Deze week ben ik begonnen aan de voorbereidingen voor seizoen 2012. Daaraan is een rustperiode van enkele weken vooraf gegaan, waarin ik een kleine hoeveelheid rustige trainingen op de fiets heb afgewisseld met het oppakken van de kracht- en core-stability training in het krachthonk. Om de rustperiode af te sluiten, omdat Spaarnwoude m’n thuisparcours is, omdat het ontzettend mooi weer was, omdat ik er gewoon zin in had, en om nog wat andere redenen had ik besloten afgelopen zondag mee te doen aan de XC wedstrijd uit de Rabotop Noord-Holland serie in Spaarnwoude. Gewoon lekker een uurtje knallen, praktisch in m’n achtertuin. Gewoon even lekker plezier hebben om weer met de maximale motivatie aan een lang trainingsprogramma te beginnen terwijl de dagen korter worden.

Na 10 minuten fietsen kwam ik aan bij het parcours in Spaarnwoude. Daar was het al behoorlijk druk met mountainbikers en crossers uit heel Noord-Holland, die in diverse categorieën zouden strijden om het prijzengeld. Het nadeel van een wedstrijd zo dicht bij huis is dat het net te dicht bij is om goed warm gereden aan de start te kunnen verschijnen. Al geld dat natuurlijk ook voor wedstrijden waarvoor ik eerst 2,5 uur in de auto moet zitten. Eerst het rondje maar eens verkennen. Het rondje was vrij kort, omdat grote delen van het officiële parcours in Spaarnwoude in deze tijd van het jaar behoorlijk nat zijn. Het korte rondje kende 2 behoorlijk pittige klimmen, 2 technische singletracks een klein stukje asfalt, en wat zuigende klei/zand paden. Echt een parcours waar je jezelf in een uurtje behoorlijk op kunt slopen. Tijdens het inrijden kwam ik Ramses Bekkenk nog tegen, die de wedstrijd uiteindelijk zou winnen. Zijn aanwezigheid verraadde al dat het niveau van de deelnemers bij de topklasse behoorlijk hoog was.

Rolf en ik stonden bij de start helemaal achteraan, omdat we beiden nog geen punten voor het Rabotop klassement hadden. Na de start ging het eerst licht omhoog, vervolgens een afdaling om daarna meteen aan de langste klim van het rondje te beginnen. Daar was het zaak om goed van voren te zitten, omdat de klim langs een trap ging, waar aan de linkerkant een spoortje van zo’n 20cm breed langs loopt. Aan de rechterkant van de trap kun je maar tot halverwege de klim komen, daarna zul je naar links moeten. Rolf zat links, en ik zat rechts. Rolf moest afstappen door z’n voorganger, en ik ging al bunny-hoppend tegen de trap op, omdat dat nog altijd iets sneller ging dan lopen.

In de tweede ronde merkte ik toch dat ik het doseren niet zo goed meer onder de knie had, en moest ik duidelijk wat gas terug nemen. Rolf kwam me voorbij, en liep daarna iedere ronde een klein beetje uit. Ik had het behoorlijk zwaar in dit sterke deelnemersveld, met veel crossers die in deze tijd van het jaar hun goede vorm beginnen te krijgen. Na een minuut of 50 hoorde ik de bel voor de laatste ronde. Nog een ronde knallen om nog wat mannen voor me op te rapen. Dat lukte zo halverwege de laatste ronde, waarin ik nog een man of 5 voorbei ging. Op een paar honderd meter van de streep gingen ze mij weer voorbij, maar ik vertrouwde op m’n sprint. Toen ik vanuit het laatste wiel de sprint aanging werd ik wat vreemd aangekeken door de mannen om me heen, en tot mijn verbazing hoorde ik de bel toen ik over de streep kwam! Wat?! NOG een ronde? Waar was die vorige bel dan voor? Pffff… Da’s wel even een tikje. Eerst een ronde volle bak om nog wat mensen op te rapen, daarna je benen nog even vol met melkzuur voor de sprint, om te horen dat je nog een rondje moet! De mannen die ik er zojuist afgereden had kon ik helaas niet meer volgen, en ik had me daar al snel bij neergelegd. Rustig het rondje afgemaakt, en met een voldaan gevoel naar huis. Laat die winter maar komen!

