellen voor de RWPMountainbikePlus cup.

Van te voren wist ik al dat de voorbereiding en aanloop naar de wedstrijd niet ideaal zou zijn: hele drukke week qua werk en prive met de dag voor de wedstrijd nog een bbq met werk aan de kust, inclusief kinderen.. Een behoorlijke sloper waar je normaliter van bij moet komen de dag erna. Nu had ik daar geen tijd voor, 23.30 uiteindelijk op het kussen en om 04.00 eruit.

De heenreis verliep soepel, binnen 3 uur waren Juro en ik ter plaatse, hij nog nainschrijven maar alles heel relaxed. Beetje infietsen en dan om 09.00  Rolf en Riny het beste wensen op de hele, en dan vervolgens aansluiten ergens halverwege het grote veld van de halve marathon. Het is een beetje standaard dat bij de marathons waar de RWP cup op bezoek is dat de Duitser de gok niet wagen op de hele marathon en massaal op de halve starten, dan hebben ze nog een kans.

09.20 werden we afgeschoten en over asfalt was het al snel behoorlijk klimmen, als we uiteindelijk een singletrack ingaan ben ik nog wel zo helder van geest om snel er 2 voorbij te fietsen zodat ik weer ruimte voor me heb om door te kunnen rijden, maar de klim is redelijk lang en dus al snel kus ik alweer de derailleur met me grote 29" band van een voorganger die zelf ook niet voorbij zijn voorganger kan komen. Bovenaan kan de ketting naar rechts en kan je het laten lopen naar beneden. Lekker op en af maar voornamelijk toch naar beneden.

De benen voelen niet super, maar ook niet dramatisch. Ik zie in de verte een klein groepje van een man of 3 rijden en al snel zit ik erbij. Tot een kilometer of 35 of 40 (dit gok ik want ik was m'n Garmin thuis vergeten) gaat het behoorlijk goed, tempo kan ik vasthouden, maar dan begint m'n linkerbeen krampen te krijgen omdat ik ongemerkt daar veel mee compenseer om m'n rechterbeen en voornamelijk knie te ontlasten. Als links eenmaal aan de beurt is geweest komt ook rechts en ik moet de 2 man die nog over waren van het groepje laten gaan. De klimmen gaan niet meer echt, want ik ben alleen maar aan het aftasten hoe hard ik nog kan zonder gelijk vol in de kramp te schieten, balen.

In deze laatste 15 kilometer verlies ik zeker wel 7 minuten als het geen 10 zijn op die 2 man, en kom dan uiteindelijk over de finish in dezelfde eindtijd als in Allersheim: 2.29 goed voor 17e plek bij M1 en 52 algemeen. Niet eens zo slecht, maar met een betere aanloop en voorbereiding had er meer in gezeten.

Bij een Duitse marathon hoort natuurlijk ook een Weizen na afloop:

Voorlopig nu 9e in het algemeen klassement voor de cup, en kijkend naar de renners boven en onder me gaat daar waarschijnlijk de laatste wedstrijd geen verandering meer in komen.

Nu voorbereiden voor Lunteren en wat meer duur doen zodat ik kan knallen bij de BBC.

De tweede RWP marathon stond dit weekend op het programma. De weersvoorspelling was bedroevend, maarja, vol goede moed zaterdagmiddag Riny in Eindhoven-de-gekste opgepikt en op weg naar ons pensionnetje in Neuhaus-im-Solling.

De eerste reactie van Riny was: dat zag er op hun site groter uit. Toch valt het binnen goed mee, eenvoudig maar wel prima voor zo'n nachtje. De pensionhouders onderstrepen nog maar eens dat de jeugd van het platteland in Duitsland weggetrokken is, de gezamenlijke leeftijd van het paartje moet toch wel boven de 160 liggen..

Riny wil nog graag de berg even 'voelen' na zo'n lange rit en doet haast voorkomen alsof het iets ritueels is. De regen en mijn hongerige blik halen hem over om toch maar de pizzeria op te snorren.

Die is natuurlijk zo gevonden, en we laten het ons smaken. Halverwege ons gehamster schuift ook nog spillebeentje Bakker aan met z'n vriendin en een fietsvriend. De bestelling bij hun gaat mis en de 'italiaan' had prima een inburgeringscursus kunnen gebruiken. We laten de hongerige Bakker en consorten aan hun lot over en cruisen snel naar opa en oma. Goed uitrusten voor morgen.

Zelfs na een kwartier zappen nog geen TDF op een kanaal te vinden, en blijft Riny steken bij een film waarbij het schokken van de spaceshuttle bereikt wordt door het camerastatief een schop te geven. Kwaliteitje.

