Vrijdagochtend, 23 december 2011, 5:45. Een Duitse stem kondigt het volgende liedje aan, de wekkerradio had weer eens uit zichzelf de radiozender verwisseld. Waarom gaat die wekker zo vroeg af op mijn eerste vakantiedag? Owja, ik zou Igor een stukje op weg gaan helpen. Die gekke Igor toch, helemaal met de mountainbike van Eijsden naar Leiden fietsen, wie bedenkt zoiets?

Na de fietskleren aangetrokken te hebben kwam een spek met ei geur met tegenmoet op de beneden verdieping. "Ik heb speciaal spek met ei gemaakt voor je" aldus Pa. "Pap..... het is nog nacht en dat denkt mij maag ook, doe dus maar een snee brood"

10 minuten later reden we Rijckholt uit. Igor naast me met een flinke koplamp op het stuur gemonteerd, zijn vriendin Wendy achter ons op een geleende scooter. Bij Maastricht Aachen airport nog even getwijfeld om naar Schiphol te vliegen, vanuit Schiphol was het niet meer ver naar Leiden.

Hmmm. Pratsj, plons. Dit paadje begint toch meer op een single track te lijken dan op een stuk weg. 100 meter verder staan we in een modderig weiland. De kortste weg was blijkbaar toch neit het beste idee!

Zonder al teveel problemen weten we echter om 8:40 Roermond te bereiken, waar het kantoor van Igor's werkgever ligt: Essent. De vraag van Igor's collega's of ik mee naar Leiden ging kon ik negatief beantwoorden: "Nee zo gek ben ik niet!" Een half bevroren Wendy was blij dat haar ritje op de scooter erop zat. Sjors zou het vanaf nu van haar overnemen.

We doorkruisten de Peel toen ik eens voorzichtig bij Igor polste hoe hij de terugreis had geregeld. "Ik wordt opgehaald met de auto, en er is nog plaats" De keuze was snel gemaakt, ik wilde ook naar Leiden.

Tot aan Asten verliep de rit zonder problemen. Vanaf Asten wilde de GPS ons een drukke weg opsturen waar we niet mochten fietsen. Het was dus even zoeken naar een goed alternatief. Met een kleine omweg wisten we bij Helmond de Zuid Willemsvaart te bereiken die we tot Den Bosch konden volgen.

Dit was iets gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar nadat we de campina fabriek in Veghel van alle kanten hadden bekeken wisten we uiteindelijk toch in Den Bosch aan te komen. Even een korte pauze om wat te eten en drinken. De fiets stond nog niet geparkeerd of we zagen een motorrijder door de lucht vliegen na een niet al te zachte aanraking met een auto. Het zou vandaag geen moment saai worden!

Meteen na onze korte stop kwam het bericht dat het financiële doel van 2000 euro gehaald was. Dit werd nog even kort gevierd met een colaatje op het terras samen de manager van Igor die toevallig in Den Bosch was.

Met veel goede moed wisten we snel Den Bosch uit te rijden in de bij Heusden de Bergsche Maas over te steken. Ondertussen had 3fm contact met ons gelegd om ons live in de uitzending te halen. Als we om half 7 bij de oude molen in Leiden zouden zijn, kwamen we live in de uitzending! Zonder al teveel tegenslag zou dit moeten lukken.

Bij Wijk en Aalburg ging het echter direct fout. De Garmin stuurde ons weer een drukke weg op waar we niet mochten fietsen. We stonden op de oprit van een huis naar de Garmin te staren toen de heer des huizes naar buiten kwam met de vraag of we een probleem hadden. "half 7 in Leiden? Dat wordt erg krap..." Hij kon ons wel helpen met een kaartje en de tip om richting d'n dijk te rijden en bij Gorinchem de brug te nemen.

Snel reden we richting het oosten op zoek naar de dijk. We reden de volle bak over de dijk en doorkruisten erg mooie dorpjes en genoten van het voor ons onwennige vlakke polderlandschap. Ons avontuurtje begon verdacht veel te lijken op een aflevering uit het BBC programma Top Gear. Sjors was met zijn helm met zwart vizier "The Stig". Wij waren ondertussen bezig met de challenge om zo snel mogelijk op de eindbestemming aan te komen.

Met volle vaart lieten we na een korte pauze (scooter tanken) de brug bij Gorinchem achter ons. Langs een rechte weg werd er koers gezet richting schoonhoven.  Het werd snel duidelijk dat als we op tijd in Leiden wilden komen we geen foutjes meer mochten maken. In Schoonhoven wisten we nog net op tijd een veerboot op te springen. De jongen op de boot vond het voor deze keer goed dat we voor de auto's van de boot af zouden spurten.

Een slingerende weg leidde ons naar Gouda, waar we dwars door het centrum reden. Af en toe hadden we nog even tijd om goed om ons heen te kijken: de kerstboom op de markt zag er mooi uit! Steeds meer kwamen we in een flow en vloog de tijd voorbij. Iets te snel eigenlijk, Leiden was nog een stuk fietsen en half 7 kwam in zicht.

18:22. Centrum Leiden was bereikt! Maar waar was de Beestanmarkt? Waar het Glazen Huis staat. Of de oude molen? Waar we hadden afgesproken met 3fm. Een vrouw op een fiets stuurde ons in de goede richting, maar het was ietwat minder verstandig om een man voor een café vervolgens de weg te vragen. "Nee de toeristische route zijn we niet zo geinteresseerd in meneer!"