Zondag stond voor vrijwel het hele team de laatste wedstrijd van 2011 op de kalender. Sommigen rijden nog wat wedstrijden in de diverse wintercompetities, maar voor de rest was het NK marathon de afsluiting van het wedstrijdseizoen. Zo ook voor mij. Na een lang seizoen dat begin maart begon met de eerste nationale XC wedstrijd in Assen kon het seizoen vandaag worden afgesloten op een parcours van 105km door de heuvels in Limburg en de Belgische Voerstreek. De regen van afgelopen week had het parcours veranderd van een zwaar parcours in een heel zwaar parcours. Ook de weersvoorspellingen voor de dag van de wedstrijd zagen er niet goed uit.

Zoals Riny in z’n verslag al beschreef was het ’s morgens nog even haasten om op tijd aan de start te staan. Eenmaal in m’n startvak aangekomen had ik al snel een gezellige plek gevonden met teamgenoot Peter en Peter van Mil, die ik van de Transalp ken. Het gevoel voor de wedstrijd was bij mij niet super. Vlak voor vorig weekend een paar dagen ziek geweest, en bovendien een erg vermoeiende week achter de rug. Ik had niet het gevoel in een supervorm te verkeren, en besloot daarom al dat fatsoenlijk uitrijden en genieten van een mooi parcours de enige doelen van vandaag zouden zijn.

Bij de start ging het meteen al vrij hard. Ik wilde niet teveel in het rood gaan, en besloot wat achter in de groep te blijven hangen. De twee Peters waren al snel uit het zicht verdwenen. Na enkele kilometers begon het redelijk te lopen, en kwam ik al snel teamgenoot Peter tegen. Na een poosje met hem samen gereden te hebben besloot ik op zoek te gaan naar een volgend groepje. Kort daarna stond de moeder van Peter met 2 bidons langs de kant. Dat was slechts een klein onderdeel van de enorme ondersteuning van de familie Huntjens die dag. Zo halverwege de wedstrijd begon het langzaam maar zeker wat minder aan te voelen. Ik kreeg ook al snel wat last van kramp. Het werd steeds erger en al snel kwamen de herinneringen aan de eerste Transalp etappe naar boven. Blijkbaar wederom iets te kort gedronken, zowel van tevoren als in het eerste uur van de wedstrijd. De rest van de wedstrijd kende wat ups en downs, waarbij de downs vooral de momenten waren waarin de kramp wat heviger werd. Inmiddels heb ik wat ervaring met kramp tijdens marathons, en weet ik helaas dat de kramp niet meer verdwijnt als het er eenmaal is. Op een gegeven moment, ik weet niet meer precies waar, haalde ik Harald en Juro nog in. Vanaf de klim voor de Keutenberg was het helemaal op. Gelukkig was het zwaarste stuk achter de rug, maar door de harde wind zou ik op het laatste stuk nog veel tijd kunnen verliezen, vooral omdat ik grote delen alleen zat. De laatste 30 kilometer heb ik dan ook alleen maar bij andere mannen in het wiel gehangen, omdat ik werkelijk niks meer kon. Ik was niet de enige, want ondanks dat het niet zo hard ging pikten we toch nog wat mannen op die aan het begin van de race vermoedelijk veel verder vooraan zaten.

