Alweer de laatste wedstrijd van een voor mij raar seizoen. Begin april m'n sleutelbeen gebroken en lang pijn gehad, daarna even ziek geweest, met een andere baan begonnen en daarvoor doordeweeks naar een Bed&Breakfast in Doorn verhuisd. Mooi plekje, maar regelmatig trainen zat er niet meer in. De keren dát ik kon fietsen, heb dan maar flink doorgetrokken. De waarden die ik dan te zien kreeg waren niet slecht, maar dat ging meestal om kortere intervallen van rond de 2 min. Een marathon is weer iets heel anders. Ik heb het hele seizoen waarschijnlijk 1 keer meer dan 4 uur gefietst en dat was tijdens de Trans Schwarzwald! M’n doel voor de BBC was iig top 10 en liefst top 5. Een herhaling van m’n derde plek van vorig jaar leek me niet realistisch gezien m’n training, de tegenstand en het parcours.

Zondagochtend vroeg in de auto ontbeten met pannenkoeken en krentenbollen en daarna zelfs een klein tukje kunnen doen want Mirre reed. J Bij de familie Huntjes weer uitermate gastvrij ontvangen en vandaaruit door naar de start. Beetje achteraan, maar dat maakt hier niet zoveel uit. De start voelde niet heel snel maar wel redelijk nerveus. Na de eerste valpartij links van me heb ik me maar even op kop gezet. Weg van de mensen, vrije blik, wind in de haren. Beetje dom ook, met een compleet peloton achter je, terwijl je niet de sterkste bent. Ik werd dan ook redelijk snel ingehaald en bij de eerste klimmetjes ging het meteen wel hard. Ik verloor al snel de aansluiting met de eerste 3 a 5 man, maar kon me goed handhaven in een 2de groep. Die bleef ook redelijk bij elkaar, in wisselende samenstelling, tot het einde van de wedstrijd. Ik heb het flink zwaar gehad, vooral bij dat ‘50km’ bord het ik het gevoel dat het beste er wel af was. Nu weet ik uit ervaring dat ik dan nog wel een paar uur hard kan rijden, dus maar gewoon doorgezet.

Bij het verkennen had ik 1 plek goed onthouden. Bij een fietspad moesten we rechts steil omhoog en dat leek me een mooi plekje om aan te vallen. Zo gezegd zo gedaan, alleen dacht m’n fiets er anders over. Na 3 chainsuckjes daar en een keertje fout rijden vlak erna moest ik veel geven om het groepje weer te bereiken. Een laatste chainsuck en een stukje lopen betekende voorgoed afscheid. Het groepje reed me nog op een minuut in de laatste 4km en ik eindigde 7de. Best tevreden over m’n prestatie moet ik zeggen. Jammer van de technische problemen, maar he, dat hoort bij onze mooie sport. Materiaal moet goed voor elkaar zijn.

Bij de finish gewacht op de binnenkomst van Mirre (haar fiets deed het prima natuurlijk) en haar eerste NK trui. Bij de prijsuitreiking de verbazing en blijdschap gezien bij Riny en Rolf. Echt grappig! Daarna gevierd met volop lekker eten, drinken en natuurlijk vlaai bij de familie Huntjes.

Nu de winter in met vast nog een paar wedstrijdjes, maar vooral met het zoeken van een huis in Driebergen en plannen en trainen voor volgend jaar! Ik heb er zin in.

Nard.

Voor zessen al de wekker, op zondag. Dat zal geen hobby worden van me. Lang in de auto zitten, inclusief verkeerd rijden en slechte muziek op de Duitse radio (CD’s vergeten…) ook niet. Eigenlijk had ik had me aan het begin van het jaar al ingeschreven voor Gieten (Hondsrug Classic), maar aangezien bijna het hele team bij de LBM aan de start zou staan, leek het me leuker om daar ook van start te gaan. De reistijd vanuit Breda is ongeveer gelijk trouwens. Kort of lang? Doel was wel lang, maar kort zou ook nog kunnen. Ach, was voor mij een training. C-prioriteit dus. Bij het opstellen voor de start wilde ik natuurlijk wel vooraan staan, training of niet. Ik had geen zin in ellende bij de start. Zie Rolf's stuk over valpartijen etc. Altijd hetzelfde bij dit soort 'dorpsmarathon' massastarts. Veel mensen overschatten zichzelf én rijden nooit in een peloton. O ja, als je vooraan wil staan, moet je vroeg komen. Heel vroeg... Dat was ik niet, dus moet je een dikke huid hebben, want blij zijn ze niet als je jezelf naar voren dringt met de boodschap dat je toch écht bij je maten móet staan.

Wedstrijd

Start ging lekker. Niet te snel, want ik had onderhand besloten voor de lange afstand te gaan. Ik besloot dan ook niet mee te gaan met de eerste aanval. Op m'n wattagemeter zag ik nl dat ik toen al net boven m'n omslagpunt aan het rijden was. Aanvallen kan dan wel, maar niet als je ook nog hard wil rijden een paar uur later. Na een klein uurtje zat ik een beetje alleen en besloot ik een achterliggend groepje bij te laten komen. Daar bleek Rolf in te zitten. Hij kwam bij me op een van de wat technischere stukjes. Stel je hier niet teveel bij voor. Dit is gewoon een Duitse schottermarathon. Na dit stukje was er echter van het groepje niet veel over en hebben we een tijdje samen opgetrokken. De laatste klim heb ik nog lekker op tempo kunnen rijden en tot m'n verrassing haalde ik hier ook nog veel  mensen in. Rolf liet ik toen ook achter. De laatste afdalingen omlaag gerold en in 3:16 binnen. Bijna 25km/u gemiddeld: zo gaat dat in het Sauerland. Resultaat was 1ste master 1, maar blijkbaar werden alle licentiehouders (dat zijn mensen die zo eerlijk zijn het vakje 'licentie' aan te kruisen) als één grote groep geklasseerd. In dat klassement was ik 5de. Ook goed, maar geen podium en dat was toch leuk geweest in m'n eerste en enige marathon van't jaar. Volgende week Het NK marathon. Heel andere marathon, heel andere belasting en veel langer. Daar zal vooraan meerijden niet zo makkelijk zijn, maar ik ga het wel proberen natuurlijk.

Tot dan, Nard.