18:28 Beestenmarkt, Glazen Huis. Maar waar is die molen? Toen ik naar rechts keek zag ik het. Ik was nog nooit zo blij geweest met om zo een stom gebouwtje met 4 wieken te zien. 3fm medewerker Klaas van Kruistum herkende ons direct. Valt ook best op: 2 mountainbikers midden in het centrum achtervolgt door een scooter. Na een korte interview oefen sessie belde ik snel nog even Pap en Sabine op dat we op radio en tv zouden komen. Niet veel later reden we al interviewend richting het plein. De mensen gingen allemaal aan de kant om ons door te laten zodat we naar het glazen huis konden fietsen. Het waren de mooiste meters van een 260 kilometer lange rit!

Op weg naar huis, toen de adrenaline was uitgewerkt, kwam de man met de hamer. Moe maar voldaan kwam ik een ervaring rijker weer aan waar het die ochtend begonnen was: Rijckholt.

Klik HIER voor het audiofragment en HIER voor de GPS track van de rit.

Dim lights

Als een gebeurtenis zich een oneindig aantal keer herhaalt en iedere keer is er een kleine kans dat iets misgaat, dan gaat het vroeg of laat een keer mis.
Zondag 09-10-11 mocht ik dit ook eens ervaren.

Om 10.06 klonkt het startschot voor de Amateurs in Eijsden, het NK was begonnen. De eerste 5 kilometer wurmde zich een groot peleton met een gezapig tempo door de straten van Eijsden, niet geheel ongevaarlijk overigens.

In de grasweide bij Mesch kreeg ik de eerste rekening gepresenteerd. Niet gek laten maken en proberen aan te klampen zonder mezelf op te blazen. Al vrij snel sloot teammate Mark aan. Voor hem hoefde het ook eventjes niet veel harder te gaan. De eerste afdaling heb ik even getest hoeveel grip ik met de bandjes had, ze slaagden niet helemaal maar ik kwam heelhuids beneden.

De eerst volgende klim moest ik Mark laten rijden. Het brandstoflampje knipperde, en ik had nog wel op tijd getankt. Al snel kwamen Mirre en Laura voorbij gereden. Mirre zag er sterk uit, zou het haar dit jaar lukken om Nederlands kampioen te worden?

Bij de steile glibberige afdaling in Teuven was ik van de trap aan het klauteren toen ik opeens iemand het Limbo-codewoord voor kluns hoorde roepen: "braggelèr". Het was Harry die even voorbij kwam stormen. Boven aan de klim stond mam met een bidon. Nog even lachen voor de camera van Ludo en Simone en weer verder gaan met afzien. Langzaam haalde ik Juro in en ik zag zelfs Harald in de verte rijden. Dit waren mijn laatste stuiptrekkingen.

In Heijenrath werd de fuel tank geheel geleegd. Oorzaak van het probleem gevonden, nu de oplossing nog. Afstappen in mijn thuiswedstrijd? No way!

Fietsend (en soms lopend) wist ik de zwaarste klimmen te overleven. Juro probeerde me nog even op sleeptouw te nemen, maar dat had niet veel zin. Bij de 3de bevoorrading even gevraagd of ze ook cola hadden. "We hebben wel sportdrank voor je". Ik bedankte snel, daar had ik nog 2 bidons van.

In Bemelen haalde de grootste winnaar van de dag mij in. Kale kop, Sram tenue: het was Tibor Gijssen!  Diep respect voor wat die kerel klaarspeelt een paar weken na vele chemokuren.

Krrrrrrrrrr, tik, bam. De ketting sloeg vast. Wat is dit nu weer? Het derailleurwieltje was in twe stukken gespleten. Alweer een ervaring rijker: hoe is het om met single-speed te rijden.. Aangezien het vanaf nu grotendeels vlak was besloot ik de ketting op het middenblad te leggen en op de 11 achter.

Het plannetje werkte helaas niet helemaal. Als ik niet genoeg kracht op de ketting zette en over een hobbeltje reed wilde de ketting wel eens een tandwieltje hoger springen en zichzelf vastklemmen. De laatste 20 kilometer dus flink geoefend om een wiel los te maken, eruit te halen, ketting goed te leggen en weer vast te zetten.

In Gronsveld had ik 2 opties: 1. Rechtdoor fietsen en binnen 5 minuten thuis onder een warme douche staan. 2. Linksaf en nog 13 km aanklooien om die verdomde finish te halen.
Het werd finishen, anders had ik beter meteen kunnen uitstappen.  Na 6:09:25 kwam ik als laatste amateur een vrijwel uitgestorven Vroenhof in Eijsden oprollen.

Bij het afspuiten van de fiets bleek er nog wel meer gesloopt te zijn dan alleen een derailleurwieltje... het kon me op dat moment niet veel meer schelen. Belangrijker en een stuk leuker was dat thuis een volledig podium op de bank zat. Mirre (vriending van Nard) was Nederlandskampioen geworden! Riny heel knap 2de en Rolf had het brons in Eijsden mogen ophalen!

Op naar 2012!

Om 7.00 uur ging de wekker. Even moest ik nadenken.... owja, ik ben in Renkum bij Eric thuis. Samen met Harald en Eric ontbeten en richting Lunteren vertrokken, teamtent opgezet en toen was het tijd om warm te rijden.

"Wat is dit?" Voor het eerst in mijn leven moest ik een afdaling in mul zand afrijden, even wennen. Bij de verkenning werd al snel duidelijk dat het een leuk rondje was. Veel korte klimmetjes en afdalinkjes, het zou een zware wedstrijd gaan worden.

Bij de start stond ik vrijwel achteraan. Niet erg, ik had 150 minuten de tijd om plaatsen goed te  maken. De eerste meters was ik goed weg. Aan de rechterkant kon ik veel plaatsen goed maken, al maaide ik bijna een toeschouwer om.