Om 6 uur gaat de wekker af, maar het voelt niet te vroeg aan, een goed teken. Riny ziet er ook scherp uit en het feest kan gaan beginnen. Geen ochtendhumeuren, ondanks dat het de hele nacht regend heeft en de neveldouche nog steeds aan staat. Koud en nat.

Ik zorg nog dat ik net voor de start Riny's warme spullen kan aanpakken en zie nog een verdwaalde Duitser voor Ramses in het startvak schuiven. Hij zal wel niet beter weten denken we maar. De Nederlandse clique is natuurlijk aanwezig. Leander staat mooi voorraan en de hele marathon wordt compleet gedomineerd door de Nederlanders, wat hadden ze anders verwacht??

Jorn komt zo'n 15 minuten voor de start bij m'n auto langs, hij zat al in duitsland en wilde een halve doen als training. Goed plan, op het weer na dan. Na wat inrijden schuiven we achteraan in de groep, bijna 2x groot als bij de hele, en nu zijn de NL-ers in de minderheid. Op de startklim is het een gepiel om erlangs te komen, veel te druk. Jorn raak ik al gauw uit het oog.

Het eerste deel van het rondje is een geglibber omlaag, m'n Geax AKA's zijn hier niet voor gemaakt en het voelt alsof ik op een racefiets in modder afdaal, dan ik niet 5x op m'n bakkes ben gegleden is een wonder. Anderen nemen meer risico en sommigen worden daarvoor beloond met 100m voorsprong op de volgende klim en anderen met een extra laagje modder op hun gezicht.

Het gaat zeker niet slecht en als de afdalingen minder risicovol worden en de klimmen overgaan in schotter begint m'n motortje te draaien, ik raap mensen op en rij na zo'n 30 km met een groepje dat bij mekaar zal blijven tot en met de finish. Er wordt niet eens zo slecht samengewerkt, ik ga op kop op de klimmen en een lange stoemper nam over in de afdalingen en vlakker stukken. Bij de eerste tijdmeting zit ik nog op plek 37 en bij de finish is dat 32 geworden. In m'n leeftijdscategorie is dat 13e. Ben ik zeker tevreden mee, alleen had het wel wat meer steiler klimmen mogen zijn. Voor m'n gevoel wel goede zaken gedaan voor het RWP klassement, maar dat hangt natuurlijk ook van andere factoren af dan alleen je eigen prestatie. De komende dagen zal het zich wel uitwijzen.

Na afloop direct een stortbui op m'n kop terwijl ik probeer wat warms aan te trekken bij de auto, voelt wel een beetje armoedig. Snel naar binnen in het dorpshuis en wat warme pasta en cola scoren. Als ik m'n pasta op heb komt ook Jorn langslopen om z'n pasta op te eten. Het was duidelijk een zware training geweest voor hem, de holle ogen zeggen genoeg. Net als ik zeg dat ik even ga kijken of Riny al binnen is gekomen flitst er buiten al iets groens voorbij. Der Riny.

3e M2 op slechts 35 minuutjes van Ramses is buitengewoon goed. Riny is heel tevreden en vertelt dat ie topbenen had, alles lukte. Ik ken dat gevoel en dat is iets goddelijks.

Nadeel alleen van z'n topprestatie is het eindeloos wachten op de prijsuitreiking, maar Riny verwent me nog met wat koffie en heerlijk gebak om het gewacht te verzachten.

Met een mooie Urkunde op zak gauw richting Picardiehof gescheurd. Ellen had al een bakkie klaar staan voor me en we konden even aanhoren dat het al de hele dag lekker weer was geweest: zucht!

Daarna gauw door naar huis, het zat er weer op.

Nu eerst op vakantie en dan de 21st weer knallen in Zierenberg!

Lodewijk

De tweede MBC Midden clubwedstrijd stond voor woensdagavond op het programma. De eerste clubwedstrijd had Jorn al meegedaan, en nu wilde ik er wel eentje meedoen. De organisatie zorgt elke keer weer voor een spannend parcours. Zwaar is het altijd, meestal een rondje van tussen de 8 en 10 minuten.

Dat ik niet helemaal bij was met m'n hoofd werd al duidelijk bij het verkennen van het parcours.... had m'n helm vergeten. Niks voor mij, want zonder helm voel ik me naakt op de fiets. Nog wel geprobeerd Roos te bereiken, maar die zat klaarblijkelijk al in auto met de kinderen op weg naar de start. Dus helaas pindakaas, zonder helm maar rijden, eigen risico natuurlijk. Als beloning voor m'n vergeetachtigheid kreeg ik stuurbord no. 13.

Jorn kwam een paar minuten voor de start ook te voorschijn uit het bos. Hij is bezig om zich weer in conditie en vorm te fietsen na een hele drukke periode op het werk/prive en deze wedstrijden van een uurtje zijn daarvoor een goede prikkel.