Uiteindelijk als 27^ste amateur over de streep, waar de moeder van Peter alweer klaar stond met haar fototoestel. Vervolgens meteen naar het huis van Peter gereden. Lekker even de beentjes wat los fietsen. Daar aangekomen was Rolf net gedoucht, en stond Riny te douchen. Ik ben daar meteen achteraan gegaan, waarna Riny en Rolf nog even terug gingen naar Eijsden om op het podium van de Masters2 te stappen. Toen Henk, de vader van Peter thuis kwam ging hij meteen aan de slag om wat te eten en drinken te verzorgen, en kon ik zelfs mijn fiets nog afspuiten! Een grotere gastvrijheid kan ik niet bedenken. De uitslag was vandaag geen hoogtepunt. De sfeer met het team en de enorme gastvrijheid van de familie Huntjens waren dat wel! Ook de podiumplaatsen van Riny en Rolf waren super. Voor mij nu even wat rust, om dan over een paar weken weer aan de slag te gaan ter voorbereiding op het volgende seizoen. Ik heb veel geleerd dit jaar, en ga mijn best doen om in 2012 in de nationale wedstrijden, bergraces en topcompetities steevast een plekje in de top-20 te veroveren. Voor 2011, het hele team, de sponsoren, de verzorgers en niet op de laatste plaats de familie Huntjes, BEDANKT!

Zaterdagochtend vroeg uit de veren voor de laatste belangrijke XC wedstrijd van dit seizoen: het Benelux Kampioenschap te Zoetermeer. Eindelijk eens een wedstrijd die vanuit het ouderlijk huis in Haarlem op redelijke reisafstand plaatsvindt. Zoetermeer ken ik nog van het Nederlands Kampioenschap van vorig jaar. Van vorig jaar herinner ik me ook nog dat de organisatie in Zoetermeer erg goed is, en dat er een mooi evenement van gemaakt wordt. Het rondje ligt me normaliter goed. Nergens vlak, erg zwaar, en hier en daar best technisch. Dit jaar was het parcours iets aangepast. Het was een stukje ingekort, maar nog minstens net zo zwaar als vorig jaar. Fantastisch dat er op een oude vuilstortplaats zo’n mooie wedstrijd neergezet kan worden!

Tijdens het inrijden om een uur of 8 (!) in de ochtend voelde ik me duidelijk anders dan bij andere wedstrijden. Mijn lichaam heeft duidelijk wat uurtjes wakker zijn nodig om op volle sterkte te zijn. Dat was voor mij geen verassing. Tijdens trainingen ben ik ’s middags of ’s avonds ook altijd veel sterker dan ’s ochtends. Ik kan er de klok op gelijk zetten. Ik zal vast niet de enige zijn met deze ervaring, en dat was dan ook een beetje de hoop voor de wedstrijd.

Vanaf de start gingen we er met het kleine startveld weer als gebruikelijk ontzettend hard vandoor. Op een parcours als dat van Zoetermeer is het echter van belang (nog meer dan bij andere wedstrijden) om enigszins behoudend te werk te gaan. Wanneer je je bij de start opblaast, verlies je veel tijd op de ontelbare klimmetjes in de ronden daarna. Zo gezegd zo gedaan. Relatief rustig gestart, en in de eerste ronden al wat mannen ingehaald. De wedstrijd liep best lekker, vooral ook technisch. Nergens van de fiets af gehoeven, ondanks de soms lastige stukjes. Het gevoel dat ik tijdens het inrijden had speelde pas in de laatste 2 ronden weer wat op. Het ging voor het tijdstip van de dag net iets te hard, en ik moest wat gas terug nemen. Dat heeft me mogelijk mijn top-20 klassering gekost. De 3 mannen die me nog voorbij kwamen kon ik niet meer bijhouden, en ik rolde als 23^ste aardig gesloopt over de finish. Ook bij deze wedstrijd weer het gevoel dat de vorm stijgende is. Hopelijk komt dat er de komende twee weken dan allemaal uit, ondanks dat de aard van de komende wedstrijden iets anders is. Zondag zal ik voor het eerst naar Gieten afreizen voor de internationale Hondsrug Classic, om de week erna met het voltallige team het seizoen af te sluiten op het Nederlands Kampioenschap Marathon in Zuid-Limburg.