Nog voordat we de eerste singletrack opdoken ging het mis. Ik keek achterom naar mijn achterband en zag de bui al hangen (het regende ondertussen ook letterlijk). Mijn band liep leeg! Gelukkig dichte de latex op het laatste moment nog het gaatje (of kapot ventiel?) en zat er nog net genoeg lucht in om verder te kunnen rijden, al ging dat niet vanzelf. Sturen in de bochten was iets lastiger en op de snellere stukken kwam ik niet op snelheid. Wel had ik veel grip en kon ik alle klimmetjes oprijden:) Toen we achterlangs de bevoorrading reden riep ik naar Juro dat ik zometeen een pomp nodig had.

Aan het einde van het eerste rondje kreeg ik Eric in zicht, maar ik moest hem bij de bevoorrading laten rijden, even mijn band oppompen... Het probleem bleek echter bij het ventiel te liggen. Even oppompen werd:  even tang zoeken, ventiel repareren en vervolgens Juro de band laten oppompen. Veel tijd verloren dus, maar dat mocht de pret niet drukken, een inhaalrace kon beginnen.

Dim lights

De volgende rondes waren nog steeds niet van een super niveau. De echte power was er niet en het leek wel of ik niet 100% diep kon gaan.

In de voorlaatste ronde kwam de motor een beetje op gang en kon ik terugkeren bij Eric. In de mulle zand afdaling maakte ik echter een foutje, ik zat iets tever naar links in het mulle zand en moest even uit de pedaal, 3 meter verderop draaide mijn voorwiel ook nog weg... boem.

Nadat ik de fiets bijelkaar had geraapt kon ik weer de achtervolging op Eric inzetten, deze keer zat hij gelukkig niet ver voor me. Ik haalde hem in en zag ondertussen Harald ook ergens verderop op het parcours rijden. Even snel rekenen.... hij lag nog ongeveer 2 minuutjes voor me, dat moest te doen zijn met nog 1 ronde te gaan. De gaskraan kon ik no wat verder openzetten en ik wist nog net Harald in te halen, al scheelde het niet veel.

Nadat ik me had omgekleed kon ik nog naar de rest van het team gaan kijken en aanmoedigen tijdens de 75 minuten race. Erg leuk trouwens om met een groot gedeelte van het team bij elkaar te zijn, zeker voor herhaling vatbaar!

Thuisgekomen voelden de beentjes toch wel zwaar aan en mocht de Compex nog wat werk opknappen!

Afgelopen 3 weken heb ik door Scandinavië rondgezworven. Nee, helaas, niet op de mountainbike! Samen met een vriend Steffan heb ik de stoute (berg)schoenen aangetrokken om te gaan hiken ten noorden van de poolcirkel in Zweden en Noorwegen. Om precies te zijn in de buurt van het Zweedse Kungsleden pad en op de Noorse Lofoten eilanden. Hieraantoe hebben we nog 2 "citytrips" toegevoegd: Stockholm en Oslo. Persoonlijk vond ik de beklimming van de hoogste berg van Zweden: Kebnekaise, en de beklimming van de Hermannsdalstinden op de Lofoten de hoogtepunten van deze reis.

Een fotoreportage is HIER te vinden.

Voor de echte die-hard verslaglezers (of mensen die vanwege het slechtere weer toch niks beters te doen hebben) zal ik hieronder ook nog een uitgebreider verslag plaatsen.

Deel 1: Zweden

29 juni: Gronsveld - Stockholm
Om 3:20 begint er muziek af te spelen ergens op mijn slaapkamer. Huh?.... De wekker! Na een kleine 3 uurtjes slaap dringt alles ietwat langzamer tot me door: het is zover! Na een mini-ontbijtje de tas in de auto gegooid, Steffan opgepikt en koers gezet richting de luchthaven van Charleroi. Daar liet pap ons met onze bepakking achter, tot over 3 weken.
Iets voor 7en zaten we in de lucht. Na een kleine 2 uurtjes vliegen stonden we op de luchthaven van Skavsta. Met de flybussarna wisten we na een uur Stockholm te bereiken. Een mooie stad, veel water, redelijk rustig en vandaag zeker met perfect weer! Meteen werd koers gezet richting een outdoor winkel, waar we gas kochten en nog een tweetal droog- luchtdichtverpakte maaltijden.

We verkenden een gedeelte van de stad. Na een Mc Drek maaltijd bleven we nog even in het naastgelegen parkje zitten, genietend van het weer.
Na een tijdje werd er koers gezet richting een citycamping. We kwamen aan op de plaats waar deze moest zijn maar..... waar was de camping? Na wat zoeken en navragen hadden we nog steeds niets gevonden. De tent werd in een nabijgelegen parkje opgezet. Prima... het stikte er alleen van de muggen.

We besloten nog even een rondje te gaan lopen en kwamen bij het Olympische stadion uit 1912 terecht. Toevallig werden er deze avond atletiek wedstrijden gehouden. Na een "uitgebreide inspectie" kwamen we tot de conclusie dat de Stockholmers het niet slecht getroffen hebben qua vrouwelijke schoonheid. Dit wetende vertrokken we richting onze tent, het was een lange dag geweest!

30 juni: Dag Stockholm en begin van treinreis richting het hoge Noorden.
Een steeds krachtiger wordend zonnetje deed de temperatuur in ons tentje flink stijgen, opstaan! Iets buiten het park, weg van de muggen, werd er ontbeten. Met een gevulde maag trokken we op verkenning door Stockholm. We bekeken de verschillende eilandjes, het koninklijk paleis, stadhuis en nog vele andere mooie gebouwen.

Om kwart voor 6 namen we de trein richting het hoge Noorden. Abisko om precies te zijn. Hier zouden we de volgende ochtend iets na 11en moeten aankomen. Gedurende de avond hadden we al snel een uur vertraging te pakken... ach we zullen het de volgend ochtend wel zien hoe laat we arriveren. Door vele bossen (Ikea hout?) koersten we noordwaarts. Terwijl de zon achter de horizon verdween vielen we in slaap.