Vorig jaar stonden er lang niet zo veel mensen aan de start, nu schatte ik het in op ruim 30 man (en 2 vrouwen) maar het zouden er ook wel 35 kunnen zijn.

Ik start maar een beetje achteraan om maar niet te veel nadruk te leggen op die kop zonder helm. Jorn ging er zoals altijd als een speer vandoor. Halverwege de ronde, in een sneller deel kwam ik voorbij. Mijn 29" was in dat stuk zeker in het voordeel, maar er zaten ook veel draaien/keren stukken in en daar moet je meer werken met de grotere wielen.

Het steile klimmetje vlak voor start/finish is altijd een ding dat je net wel of net niet fietsend ophoogkomt, een geul met glibberige grond en een wortel net voor de top. Ook deze keer heb ik ze niet allemaal fietsend gehaald, voornamelijk door het worteltje, als je daarop spint lig je eraf.

De wedstrijd ging voor mij best lekker en ik hoorde dan ook onderweg dat ik op een 5e plek lag. Ik dacht, dat zal wel, geloofde ik niet zo. Voor m'n gevoel reed ik meer ergens midden in, omdat het rondje kort is heb je na 45 minuten niet meer door of je iemand inhaalt die voorheen voor je fietste of iemand die je aan het lappen bent.

In de 6e ronde kreeg ik wel weer last van het schakelapparaat en kramp in m'n linker kuit door al het fiets-op-af en leverde hierdoor m'n 5e plek in. Nadat ik wat gepiel kreeg ik de achter derailleur wel weer werkend, gelukkig. Gas erop om de inhaler weer bij te halen maar die was al wel gevlogen, waarschijnlijk had ie me dus zonder m'n pech ook wel ingehaald.

Elke keer bij start/finish werd ik luidkeels aangemoedigd door de kids: "PAPAAAA", heel leuk.

Na een uurtje rijden kwam Bas opzetten achter me, vlak voor de finish en dacht ik mooi zo, ben behoorlijk gaar, maar helaas was het een uur rijden + 1 ronde. Dus knop om en nog maar een rondje wegstampen.

Uiteindelijk als 6e over de finish, niemand vlak voor me of achter me. Beste prestatie ooit van mij bij een MBC wedstrijd en dik tevreden omdat ik niet ben stilgevallen, wat me anders nog wel eens overkomt. Bij de finish merk ik pas dat ik echt wel voor aan in het veld zat, mensen blijven maar binnen druppelen. Zo ook Jorn, hij dacht na 6 ronden aan afstappen maar heeft het toch volbracht, petje af. Een uurtje in het rood rijden op een puur XC parcours als je nog niet in vorm en conditie bent is niet grappig.

De kramp in de kuit heeft hopelijk niet te veel spierschade opgeleverd om een probleem te vormen a.s. zondag, dan moet er weer geknald worden op de duitse schotterpaden. We zullen wel zien, ik fiets immers 'slechts' de halve.

Lodewijk

Zaterdag was het al een waterballet, en zondag zou het niet veel beter zijn. Irritant als ze de weersvoorspelling eens een keer goed hebben. Deze editie van de bergrace ga ik voor de 75min, en dat betekent een relaxte starttijd van 13.00.

Ik was dan ook ruimschoots optijd om Harald en Eric aan te moedigen tijdens de regenbuien. Ze waren beiden lekker aan het trappen, Harald wat voor Eric, en die klom nog behoorlijk soepel omhoog op het gras na de finish.

Na afloop afgetekende gezichten:

Rolf en de Marken waren ook weer van de partij om hun positie in het klassement te verdedigen. Bij mij zit het klassement er niet meer in: Wageningen nog 150 min gereden, Arnhem 75 min met DNF (lekke band) en nu weer 75min. Jammer dan, maar deze wedstrijden zijn op de leukste parcouren van midden nederland, dus er niet te lang over inzitten.

Met startnummer 157 viel het nog best wel mee, en ik had goede hoop omdat de startklim niet een ballenbak was zoals voorgaande edities. Zo komen ook de krachtpatsers zonder techniek fietsend boven en wordt ik niet gedwongen om ook met ze mee te lopen.

Vlak voor de start, nadat ik al had mogen aansluiten nog even paniek: Chip?? Oeps nog in m'n broek bij de tent dus. Gelukkig was de organisatie dit keer niet heel stipt en was ik op tijd terug voor het startshot. Na 2x startklim zou je toch zeggen dat het veld wel uit mekaar zou moeten liggen, maar na het stukje grasveld langs de doorgaande weg was er een fuik. Afstappen, wachten, lopen. Om me heen echt geen mensen die meedoen voor het podium, maar ze deden bijna allemaal of ze de champagne misliepen.