Na de laatste bergrace in Lunteren stond gisteren een nationale wedstrijd in Heeswijk-Dinther op de kalender. Ik was nog niet eerder in Heeswijk-Dinther geweest, en had van te voren niet erg enthousiaste verhalen gehoord over het parcours. Het zou er tevens, naar alle waarschijnlijkheid, erg nat bij liggen. In Heeswijk-Dinther aangekomen viel het parcours echter ontzettend mee! Ok, het is niet het hoogtepunt van het seizoen, maar het was best een leuk rondje. Het parcours was droog, op wat zuigende stukjes op het motorcrossparcours na. Het gedeelte door het bos was vooral veel korte bochtjes, maar de bochtjes waren niet zo kort dat de snelheid er echt uit hoefde. Het lastigste stukje bestond uit twee zandbulten, die naar boven eigenlijk net niet te fietsen waren.

Het deelnemersveld was helaas weer erg klein. Normaal gesproken zou ik bij de start ergens halverwege staan. Ik stond nu op dezelfde plek, maar doordat de mannen die normaal achter me staan niet aanwezig waren, stond ik op de laatste rij. De start bestond uit een paar honderd meter asfalt, gevolgd door een bocht van bijna 180 graden, met in die bocht een grote bult zand. Het was belangrijk om met de start goed voorin te zitten, omdat dat de enige kans was om fietsend die bult over te komen. Na die zandbult ging het meteen een singletrack op, waar het lastig inhalen zou zijn. Helaas zat ik bij de start niet goed mee, en ging ik als een van de laatsten de singletrack op. Vervolgens duurde het een halve ronde voordat ik wat mannen voorbij kon gaan. Toen was het gat met de mannen daarvoor echt al behoorlijk groot. Zo halverwege de wedstrijd vond ik wel aansluiting bij het groepje voor me, waar ik de rest van de race bij kon blijven. Het dichtrijden van het gat had me echter teveel krachten gekost, en de wedstrijd was te kort om nog wat plaatsen op te schuiven. Op 6 minuten na m’n winnende teamgenoot rolde ik over de streep. Vooral bij de start en de eerste halve ronde heb ik veel tijd verloren. Dit is inmiddels de derde nationale wedstrijd op rij waar ik als 27^ste eindig. (Eerder al in Groesbeek en in Steenwijk.) Ik heb inmiddels wel genoeg 27^ste plaatsen verzameld, en hoop op het Benelux Kampioenschap in Zoetermeer dan ook wat hogere ogen te gooien. Het goede nieuws van gisteren was dat de vorm nog steeds stijgende is. Helaas komend weekend geen wedstrijd, maar in plaats daarvan met het hele team het parcours verkennen van het Nederlands Kampioenschap marathon.

Gisteren stond de laatste wedstrijd voor de Holland MTB Cup op de kalender: de Bergrace in Lunteren. Vorig jaar was deze locatie voor de eerste keer opgenomen in de Bergrace serie, en was er een zeer uitdagend parcours uitgezet. Ook dit jaar hadden de parcoursbouwers weer goed hun best gedaan, want voor mij was dit parcours toch het mooiste van het XC seizoen tot nu toe. Het parcours heeft eigenlijk alles. Het is zwaar en technisch hier en daar zeer uitdagend.

Samen met een bijna voltallig team stond ik gisteren aan de start van de wedstrijd over 75 minuten. Eerder hadden Eric, Harald en Peter al de 150 minuten gereden. De grote opkomst maakte dat het een erg gezellige dag was. De mannen voor de 75 minuten wedstrijd hadden aanzienlijk meer geluk met het weer dan de mannen van de 150 minuten race. Het parcours droogde gedurende de wedstrijd steeds meer op.