1 juli: Reizen door niemandsland, op naar Abisko!
Zelf ben ik al eens prettiger geworden. Oej....overal stijf. Een blik uit het raam deed de pijn ietwat verzachten, de natuur en de leegte was overweldigend. Een Zweedse scout die naast ons zat was zo aardig om een omroep bericht voor ons te vertalen. De trein had teveel vertraging opgelopen om geheel door te rijden en daarom moesten weverder met een bus.
Rond 9 uur stapten over op een klaarstaande bus in Boden. De buschauffeur wist ons te vertellen dat het nog 5-6 uur rijden was naar Abisko. We passeerden de Poolcirkel en namen een kleine pauze in Kiruna, een stad omringd door ijzermijnen.
Rond een uur of 3 arriveerden we eindelijk op de plaats van bestemming: Abisko Turiststation. We kochten snel wat muggenspul en begonnen aan onze hike. De eerste 2 dagen zouden we een bekend en "veel" belopen pad volgen: de Kungsleden.

Door het regenachtige nationale park van Abisko liepen we naar de hut Abiskojaure, waar we een korte babbel maakten met de beheerder. Hij gaf ons de tip om onze tent 4 kilometer verder te zetten na een groten hangbrug. Zo gezegd, zo gedaan. Zeiknat geregend werd ons kampement opgezet. Even koken, eten in de tent en slapen

2 juli: Een hoogvlakte in Lapland
Droog en hier en daar een stukje wolkenloze lucht, dat was de constatering die ik met slaap in de ogen kon maken. Opstaan! Vandaag zouden we eerst een klein stukje moeten klimmen, om vervolgens een hoger gelegen vlakte met meren over te steken. Aan het einde van de middag bereikten we de hut Alistojaure.

Vanaf hier zouden we van het Kungsledenpad afwijken en een omweg maken via Vistas. Na genoeg eten ingeslagen te hebben gingen we weer verder op pad. Een mini-lemming blokkeerde ons de weg. Lef hebben die beestjes, dit jonkie was amper 3 cm en piepen dat ie deed!

Langs het Lappendorp Javri klommen we omhoog totdat we een mooie plek voor de tent hadden gevonden. Vlak aan een klein meertje met een geweldig uitzicht over de vlakte die we eerder deze dag waren overgestoken. De pasta met Zweedse gehaktballen ging er goed in.

3 juli: Op naar Vistas!
Na meer dan 10 uurtjes slaap (het zou niet de eerste keer zijn, regelmatig de klok rondgeslapen) besloten we deze ochtend rustig aan te doen. De plek van de tent was te mooi om meteen van weg te rennen. Uiteindelijk hadden we alles toch ingepakt en werd er koers gezet in oostelijke richting. Al snel bereikten we een grote waterval, waar we besloten een lange pauze te houden. Van een kleiner boompje wist ik een wandelstok te maken, die ik ook nog eens kon gebruiken als vishengel.

Na een uurtje trokken we verder. We bereikten een moerassig bos. Met de zon erbij was het er behoorlijk warm en er zaten genoeg muggen. Bij de hut Vistas lieten lieten we wat troep achter om vervolgens verder te trekken. Het pad liep omhoog een zijdal in. Aan de voet van de puntige berg Nallo plaatsen we onze tent.

4 juli: Naar Sälka en verder
Vandaag zou het wel eens een lange dag kunnen worden. We vertrokken dus redelijk op tijd in de richting van de noodhut Nallostugorna. Al snel kwamen we een probleem tegen, een woeste bergbeek. Stromingsopwaarts konden we een goede plek te vinden om over te steken. Met droge voetjes en schoentjes werd de overkant bereikt.

Langs sneeuwvelden baanden we ons een weg door het omhooglopende dal. Ook na de Nallostugorna moest er nog een klein stukje gestegen worden.
Springend van steen naar steen liepen we langs een groot meer waarin nog stevige ijsplaten dreven. Een tweede bergbeek werd veilig overgestoken en de hut Sälka kwam in zicht.

We daalden af naar het "Kungsleden" dal en besloten even uit te rusten en te bevoorraden bij de hut. De opziener wist ons te vertellen dat het weer morgen vergelijkbaar met vandaag zou zijn: Zonnig met hier en daar wat bewolking. Prima dus!
Al snel besloten we om door te lopen tot de Singivallei. Vanuit hier zouden we dan de volgende dag de hoogste berg van Zweden (Kebnekaise) kunnen beklimmen. Na 1,5 lopen bereikten we uitgeput het begin van de Singivallei. Op de eerste beste plek werd de tent opgezet, we waren te moe om ons druk te maken om de extreme hoeveelheid muggen (gelukkig hadden we muggennetten bij ons!)

Steffan wist nog een rendierengewei in de naastgelegen beek te vinden. Na wat gegeten te hebben in de tent zagen we een andere hiker naderen. Deze kerel zag eruit of hij al wat langer onderweg was. Het bleek een Nederlander (Groninger) te zijn: Stefan le Belle. Hij loopt van Gibraltar naar de Noordkaap en probeert hiermee geld in te zamelen voor stichting KiKa. Neem ook een een kijkje op zijn site: www.crossingeurope.nl
De "Groninger" was ook van plan de dag erna de Kebnekaisse te beklimmen. Hij besloot vanwege de muggen nog een stukje door te lopen naar een hoger gelegen plaats, we zouden elkaar morgen vast nog wel een keertje zien.

