Even naar Zuid – Limburg om daar gezamelijk te trainen met het team. Juro blijft thuis, die moet nog eerst opnieuw leren lopen vanwege zijn afgescheurde achilles pees, verder kregen we te horen dat Harald de dag ervoor geopereerd is aan een gebroken arm, opgelopen tijdens een training op vrijdag 8 april, die twee blijven dus sowieso thuis. Wel gaan mee: Lodewijk, ookal blijft hij maar steeds last houden van zijn knie, Jorn die sinds de wedstrijd van Polen in 2010 geen tijd meer heeft gehad om überhaupt te trainen en ikzelf die na een half jaar en 10 kilo zwaarder voor de 3e keer op de fiets probeert te klimmen na mijn rugblessure. Eric , Riny en natuurlijk Peter gaan mee en die zijn vooralsnog geen lid van de ziekenboeg en hopelijk houden we dat zo.

Om 10 uur zijn we bij Hotel Huntjens waar we verwelkomt worden met een stuk vlaai en koffie, daar zitten naast Peter, Jean Biermans nog wat (lokale) fanatiekelingen die ons gaan vergezellen op deze off-road dag door Zuid Limburg en België. Na de kennismaking moet er toch echt gefietst worden en ja, dan voel je meteen dat je een “beetje” achterstand hebt. Peter, Jean en de rest trekken op de eerste klim flink door en meteen kraakt het bij mij aan alle kanten, als dit zo doorgaat tot het eind van de dag weet ik niet of ik dat wel “levend” ga halen. Gelukkig heeft Jean oog voor de mindere goden in het gezelschap en maand ons jongste teamlid even tot wat meer socialer gedrag, dank u!

Voor mij is dit wel echt genieten, wat heb ik dit gemist zeg!!! ookal is het voor mij afzien om überhaupt bij de groep te blijven! Het is fantastisch weer, een omgeving om in te mountainbiken waar je eigenlijk alleen maar van kunt dromen en een leuke ongedwongen sfeer onderling. Na 15 kilometer rijd ik lek, shit balen scheur in de buitenband maar gelukkig kan ik doorrijden. Vervolgens is het de beurt aan Lodewijk, die molt zijn shifter en kan vervolgens alleen nog maar met zijn voorderraileur schakelen, daarna rijdt Riny lek en Eric is ook nog aan de beurt. Dat er zoveel materieel “kapot” ging was niet verwonderlijk want ookal was het parcours hartstikke droog, de route ging wel over paden met veel losse grote en scherpe keien, steil omhoog of omlaag, slingerende afdalingen waar je met moeite tussen de bomen door kon en tenslotte een afdaling naar Visé over zo’n 600 traptreden naar beneden. Met de noodgedwongen stops was ik i.i.g. blij, want dan kon ik even op adem komen.

Aan het eind van de middag zijn we weer terug in Hotel Huntjens en zijn we nog net op tijd om de finale van Parijs-Roubaix te zien. Moe maar voldaan keren Eric, Jorn,Lodewijk en ik niet veel later terug naar het noorden.

Mijn rug heeft het i.i.g. goed doorstaan en hopelijk blijft dat zo, dan kan de ziekenboeg 1 bed verwijderen. Er moet nog wel het e.e.a. aan trainingen gedaan worden voordat ik weer een beetje op het “oude” niveau ben, maar het begin is er en het plezier is terug

 

Sinds mijn vroege jeugd zit ik al op de fiets, eerst op de 3-wieler, vervolgens een fiets met zij-wieltjes en zo verder. Mijn eerste off-road avontuur is begonnen met een Peugeot CPX-BMX eind jaren 80. Na een aantal jaren overgestapt op de mountainbike en wegfiets en de jaren 90 veel Cross Country wedstrijden gereden in de gehele Benelux, eerst in de sportklasse en vervolgens bij de elites (espoir).

In 2007 opnieuw opgestapt en sinds die tijd rijd ik voor Recidaq, wat in 2010 onder het OxyinRacingTeams concept verder gaat met een aantal nieuwe teamleden en sponsoren. In het afgelopen seizoen, ondanks een mindere voorbereiding, toch nog een paar mooie noteringen en een top 10 eindklassering in de Holland MTB Cup kunnen neerzetten.

Uitkijkend naar 2010 kun je niet anders dan concluderen dat het een mooi seizoen zal gaan worden, met verdere professionalisering van het team, goede ondersteuning van onze sponsors een aantal gemotiveerde nieuwe teamleden. Ikzelf heb als doel om een constant seizoen te draaien met alle RWP Marathons, verdere hoogtepunten zullen voor mij de Alpen Tour Trophy (6 t/m 10 juni) en de Ischgl IronBike (14 aug) zijn.