Doordat ik bij de vorige wedstrijd in Oosterbeek vanwege een lekke band heb moeten stoppen, stond ik niet meer in het klassement, en daarom bij de start een aantal rijen achter Rolf. Bij de start ging het direct al hard, en kon ik niet helemaal goed meekomen. Ik raakte ook wat tijd kwijt doordat velen moesten lopen op de eerste lastige stukjes. De tweede en derde ronde liepen iets beter, maar nog niet goed. Dit wijt ik vooral aan de slechte voorbereiding op deze wedstrijd: een zware trainingsweek gevolgd door een druk weekend met weinig slaap. Uiteindelijk als 40^ste over de streep gekomen, en in het eindklassement als 4^de amateur. Voor volgend jaar wil ik de lat toch wat hoger leggen. Samenvattend was het gisteren geen sportief hoogtepunt, maar het is wel duidelijk dat de vorm terug aan het komen is. Volgend weekend zal ik aan de start staan van de nationale wedstrijd in Heeswijk-Dinther.

Zo, dat was weer even wennen. Na 2 maanden en 2 dagen zonder XC wedstrijden weer volle bak er tegenaan in de finale van de KNWU Topcompetitie. De vorige Topcompetitie in Groesbeek was voor mij de laatste XC wedstrijd voor de Transalp. Na het rijden van de Transalp ben ik nog 2 weken op vakantie geweest waarin ik niet erg veel getraind heb. De afgelopen 2 weken merkte ik tijdens de trainingen al dat ik goed uitgerust was, en dat de basis prima in orde is.

Ik was bang dat Steenwijk een grote modderpoel zou zijn door de grote hoeveelheden regen van de laatste tijd. Dat viel gelukkig reuze mee. Op een klein plasje na was het parcours zo goed als droog! Wel was het een zwaar rondje. Een paar lange klimmetjes, die niet echt steil waren, maar toch wat zompig. Een erg mooi rondje.

Ik stond op de derde startrij, 2 rijen achter teamgenoot Mattijn. De start liep over een bosweggetje, gevolgd door een klim op het fietspad, en daarna een singletrack in het bos. Het startveld was helaas niet zo groot, dus er waren geen opstoppingen. Bij de start kon ik goed meekomen, en zat ik vlak achter de toppers. De eerste ronde kon ik het tempo nog aardig volgen, maar ik was me er wel al snel van bewust dat ik dit geen uur ging volhouden. Na de eerste ronde zakte het tempo wat in, en reed ik in een groepje met 4 andere mannen. Dit groepje bleef lang samen, totdat ik in de voorlaatste ronde de aansluiting verloor met de twee mannen voor me. Het gaatje groeide maar heel langzaam, maar het groeide uiteindelijk tot 27 seconden op de streep. Voor mij was het fijn dat de wedstrijd na een uur voorbij was. Ik was erg diep gegaan. Met m’n 27^ste plaats was ik ondanks het kleine deelnemersveld niet ontevreden. Het rijden van een Transalp is natuurlijk geweldig voor de duurconditie, de kracht en de techniek, maar je gaat er niet direct harder van in een XC wedstrijd van een uur. De trainingsfocus ligt voor de komende weken vooral op intensiteit, zodat ik hopelijk vanaf het Benelux Kampioenschap weer in vorm ben.

Finish foto in Riva, de laatste etappe zit erop voor Mark en Rolf:

Op 25 juni stond alweer de 4^de wedstrijd voor de KNWU Topcompetitie in Groesbeek op het programma. De Topcompetitie wedstrijden hadden zich tot nu toe afgespeeld op mooie maar kurkdroge tot soms stoffige parcoursen. In Groesbeek zou dat behoorlijk anders zijn. Groesbeek wordt al jaren door velen tot de mooiste parcoursen van Nederland gerekend. Zelf vind ik Groesbeek zelfs het mooiste wedstrijdparcours van Nederland. Het heeft eigenlijk alles. Veel hoogtemeters, lange en korte klimmen en veel technische stukjes.