5 juli: Beklimming Kebnekaise
Om iets voor 8ten gingen de oogjes open. D-day! Vandaag stond de Kebnekaise op het programma. De zon scheen krachtig op de tent. Vrijwel onbewolkt! Betere weersomstandigheden krijg je hier niet snel.

Na een korte woordenwisseling met een lemming (het beestje leek behoorlijk kwaad te zijn) lieten we de tent en de muggen achter ons. Na een 3 kwartier lopen zagen we de tent van de "Groninger". In een schitterend stuk vallei midden op een klein eilandje gezet. Hij lag waarschijnlijk nog te slapen en maak nooit een slapende beer wakker....!

Langzaam maar zeker klommen we omhoog over een maanlandschap. Hier en daar moest er een sneeuwvlakte overgestoken worden. Aan de randen was het goed opletten, we zakten diep in de sneeuw weg.

We bereikten heelhuids het "zadelpunt", waar we het pad vanuit Kebnekaise Fjällstation kruisten. Veel (zweedse) wandelaars nemen dit pad om de berg te beklimmen, het was er dus een stukje "drukker". We klommen verder over stenen en puin totdat de besneeuwde top voor ons opdoemde. We klauterden door de sneeuw omhoog, het uitzicht was adembenemend. Bij helder weer kun je hier 14% van Zweden zien, en Zweden is groot!

Iets onder de top besloten we even uit te rusten en wat te eten. Ik zette mijn telefoon aan om te kijken of we hier na een paar dagen weer bereik hadden. Heel af en toe had ik wat slecht bereik, het was genoeg om de smsjes van Sabine te ontvangen met het bericht dat ik mijn Propedeuse had gehaald en dat ik volgend jaar mijn minor in Maastricht mag gaan doen. Petertje was dus nogal blij, haha:)

Het was tijd om terug te lopen! We besloten om in het begin niet via het gebruikelijke paadje te lopen, hier lag veel kleine kiezel waardoor je gemakkelijk kunt uitglijden.
Door sneeuwvelden crossent en over stenen klauterend bereikten we de plek waar de "Groninger" zijn tent had staan.

We pauzeerden even en niet veel later kwam de Groninger ook aanzetten. We hadden ons waarschijnlijk net misgelopen in de buurt van de top. We kletsen even bij. Steffan en ik hadden de brander en eten meegenomen. Nu konden we tenminste redelijk muggenvrij koken en eten. De Groninger ging ook even wat eten in de tent pakken, we zagen hem echter niet meer terug. Hij zou wel stikkapot in slaap gevallen zijn??..... Zelf warenwe ook behoorlijk gesloopt en besloten richting onze tent te lopen. 3 kwartiertjes later lagen we in onze tent. Het was een mooie zware dagc geweest. De benen voelden behoorlijk leeg aan, maar dat was ook niet gek na een paar dagen flink lopen.

6 juli: Kebnekaise Fjällstation
Een relatief gemakkelijke dag. We zouden naar het 16km verderop gelegen Kebnekaise Fjällstation lopen. Rustig wandelend bereikten in de loop van de middag het Fjällstation, een redelijk groot huttencomplex. Het was even vreemd om na een week weer iets van "echte" beschaving tegen te komen. We vulden onze voedselvoorraden aan en zetten de tent een kilometer verder op. Na een kampvuurtje was het weer bedtijd.

7 juli: Nikkaluokta
De laatste dag hiking in Zweden! We moesten een 20 tal kilometer lopen om in het "dorpje" Nikkaluokta te komen. Vanuit hier konden we de bus nemen richting Kiruna. Al snel liepen we weg van de hoogste bergen en werd de omgeving ietwat saaier. Het laatste stuk ging door een echt muggenbos. Met een TGV tempo liepen we door en bereikten omhalf 4 Nikkaluokta. We hadden geluk... de bus naar Kiruna vertrok om 4 uur.

Om een uur of 5 kwamen we aan in Kiruna. We doken meteen een supermarkt in om iets lekkers te kopen en een grote voorraad aan eten in te slaan voor de volgende week in het veel duurdere Noorwegen.

Na wat vitamine C (ieder een pak sinaasappelsap weggedronken) was het tijd voor een vette hap. Een fast-food tent was snel gevonden. De hamburger smaakte uitstekend.

Na deze vette hap liepen we richting camping, waar we eindelijk konden douchen en onze kleren konden uitwassen.

De dag erna zouden we de trein richting Narvik (Noorwegen) nemen, ons Zweden avontuur zat er nu zo goed als op, het Noorwegen gedeelte moest gelukkig nog komen!

Deel 2: Noorwegen

8 juli: Treinreis Narvik
"Welkom in Texas" had hier best ergens op een bordje kunnen staan. We stonden omringd door ijzermijnen op het station te wachten op de trein, de enige trein die er deze dag zou rijden. Het gebrek aan cowboys temperde enigzins het gevoel dat we in de USA waren.

Met de trein lieten we de Zweedse mijnstad Kiruna achter ons. Door een bergachtig landschap werd er koers gezet richting het (wilde) westen, de Noorse kustplaats Narvik.

Over het enkele spoor reed de trein door vele tunneltjes. Heerlijk met het hoofd uit het raampje hangen en genieten van de omgeving en de authentieke houtgeur die nog in de tunneltjes te ruiken is. We reden het zoveelste tunneltje uit toen de hele coupé even stilviel. "Welkom in Noorwegen" wist iemand uit te brengen. Dit land overklaste Zweden direct op alle fronten (ook qua prijs, maar dat terzijde).

Via vele mooie fjorden arriveerden we op het noordelijkste treinstation van Europa: Narvik.

Narvik zelf is maar een lelijk industriestadje. Het uitzicht vanuit de tent op de camping was vandaag echter adembenemd mooi.