Het rondje had 2 wijzigingen t.o.v. vorige keren, een keer over boomstamp heen met je fiets en je daalde niet helemaal af naar de boederij en door de stal. Dat laatste wel jammer, maar dat eerste onnodig.

De wedstrijd was natuurlijk wel een modderballet, maar dat ligt me meestal wel en ook nu ging het voor mijn doen prima. Ik pakte zelfs wat plaatsen op de klimmen en kon mezelf behoorlijk laten afzien in het deel van het rondje dat het zwaarste is met het zandloopstuk omhoog. De luidkeelse aanmoedigingen van de kant lieten me niet onberoerd: tandje bij!

Voordat ik het door had hoorde ik al weer de bel, en probeerde nog wat gas te geven. Dat lukte redelijk totdat ik een klein slippertje maak in de bocht bij de Bedstee omhoog en kramp in m'n kuit schoot, dat koste me 2 plaatsen waarvan ik er 1 weer goed kon maken richting de finish.

Moe en voldaan over de finish. 23e MAS1, de vorm is duidelijk stijgende en het allerbelangrijkste: de pijn achteraf in de knie valt mee. Ik heb daarom wel zin in de volgende RWP Cup in Allersheim bij onze Nachbarn. Riny de hele, ik de halve.

O ja en zo ziet je voorderailleur er nadien uit:

Overgehaald door fiets-vriend Tom, besloten om een keer een mee te gaan naar de Alpen voor een fietsweek. Roos ook zo ver gekregen om mee te gaan, nadat we Opa en Oma omgekocht hadden om op te passen. We hadden er zin in.

Onzekerheid over het weer was er wel, want in de week ervoor werden er fotos verspreid met daarop 5 cm sneeuw op de camping... Gelukkig viel het uiteindelijk wel mee, vooruitzichten waren niet super qua weer, maar in iedergeval niet zo koud als eerst voorspeld.

De groep bestond voornamelijk uit fietsvrienden uit de omgeving van Deurne die mekaar al jaren kennen, en wij waren zo gezegd de vreemde eenden in de bijt. Voor alles werd gezorgd: goed onderkomen, bourgondisch eten en drinken en volg auto(s) tijdens de ritten. Prima formule voor een week fietsplezier.

Dag 1:

Zondag was de eerste fietsdag en alle toppen rondom Guillestre zaten in de wolken en er vielen ook wat druppels. Uiteindelijk werd besloten om een rondje bij het meer te doen. Ik vond dit prima, want dan kan je een beetje wennen aan het klimmen zonder direct boven de 2000m te gaan en 1000hm achtereen te klimmen.

De jonge honden in de groep moesten natuurlijk gelijk laten zien dat ze wel veel getraind hadden en in bloedvorm (epo?) waren. Zelf rustig gedaan en toch voorin bovenkomen beviel goed, van m'n gevreesde knie weinig last.

Roos ging zoals verwacht super omhoog, en zorgde voor grote ogen door te melden dat ze maar 3 keer echt getraind had in de aanloop naar de week. De dag eindigde in een echte 'finale' richting camping langs de berg, eerst wat klimmen gevolgd door een op en af door groepjes huizen. Als je 200m voorsprong had was je al uit zicht, ideaal terrein voor een ontsnappingspoging. De mindere goden van de groep werden op minuten gezet, terwijl de kopgroep hijgend over het stuur stond uit te puffen. Een geslaagde dag.

Dag 2:

Vandaag stond de Col d'Agnel op het programma, een hele lange klim naar een col boven de 2700m. Eerst een lange aanloop door het dal lichtjes omhoog tot ca 1350 gevolgd door de echte klim naar de top. Wegens wegwerkzaamheden werden we in de aanloop ook nog getrakteerd op een extra klimmetje van 200hm wegens een omleiding, steil om hoog en nog steiler (>20%) omlaag.

Het profiel van de klim lijkt niet zo zwaar omdat er een middenstuk is met een wat mindere steiging, maar op het eind zitten er echt vervelende knikken in van 13 a 14% met wind tegen. Tot aan de laatste 200hm ging het best aardig met me, gedoseerd gereden, maar bij het laatste stuk krijg ik last van de hoogte+steilte+wind, ik bereik harkend de top, op een paar minuten van de koplopers. Helaas eindigt de klim niet bij de top maar wat hoogtemeters eronder, omdat er nog 1 meter sneeuw op de weg ligt. De Col was dan ook 'FERME'.