Ook dit jaar was de organisatie er weer in geslaagd een prachtig parcours uit te zetten, dat nog iets lastiger was dan het parcours van vorig jaar. Dit kwam deels ook door de vele liters regenwater die het parcours in een complete modderpoel hadden veranderd. Dit maakte ook de technische stukken nog technischer.

Na de klapband van vorige week in Oosterbeek was ik extra gemotiveerd om het Topcompetitie klassement overeind te houden door vandaag goed te finishen. Het doel was om bij de beste 30 te rijden en zo de top 30 positie in het klassement nog iets te verstevigen.

Tijdens het inrijden kreeg ik na de eerste honderd meter alweer te maken met chainsuck, met name op het middenblad. Niet zo gek onder deze omstandigheden, maar het hielp de moraal voor de wedstrijd in ieder geval niet omhoog. Ik was niet de enige die er last van had, en dan verklaarde dan ook waarom het bij de afspuitplaats drukker was voor de wedstrijd dan na de wedstrijd. Degenen die hun fiets al voor de wedstrijd hadden schoon gespoten konden echter ook maar kort van een schone fiets genieten.

De start ging redelijk, totdat ik bij het eerste klimmetje alweer last van chainsuck kreeg en moest lopen. Dat gebeurde in de eerste twee ronden nog een aantal keren en dat koste de nodige plaatsen. Gelukkig had de organisatie besloten dat de amateurs ook maar eens wat langer op de fiets moesten zitten en had ik derhalve nog genoeg tijd om in de ronden die volgden wat plaatsen goed te maken. Na ruim 90 minuten kwam ik moe maar voldaan als 27^ste over de finish. Met dit resultaat ben ik erg tevreden, ook omdat de trainingsfocus de laatste weken uitsluitend op de Transalp gericht is. Vanaf nu rijd ik tot de Transalp geen wedstrijden meer, en zal ik de laatste weken gebruiken om de puntjes op de ‘i’ te zetten…

Gisteren stond de derde wedstrijd voor de Holland MTB cup op het programma. Locatie was het natte maar mooie Oosterbeek. De hevige regenval van de afgelopen dagen had het parcours vrij selectief gemaakt. Het is zeker geen technisch rondje, maar sommige klimmetjes zijn toch wat lastiger als het zo nat is. ’s Morgens stonden Harald en Eric al vroeg aan de start voor de race over 150 minuten. Ze troffen het niet erg met het weer, want het regende flink.

Rond de middag klaarde het op en was het de beurt aan Mark van Wegen, Rolf, Lodewijk en ik, voor de race over 75 minuten. Rolf en ik hadden echter de MBC cyclo van zaterdag nog in de benen zitten, en reden vooral mee om maar in het klassement te blijven staan. De MBC cyclo was ook al erg nat geweest, en bestond uit 100 zware kilometers. Ondanks dat konden Rolf en ik ons toch bij de eerste 35 handhaven in de eerste twee ronden. Mijn snelle naamgenoot zat toen ongeveer 10 plaatsen voor ons. Rolf en ik hadden beiden ook nog behoorlijk last van chainsuck door de grote hoeveelheden modder. We waren niet de enigen die hier last van hadden, maar dat maakt het niet minder vervelend. Het leidde voor Rolf en mij tot wat grove verbale monologen richting ons materiaal.

Naarmate de wedstrijd voortduurde kwamen Rolf en ik allebei steeds meer in een lekker ritme. We reden lang samen, totdat ik op een snelle wortelafdaling in de laatste ronde een harde klap hoorde en ineens op m’n velg reed. Later bleek dat er in mijn latex binnenband een flink gat zat. Voor mij was de race dus helaas afgelopen. Even twijfelde ik nog om het laatste stuk te rennen, maar dat was me toch wat te ver. Het gevolg is dat ik het eindklassement wel kan vergeten. Gelukkig is er nog een schaduwklassement waarin de beste 3 wedstrijden tellen, dus ik hoop in Lunteren goed te kunnen finishen. Mark, Rolf en Lodewijk hebben wederom prima gereden.