9 juli: Lofoten!
We hadden voor de zekerheid maar even de wekker gezet. De bus richting Lofoten vertrok keurig op tijd. Het zou een rustig dagje worden, lekker genieten van het uitzicht. Naast ons zat een Zweed met oranje schoenen die we een dag eerder ook al in de trein hadden gezien.

's Middags arriveerde de bus in Svolvær. De bus die verder zou rijden stond al klaar. We besloten echter een bus later te nemen. Bij een supermarktje kochten we nog wat lekkers en bij het vvv kantoor wisten we een gedetailleerde kaart te bemachtigen.

Na de kaart bestudeerd te hebben, besloten we de bus te nemen naar Leknes. Vanuit Leknes konden we gemakkelijk in een paar dagen tijd naar Moskenes lopen, de plaats waar onze ferry zou vertrekken. Het enige nadeel: we zouden soms een stuk over de "drukkere" weg (E10) moeten wandelen.

Na een busritje van 1,5 uur bereikten we Leknes. Op de kaart hadden we een mooie plek voor onze tent uitgezocht. We liepen een stukje over het asfalt om vervolgens op zoek te gaan naar het pad dat op de kaart stond. Het pad konden we echter niet vinden en echt zin om nog lang te zoeken hadden we niet. De tent hebben we toen aan de andere kant van de weg op een heuvel gezet.

Tijdens de zoektocht naar (drink)water om te koken ontdekten we een skischans op de heuvel. We genoten van het uitzicht vanaf de schans en liepen vervolgens terug naar de tent. Koken, eten en toen was het alweer bedtijd.

10 juli: Zwemmen, vissen, lopen
Langs een verlaten herberg (spookhuis?) liepen we een noord-oostelijke richting, de verkeerde kant op dus. Vandaag zouden we een kleine omweg nemen zodat we ook nog een stukje van dit eiland konden verkennen, alvorens we naar het volgende eiland zouden oversteken.

We volgden het paadje dat we de vorige avond tijdens een korte verkenning gevonden hadden. Al vrij snel kwam het paadje bij een klein schattig huisje uit. Een moment dachten we zelfs dat het dak van koek was en er witte ramen van suiker waren. In tegenstelling tot Hans en Grietje liepen we door... tenminste... het paadje bleek doodlopend te zijn. Al snel waren we het erover eens: op kompas lopen en door de wilde natuur baggeren.

Na wat gezwoeg bereikten we de plek waar we eigenlijk een dag eerder hadden willen komen om onze tent neer te zetten. Aangezien het redelijk warm was (graad of 15, maar met de zon erbij..) besloot ik een duik te nemen in het ietwat koude meertje. Het koude water was ik echter al vrij snel beu. Steffan besloot eens om het meertje heen te lopen en de verderop gelegen noodhut te bekijken. Ik maakte een geimproviseerde vishengel, helaas... ik heb niks kunnen vangen.

Gedurende de middag liepen we weer een flink stuk door. Tegen de avond bereikten we een schiereiland ten westen van Leknes. Er waren 2 opties om aan de andere kant van het schiereiland te komen: linksom over de weg of rechtsom via een pad (?). Het pad dat op de kaart stond bleek gelukkig ook grotendeels een pad te zijn, al moesten we soms grote stukken over rotsen klauteren. Op een mooi stukje gras werd de tent opgezet, we kozen voor een suite met zeezicht, ook niet verkeerd. Van een aangespoelde statiegeldpallet maakten we een lekker kampvuurtje.

11 juli: Meters maken op de E10
Laaghangende bewolking en soms zelfs een druppeltje regen. Ideaal weer om eens snel wat kilometers af te werken. Vandaag moesten we een flink stuk over de E10 lopen om verder te kunnen komen.

Het eerste mogelijke probleem van de dag zouden we al snel tegenkomen. Op de kaart hadden we namelijk een tunnel zien staan, gelukkig waren de Noren zo slim geweest om ook een stoep/fietspad in de tunnel aan te leggen.

Tegen het einde van de tocht begonnen de benen toch behoorlijk leeg te worden en leek de tas steeds zwaarder te worden. Vlakbij Ramberg kwamen we weer de Zweed tegen die ook al in onze de trein en bus had gezeten. Ditmaal zat hij op een geleende fiets en had hij geen oranje meer schoenen aan.

In Ramberg kochten we wat lekkers en namen we een lange pauze. Op de kaart hadden we al snel een leuke plek voor onze tent ontdekt. Langs de drogende (in de regen?) stokvissen liepen we naar onze eindbestemming. Een heuvel tussen twee fjorden. In de tweede wereldoorlog was deze plek ook al opgevallen, er stonden een aantal bunkers. Ditmaal zou de tent op een beschut plekje worden gezet: achter een mega grote rots.

12 juli: De voorlaatste etappe
Omdat we de dag ervoor al veel gelopen hadden, konden we deze dag rustig aandoen. De dag begon bewolkt, maar al snel klaarde het op. Aan het einde van de dag hebben we de tent op een mooie plek vlakbij de E10 opgezet: een mooi meertje voor de helft omringd door steile bergen.

13 juli: Walvis, vissenkoppen en een broodje zalm
Bewolkt maar droog. Weer prima weer om te lopen dus en misschien dat vandaag ook wel weer de zon zou doorbreken. Er werd koers gezet richting Moskenes, waar we vandaag zouden aankomen.

Al snel kwamen we een viswinkeltje tegen. "Walvis: diepgevroren per 5 of 10 kg" stond er op het uithangbord. We konden de verleiding niet weerstaan om een broodje met vis te kopen. Zouden we broodje walvis nemen? We proefden een ministukje: vrij taai en eigenljik smaakte het niet echt naar iets. We namen dus maar broodjes overheerlijke zalm. Buiten bekeken we nog een aantal vissenkoppen die daar te koop lagen, leuk om te gebruiken voor carnaval, maar het idee om een vissenkop nog een week te moeten meesjouwen stond me een beetje tegen.