Op de terugweg overgehaald door Reinier en Tom nog even richting Ceillac te fietsen, met als doel wat uit te fietsen... Een mooi plan maar de steigingspercentages kwamen niet onder de 10% de eerste 4km van de klim, en Tom Verheijen en ik besloten maar om te keren, dit kon je geen uitfietsen noemen. Tom en Reinier gingen nog wel verder, en later wisten ze te melden dat het tot aan het dorp net zo steil was en daarna nog steiler. Prima keuze dus om niet door te gaan. Uitfietsen moet wel uitfietsen blijven

Dag 3:

Wakker worden in de regen, ontbijten met regen, Pokeren in de regen en zo kan ik wel even doorgaan, in ieder geval niet fietsen. Pas in de middag komen er ook wat droge momenten, en een select groepje besluit dan toch maar Risoul 1850 als tijdrit op te rijden. Natuurlijk deden Roos en ik ook mee!

Van echt warmfietsen is geen sprake want 1km van de camping af ga je naar rechts gelijk de klim op. Heerlijk met koude benen een klimtijdrit beginnen. Maar ja, iedereen heeft datzelfde euvel. Gelijk vanaf het begin knalt Tom Wilborts, de klimgeit, er vandoor. Uiteindelijk wordt het boven een "Tom-Tom-Reinier-Lodewijk" uitslag. 50, 51, 53 en 55 minuten respectievelijk. Vooral in de laatste wat vlakkere kilometer verlies ik behoorlijk op Reinier, er zit (nog) geen kracht in m'n benen om dat tandje zwaarder te schakelen als het afvlakt.

Roos komt mooi boven in 61" minuten en kan tevreden zijn, ze laat weer wat mannen achter zich. De klim opzich is niet eentje om in te lijsten, gewoon een klim naar een ski-dorp.

Dag 4:

Vandaag een bekende klassieker op het programma: Col d'Izoard vanaf Guillestre.

Voor mij zoals alle klimmen rondom Guillestre, een onbekende. Tom praat me in dat deze toch echt wel zwaarder is dan Col d'Agnel en ik besluit met Roos omhoog te peddelen. Samen met Roos, Haro (de organisator) en diens zoon Hidde fietsen we gezamenlijk omhoog, niet lang daarna geeft Roos te kennen dat het haar te snel gaat en maant me zelf door te rijden. Eerst gezamenlijk met Haro en Hidde, maar als het steiler wordt in de dorpen sla ik een gaatje en kom alleen te fietsen.

De jonge honden waren zowieso al gevlogen vanaf de start, en waren niet binnen bereik. Vlak voordat de klim het bos in draait is er nog een kilometer met gemiddeld 12%, iedereen harkt hier omhoog. Achteraf vind ik dit de zwaarste kilometer van de hele week. Eenmaal in het bos loopt de klim fijn door. Vanaf La Casse Deserte ga je nog wat meters omlaag om vervolgens steil weer terug te klimmen naar dezelfde hoogte gevolgd door nog 1.5 km naar de top.

Een select gezelschap gaat voor het rondje via Briancon terug naar Guillestre, en de rest daalt weer terug zoals ze gekomen waren.De afdaling naar Briancon is bovenaan bochtig maar meer richting het dal kan je het beter laten lopen en kan de 80km+ aangetikt worden, dat de weg onderaan wel droog is helpt hier natuurlijk ook bij. Eenmaal in Briancon maant Haro ons te volgen voor een culinair hoogstandje van de streek.

Dat dit uiteindelijk de plaatselijke McDonalds is boeit niemand. Na het zien van Pulp Fiction wil je natuurlijk eens in je leven een "Royal with Cheese" besteld hebben in Frankrijk. Natuurlijk laat ik dit wel over aan een ander want voor mij geen kaas.

Na het oppeuzelen kijken we nog even op de verpakking hoeveel calorien we naar binnengewerkt hebben en schikken ons een hoedje. Haro moet eerst op kop tegen de wind in terug, want hij had de winnaar qua calorien-bom. Tom en Reinier hadden de aantrekkingskracht van de McDonalds wel weerstaan en willen de Granon op. Een pittige klim naar 2400 meter hoogte.

Achteraf horen we dat ze beiden te weinig drinken en eten hadden om soepel boven te komen... hadden ze maar mee-ge-Mac-ed.

Dag 5:

Een rondje staat er op het programma. Eerst Col de Vars omhoog, dan afdalen richting Barcelonette, daarna richting Sauvin-Les-Lac en weer terug naar Guillestre. Al met al een rondje van 130km. Roos is wat huiverig, omdat ze al lang niet meer dan 100km heeft gefietst. Ik stel haar gerust, er zit veel afdalen in. Maarja, afdalen is niet echt haar hobby zullen we maar zeggen, en ze ziet deze dag dan ook meer af bij de afdalingen en het rijden in de groep op een drukke N weg dan tijdens de klimmen.