De verzorging en aanmoedigingen langs de kant door Juro, Eric en Pieke waren ook perfect voor elkaar. Nu op naar de 4^de wedstrijd voor de KNWU topcompetitie die aanstaande Zaterdag in Groesbeek plaatsvindt. Hier is het doel om nog iets naar boven te schuiven in het klassement. Hopelijk dan geen chainsuck en klapbanden meer...

Ik ben in 1984 geboren in Haarlem. Sinds kort werk en woon ik in Eindhoven, al breng ik de weekenden meestal bij vriendin Loekie in Haarlem door. Voor de kost ben ik wetenschappelijk medewerker bij de research afdeling van NXP Semiconductors in Eindhoven.

In de periode 2002-2003 begon ik voor het eerst met mountainbiken, en daarbij ook met het rijden van wedstrijden. Destijds had ik een belofte licentie. Doordat ik jong en onervaren was, en iedere vorm van begeleiding ontbrak, zakte de motivatie voor het mountainbiken destijds wat weg. In de periode 2004-2009 heb ik dan ook nauwelijks gemountainbiked. De focus lag in die periode vooral op krachtsport. Dit deed ik vrij fanatiek, maar niet in wedstrijdverband. In die periode was ik vrij sterk, vrij zwaar, en had ik op z’n zachtst gezegd een vrij matige conditie.

In het voorjaar van 2009 heb ik de mountainbike weer onder het stof vandaan gehaald. Vanaf dat moment ben ik steeds fanatieker gaan fietsen. In de zomer van 2009 hier en daar een wedstrijdje gereden bij de funklasse. Het beste resultaat was hier de 3^de plaats op het NSK mountainbike marathon in Groesbeek. De winter van 2009-2010 heb ik gebruikt om veel aan de basis te werken. Veel lange duurtrainingen ondersteund met wat krachttraining in de gym en op de fiets. Het doel was om in 2010 weer nationale wedstrijden te gaan rijden als licentiehouder, dit keer met een amateur licentie. In 2010 heb ik bijna alle nationale wedstrijden, alle bergraces en hier en daar nog wat clubwedstrijden op het parcours van Spaarnwoude gereden. Tevens ook m’n eerste serieuze marathon (de Houffamarathon in Houffalize) gereden. In het seizoen zag ik eigenlijk een constant stijgende lijn als het om de uitslagen ging. Waar het in Berlicum allemaal nog erg zeer deed, ging het bij de bergrace in Lunteren aan het eind van het seizoen al veel beter. Dit was voor mij een uitstekende motivatie om de winter van 2010-2011 weer te gebruiken om veel trainingsvolume te maken.

Zo gezegd zo gedaan. Als kers op de taart aan het eind van de winter van 2010-2011 met een vriend naar Lanzarote geweest, om daar 8 dagen op de racefiets en mountainbike te trainen in de zon, bij een temperatuur die al snel 25 graden hoger lag dan in Nederland op hetzelfde moment. Voor 2011 is het doel om bijna alle nationale wedstrijden, alle topcompetitie wedstrijden, en alle bergraces te rijden. Het Nederlands Kampioenschap XC zal ik helaas moeten missen, omdat ik op diezelfde dag samen met Rolf Vetter aan de eerste etappe van de Transalp zal beginnen. Voor mij zal de Transalp de eerste etappewedstrijd worden, en ondanks mijn beperkte ervaring op de lange afstand zullen Rolf en ik proberen onder de naam OxyinRacingTeams zo hoog mogelijk in de uitslagen terecht te komen.

Doelstelling voor het volgende seizoen is om in de nationale wedstrijden, de topcompetitie wedstrijden en de bergraces constant in de top 20 te rijden. De ondersteuning van het team vol ervaring zal hier ongetwijfeld goed bij van pas komen.