We waren net begonnen met lopen toen we de supermarkt in Reine bereikten. Hier moesten we nog wat inkopen doen. Ontbijt, lunch en tussendoortjes voor 3 dagen. Met een berg knäckerbröd en bijna 40 euro armer stonden we weer buiten, voor de prijzen hoef je niet naar Noorwegen te gaan.

Langs de kust liepen we verder richting Moskenes, waar we even informeerden hoe laat de ferry 3 dagen later zou vertrekken. Na nog een uurtje lopen hadden we een mooie kampplaats voor de komende 3 dagen gevonden. Hogerop in de bergen met zee-, meer- en bergzicht. Ook waren er een hoop watervalletjes en beekjes te zien, waarin ook otters zaten.

14 juli: Herfst
In de nacht wakkerde de wind aan en begon het te regenen. We bleven een uurtje langer liggen totdat het wat droger leek te worden. Met regenkleding aan besloten we er toch op uit te trekken. De tent konden we gelukkig laten staan.

Via Tind liepen we naar A i lofoten, een leuk dorpje aan het einde van de "doorgaande" weg.

Vanuit A namen we een pad dat ons naar de andere kant van het eiland zou leidden. Soms moesten we gebruik maken van touwen om boven te komen, zeker vanwege de gladde natte stenen. Bovenop een wat hoger stukje had de wind vrij spel. In combinatie met motregen waren we binnen mum van tijd zeiknat. De kleren zouden het water nog wel even buiten kunnen houden, maar geen uren. Aangezien we nog hoger moesten klimmen, het weer verslechterde en we geen zin hadden om zeiknat te worden maakten we rechtsomkeer.

In A aten we onze lunch beschut onder een afdakje van een typisch "Lofoten" huisje. Om een uur of 3 waren we alweer terug bij de tent. We speelden wat spelletjes kaarten terwijl we warm en droog in onze slaapzak lagen. Aangezien het bleef regenen besloten we het avondeten naar morgen op te schuiven en de knäckerbröd voorraad te plunderen, buiten koken in regen en wind zou toch weinig zin hebben.

15 juli: D-day: Beklimming Hermannsdalstinden.
De ogen waren amper open, rits van de tent open en omhoog kijken. Stukjes blauw! Onze meteobron (Meteo Gronsveld oftewel Sabine) had zon voorspeld en die voorspelling leek uit te komen. Nadat de natte kleren van de dag ervoor waren opgehangen was het tijd om te ontbijten!

De zon was nog niet krachtig genoeg om echt goed door te breken. Daarom besloten we te wachten en eerst de warme maaltijd van gisteren in te halen. Ietwat na 12 uur vertrokken we met een gevulde maag. Na een tijdje klimmen hielden we even een kleine pauze, genietend van het uitzicht over het Nusjfjord.

Halverwege de middag bereikten we de Munkebu hut. Vrijwel direct liepen we door naar Hermannsdalstinden, een beklimming die zonder klimgereedschap te doen is, al moet je wel over een goede conditie en schoeisel beschikken en bovendien niet bang zijn voor afgronden.

Ondertussen was de zon flink gaan schijnen. We kwamen een solo-loper tegen en vroegen hem of de klim te doen was. Hij had perongeluk een ietwat lastiger pad naar de top genomen, maar als we het goede pad zouden nemen zou het gemakkelijk zijn: "with your hands in your pants"

We vulden onze bidons aan een klein stroompje dat van de rotsen liep en klommen verder langs steeds diepere afgronden. Als je valt maakt het niet zoveel uit of je 40 meter of meer omlaag stort, het resultaat is altijd hetzelfde. Toch is een afgrond van 300 meter op de een of andere manier een stuk angsaanjagender.

De laatste 200 meter naar de top waren behoorlijk lastig. Blijkbaar hadden we toch het verkeerde pad genomen. Er moest er flink geklommen worden, wat het altijd nog wat spannender maakt. We bereikten de top om half 6, eindelijk konden we eens goed om ons heen kijken... wow wat een uitzicht!

Na een half uurtje boven op de top gezeten te hebben liepen we terug naar beneden. Ditmaal wel via het "gemakkelijkere" pad. Na 3 uurtjes waren we weer bij de tent, tijd om te eten!

16 juli: Ferry naar Bodo
Vandaag zouden we om 11.00 uur de ferry in Moskenes nemen, voor een boodtochtje van 4 uur naar de Noorse stad Bodo. Na 3 kwartier lopen zagen we Moskenes liggen. De ferry kwam toevallig net binnenvaren.

Op het bovendek was het lekker vertoeven in het zonnetje, al was een trui geen overbodige luxe op open zee. Langzaam zagen we de bergtoppen van de Lofoten kleiner worden, maar helemaal verdwijnen deden ze nooit.

In Bodo aten we weer eens lekker ongezond en kochten we nog wat eten in voor de laatste dagen. We namen eindelijk weer een frisse douche op de camping, nu konden ons weer onder de mensen begeven.

17 juli: Dagje treinen in Noorwegen
Om 12.15 vertrok de trein in Bodo. Weer een treinreis van 19 uur, maar geen moment saai te noemen. De eerste trein waar we inzaten reed naar Trondheim en leek verdacht veel op de Hogwarts Express

In de loop van de middag passeerden de poolcirkel, die gemarkeerd was met 2 grote steenhopen.