Gelijk van het begin van de klim schiet Tom er met John vandoor, gevolgd door Reinier en Tom Verheijen. Ik ben pas als laatste weg bij de rotonde, omdat ik armstukken en windblokker uit wil hebben. Als allerlaatste vertrek ik dan, snel kom ik voorbij de mindere klimgoden en zie dat Reinier en Tom Verheijen het nog wel wat rustiger aan doen. We rijden een klein stukje gezamenlijk maar dan gaat Tom Verheijen er vandoor en probeert Reinier aan te pikken, er vallen wat gaten. Ik laat me niet gek maken in de eerste kilometers van deze 20km lange klim en hou m'n gemak. Ze blijven binnen handbereik. Vooraan zie ik dat John z'n hand wat overspeelt heeft en Tom Wilborts moet lossen. Tom Verheijen komt dan ook niet lang daarna bij John en gaat erop en erover.

Reinier rijdt ondertussen het gaatje dicht John, en ze fietsen samen wat op. Ik bungel er nog achter en kom langzaam dichterbij, en als we wat afgedaald hebben naar een van de eerste dorpjes Vars ben ik erbij. Ze kijken wat verbaasd, het is de eerste keer in de week dat ik me voorin laat zien. Bij John is het beste eraf en hij kan niet mee als Reinier er in een steil gedeelte een klap op geeft. Ik schakel wat bij en ga staand zo'n 300meter naast hem mee versnellen, we lossen hierdoor al snel John, die eigen tempo probeert te rijden. Als ik weer ga zitten versnelt Reinier als nog iets en ik laat hem lopen, het is namelijk nog zeker 5km tot de top en misschien komen er nog vieze stukken.

Reinier gaat goed en loopt bij me weg maar blijft in zicht op dezelfde afstand van mij. Als we de dorpen hebben achtergelaten doe ik een poging om bij een steil gedeelte te gaan staan en het gat in een keer dicht te rijden. Dit lukt voor 3/4 maar dan moet ik toch echt gaan zitten. Met m'n bovenbenen vol zuur zie ik tot m'n spijt dat Reinier op het vlakkere gedeelte de snelheid er goed in weet te houden en hij loopt weer op me uit.

Te laat het gat geprobeerd dicht te rijden, had ik dus eerder moeten doen en dan bij hem in het wiel zitten op het vals plat. Bovenaan hoor ik dat Tom-Tom gezamenlijk zijn bovengekomen, gevolgd door Reinier en mij. De dame van het tentje zal nooit van haar leven meedoen aan een Miss verkiezing maar ze brengt goede koffie en gebak.

Het wachten is begonnen op de laatste, maar eerst komt Roos nog vrolijk bovengefietst.

Als de laatste binnen is vertrekken we richting Barcelonette, met wind vol tegen. In de afdaling wordt je zo een tiental centimeters opzij gekwakt in de bochten. Als de afdaling overgaat in glooiend omlaag moeten we zelfs bijtrappen om niet stil te vallen. We rijden in een lang lint als groep richting Barcelonette en voor Roos is dit geen feest vanwege de hoge snelheid en het rijden in een groep.

Bij de tussenstop in Barcelonette blijkt dat er wel meer zijn die het niet zo fijn vinden: te snel en irritant drukke weg. Helaas is er geen andere optie mogelijk om bij het meer te komen en we vervolgen onze weg over dezelfde drukke weg, maar nu wel in een langzaam tempo.

Bij het meer aangekomen zijn er 2 opties, de eerste optie is om de D weg te volgen totaan Sauvin-les-lac, met wel wat klimmen maar ook mooie uitzichten over het meer of.... Col de Pontis omhoog.. een klimmetje van maar 5km, maar wel steil.

Het colletje is minder kilometers omdat je dan wat afsnijdt, maar is wel meer hoogtemeters. Roos kiest voor de extra kilometers, ik voor de extra hoogtemeters. Slechts 5 man gaan voor de Pontis, Tom W,Tom V,Reinier, John en ik.

Gelijk na de eerste bocht naar links is het duidelijk: stukken van boven de 15% en zelden onder de 10%. Gemiddeld is deze klim van ca 500hm meer dan 10%.

John heeft er zin in en gaat ervoor hij neemt het eerst voorsprong en Tom V zit hem op z'n hielen. Tom W is in geen velden of wegen te bekennen en Reinier denkt dat ie het rustig aan gaat doen. Eerst rij ik met Reinier, maar die moet al snel een gaatje laten vallen op mij. Voor me fietst nog Tom V en daarvoor nog John maar beiden niet zo ver weg.

Halverwege de klim neemt Tom V het over van John en gaat hem voorbij, en zo'n 2 km voor de top zie ik dat John al water over z'n hoofd aan het gieten is omdat het behoorlijk warm is in de doorgebroken zon. Ik rij in twee keer staan het gaatje dicht en ga voordat de klim wat afvlakt hem voorbij. Echt aanpikken zit er niet meer bij voor John en ik loop dan ook snel wat uit op hem. Tom V is niet meer te pakken en mag zich de terechte winnaar noemen van Col de Pontis.

John en Reinier komen op wat achterstand boven en daarna is het lange wachten begonnen voor Tom W. Uiteindelijk komt ie eraan, en geeft aan dat ie nu eens voor het eerst om zich heen heeft gekeken in deze klim, de voorgaande keren was ie hem alleen maar omhoog gejakkert.

Tijdens de afdaling zien we op de doorgaande weg beneden nog een busje rijden achter een lintje wielrenners, dat moeten de onze zijn. Tom W en ik dalen als rapste af en we wachten kort op de anderen voordat we de achtervolging inzetten op de groep richting Sauvin. John en ik schroeven het tempo op en er vallen wat gaten. In Sauvin is de boel weer compleet en we rijden gezamenlijk terug richting Guillestre.

Het is dezelfde weg als we op zondag al terug gereden hadden en iedereen kent hem dan ook al... Tom W gooit als eerst de knuppel en gaat op het vals plat voorafgaand aan een kort klimmetje er vandoor. Ik ga in de achtervolging en Tom V plakt behendig in m'n wiel.

John, Reinier en Hidde missen de slag zogezegd. Tom V hangt behoorlijk de Joop Zoetemelk uit en als het voor het eerst wat steiler omhoog gaat hoor ik geschakel achter me en komt ie staand voorbij. Echt overtuigend ziet het er nog niet uit en ik schakel bij om hem bij te halen. Staand klimmend loop ik weer op hem in en hij krijgt op dat moment een ketting probleempje en ik ga hem weer voorbij.

Hoofdstuk 2 van het wieltjesplakken begint dan terwijl ik Tom W, die ik al niet meer kan zien probeer bij te halen. Het scenario herhaalt zich in de volgende tegenklim en Tom V slaat een klein gaatje van zo'n 10 meter. Ik bijt me vast en hij komt niet echt weg. Bij de volgende tegenklim bij een bruggetje kijkt ie achterom en houdt ie even de benen stil. Ik ben weer bij en neem over. Niet lang daarna neemt Tom V. zelfs even over en kan ik een beetje herstellen in z'n wiel.

Als ik me dan weer op kop zet merk ik dat Tom V er niet meer zo fris bij hangt, ik hoef niet veel meer te verwachten en stoemp op kop de rest van de route naar de doorgaande weg. Daar staat Tom W met een smile al uit z'n bidon te drinken. Zijn grootste angst was dat we er niet eens voor gingen rijden. Ik stelde hem gerust dat we er wel vol voor gereden hadden.

Terug naar de camping en de beentjes in de lucht, ze waren goed leeg, toch nog 125km op de teller.

Een handig naslagwerk met betrekking tot de sponsormeeting met Compex.

Klik hieronder op de bijlage om hem te downloaden.

Zo voor het eerst aan de start bij een 75min bergrace wedstrijd, normaliter de 150min, nu dus voor de helft.

Arnhem is een pittig XC parcours met weinig herstel momenten, behalve bij de afdaling naar de finish. Zoals altijd zitten de trappen er ook weer in, 1 keer eraf en 1 keer omhoog (lopen).

De Mark-en en Rolf schieten er vandoor bij de start. Achteraf hoorde ik dat Mark van Wegen zelfs even het tempo bepaalde aan kop vanaf het asfalt het bos in! Zoals verwacht is het weer lopen geblazen bij het wortelstukje na de asfalt klim.

Na dit gepruts probeer ik een soort van ritme te komen, maar dat gaat nog niet zo soepel, we slaan de trap over en schieten door omlaag. Na start-finish en nog een keer de asfalt klim kom ik in een soort van ritme maar ik ben nog wel aan het zoeken hoe hard ik moet rijden om het nog 3 ronden vol te houden.

In het snelle gedeelte na de trap maak ik veel goed, maar op de grint-klim kom ik voor m'n gevoel niet vooruit, zo jo-jo ik een beetje met de rijders om me heen, ik er voor bij, zij mij weer voorbij.

Na de eerste volledige ronde zit ik achter een lange windvanger op de asfalt klim, prima, beetje sparen en vlak voor de wortels er langs denk ik. Wel valt me op dat zijn fiets een raar geluid maakt. Zwoep zwoep..

Voor de wortels steek ik er voorbij en na het steile klimmetje sleep ik me weer op gang en nog steeds "zwoep zwoep". Shit dat ben ik dus! Ik kijk snel naar achteren en zie dat m'n zadelpen en frame al wat witte spikkels heeft. LEK dus. De latex spuit eruit maar wil het gat niet dichten, precies op het loopvlak en na de afdaling waar je een klein stukje asfalt op draait rij ik al bijna op m'n velg. Game-over.

Bij de 75min een bandje wisselen heeft niet veel zin, en ik had er ook niet op gerekend, geen bandje en pompje bij me. Vorig jaar ondanks vele off-road kilometers nul keer lek gereden op Geax, en nu op Bontrager al bij m'n 3e wedstrijd een DNF. Kan gewoon pech zijn, of ik moet weer terug naar m'n vertrouwde Geaxjes.

Na de finish van de anderen, Mark van Wegen #26, Mark van Schie #31 en Rolf #37, kunnen de heren aan de Compex voor actief herstel en ze trekken veel bekijks! De heren hebben beduidend beter gereden dan in Wageningen en het belooft wat te gaan worden dit seizoen.

Voor mezelf natuurlijk eentje om snel te vergeten, DNF's maken je niet gelukkig, maar m'n lekke band valt in het niet bij Riny in de ochtend; die ging over de kop en brak z'n frame en liep een flinke tik op aan z'n kuit. Beterschap Riny, en je kan nog altijd voor het schrap-klassement gaan.

Lodewijk

Ook al ga ik dit keer voor de halve en niet voor de hele afstand,kan ik aan het hoogteprofiel zien dat ook de halve niet een makkie gaat zijn.65 km en 2200+hm liegen er niet om.

Omdat de start zaterdagochtend vroeg is, besluit ik samen met m'n fietsmaat Tom Wilborts om de avond tevoren een hotelletje te pakken om zodoende niet al moe aan de start te staan.Hij zal voor de eerste keer meedoen aan een marathon wedstrijd, en gaat voor de hele. Hij heeft goed kunnen trainen en is er zeker klaar voor,alleen weet hij niet wat hem te wachten staat in zo'n wedstrijd.

Met het ontbijt rond 7 uur in de buik, racen we richting saalhausen een paar km verderop.Fiets eruit en alles checken en op naar de start, ik mag een uur later starten dus ga ik mee naar de start om aan te moedigen.Al snel spot ik het zwart-groen in het startvak en Riny staat er dan ook onstpannen bij. Veel tijd voor een babbel hebben we niet, de start is al snel een feit.

Riny en Tom gaan er vandoor en ik kan in de rij staan voor m'n stuurbord, duurt lang voor duitse begrippen, maar niet klagen het weer is prima.

9 uur wordt ik dan ook afgeschoten en na een neutraal stuk is het klimmen geblazen. Het is druk en je wordt gedwongen mee te gaan in de flow.Versnellen heeft niet veel zin, je moet dan continu binnendoor en het niveau verschil tussen de stuurkunsten van de 'halve-rijders' en die van de 'hele' is groot.Gelukkig is er dan eindelijk een afdaling waar ik me snel een stuk naar voren kan werken om van de meute weg te rijden.

Het doel was om lekker te fietsen en zonder problemen te finishen. Al bijna 8 maanden kamp ik met een niet meewerkende rechterknie, maar recent gaat het een stuk beter, en daarom voor deze eerste serieuse test gekozen.Ik begin dan ook niet in wedstrijd tempo, maar na zo'n uur merk ik dat de verwachte pijn niet echt komt en geef ik wat meer gas bij.

Het blijft goed gaan tot het einde en ik kan er zelfs richting het einde ook nog wel een wedstrijd van maken met mede-halvers. Snelle hele rijders moet ik laten gaan.Allereerst komt Leander voorbij en showt z'n mooie nieuwe persoonlijke shirt, hij trapt makkelijk.

Ik reken snel uit dat ik nu toch wel gas moet blijven geven om er voor te zorgen dat Riny mij toch ook niet voorbij komt zo vlak voor het einde.Helaas... of in Riny's geval, gelukkig, komt hij met toch voorbij, op een stuk vals plat gaat hij er vlot vandoor, hij kijkt nog een keer om. Sorry Riny maar dat tempo kon ik niet meer bijbenen.

Voor de finish nog even over het XC parcours waar ik aan 2 duitsers laat zien dat daar veel harder naar beneden kunt. Het gaat niet om een podium plek, verre van,maar als er strijd is moet je die voeren :)

Voldaan over de finish, Riny heeft al een alcoholvrije achter de kiezen en ik pak er ook 1. Ik heb er ca 4 uur over gedaan en Riny 5 uur over de hele.Ik zit bij de bovenste helft van de halve-rijders zie ik een paar dagen later, maar dat maakt me niet veel uit. Veel belangrijker is dat ik ook zelfs na de rit geen last heb (gekregen) van m'n knie.Heerlijk, zo'n verademing om bijna pijnvrij te fietsen, daar wordt een mens blij van.

De volgende halve marathons van de RWP cup zullen beduidend minder zwaar zijn en Shark Attack 2011 geeft me moed voor de rest van de reeks.

Lodewijk