Om 22.00 arriveerden we in Trondheim, waar het miezerde. We hadden een uurtje de tijd om hier rond te lopen, om 23.00 vertrok namelijk de trein naar Oslo. Steffan had geen zin om nat te worden, ik wilde wel graag even wat frisse lucht en liep nog even Trondheim in.

In de trein naar Oslo lagen voor alle reizigers pakketjes klaar met daarin een dekentje, oordopjes, kussentje etc. Ideaal dus om toch redelijk goed te kunnen slapen.

18 juli: Oslo
Om kwart voor 7 arriveerden we in Oslo. We aten ons ontbijt op een bankje in het station. 's Ochtends liepen we wat rond door de stad langs o.a. de dom, koninklijk paleis, vele mooie gebouwen, een oud ford, stadhuis, een moderne wijk en het regeringsgebouw waar 4 dagen later een autobom zou ontploffen.

Tegen 7 uur gingen we naar het station en haalden onze tassen uit het kluisje. Wat een lucht kwam daaruit zeg, na 3 weken beginnen je spullen toch wel te stinken. We namen de trein naar Rygge, waar het "ryanair" vliegveld gelegen was. Het eerste plan was om ergens in de buurt van het station onze tent op te zetten, maar toen we de transferbus naar het vliegveld zagen staan besloten we in te stappen.

Vanuit de bus zagen we dat het vliegveld ook gedeeltelijk militair was, shit, daar konden we onze tent niet zetten. Vlakbij de ingang van het vliegveld was een stuk gras en we besloten onze tent hier maar neer te zetten. Toen we terugkwamen van een kijkje in de terminal zagen we 5 bewapende soldaten bij ons tentje staan..... hebben wij weer.

We mochten blijkbaar niet in de buurt van het vliegveld ons tentje opzetten (allemansrecht geldt dus toch niet altijd), dus konden we weer beginnen met afbreken. Aangezien we geen zin hadden om de transferbus terug naar het dorp te nemen en morgenvroeg weer terug te moeten lopen bleven we op de luchthaven slapen, niet ideaal maar als je moe bent kun je overal slapen.

19 juli: Back home
Na drie weken avontuur was het tijd om terug naar huis te gaan. Een half uur eerder dan de planning vlogen we naar Charleroi, waar de pa van Steffan ons stond op te wachten met 2 uitgebreide lunchpakketten. Na een uurtje met de auto waren we weer thuis.

Van de ene kant erg jammer om weer terug te zijn, de weken waren omgevlogen. Van de andere kant was het wel eens fijn een eigen douche te hebben, alle kleren eens goed te kunnen was en een koelkast vol met eten is ook geen overbodige luxe.

Conclusie: met afstand de meest gave vakantie ooit. Het wordt een uitdaging om dit volgend jaar te overtreffen!

Op Hemelvaartsdag wordt Les Cimes de Waimes verreden en op Pinkstermaandag..... Ardennes Trophy! Misschien iets minder mooi dan de marathon in Waimes, maar zeker weten een stuk zwaarder. Heel veel steile klimmen met (losse) stenen, weinig vlakke stukken en afdalingen met een heel hoog stuitergehalte.

Om half 10 was de start.. De startklim was zoals ieder jaar moordend. Maar het zou nog wel zwaarder worden. Na een tijdje kwam opeens een Oxyin-shirt langsvliegen. Het was Leander Hamelink, die de dag ervoor ook al in Willingen had gereden (schroefje los? of gewoon goed herstelvermogen?). Tot ongeveer halverwege kon ik bij hem in de buurt blijven (in het wiel, haha).

Na een beurt op kop viel ik wat stil. Toen niemand wilde overnemen besloot Leander te versnellen, daar had niemand een antwoord op, ik ook niet. Op eigen tempo reed ik verder. Lekker afzien in de klimmetjes, knallen in de afdalinkjes. KABOEMM!! Tijdens het bijtrappen in een afdaling had ik puntige steen over het hoofd gezien en raakte deze met mijn pedaal. 60 kilo... dat wil wel vliegen! Wonder boven wonder kuste ik geen boom maar kwam ietwat lomp op 2 wielen in een greppel terecht. Met een deuk in mijn pedaal (en mijn ego) kon ik gelukkig snel weer verder.

Na 60 kilometer kreeg ik weer een klap te verwerken. Nu niet veroorzaakt door een steen... maar door de man met de mokerhamer. Gelukkig kon ik me vrij snel herpakken en toch nog met een redelijk tempo de finish halen, met een gevoel alsof er een trein over me heen gereden was... wat is marathonbiken toch leuk!

Uiteindelijk ben ik 48e overall en 24e elite geworden van de 674 starters. Daar ben ik zeker tevreden mee.

Komende weken zullen jullie me even moeten missen op de mountainbike. Raid des Hautes Fagnes in Malmedy zal ik niet rijden omdat deze schitterende marathon midden in mijn belangrijke tentamenweek valt.

Meteen na de tentamens vertrek ik op 29 juni samen met een vriend naar Stockholm, om vervolgens boven de poolcirkel te gaan hiken in de buurt van de Kungsleden. Via de Lofoten zullen we tenslotte terugkeren naar Oslo, waarvandaan we weer naar huis zullen vliegen, ik heb er zin in, al zal ik mijn mountainbike gedurende de 3 weken in het land van de middernachtzon wel gaan missen.

Op hemelvaartsdag was het sinds lange tijd weer marathontime! De start/finishstreep was getrokken in Waimes, een dorp in de Belgische Ardennen. Er moesten 85 km afgelegd worden, met daarin 8 lange klimmen.

's Ochtends "vroeg" opstaan viel weer even tegen. In tegenstelling tot de vorige weken moesten we  redelijk op tijd vertrekken, de start was al om 9 uur, tenminste....
Bij aankomst bleek dat ik in het tweede startvak stond, omdat ik niet (heel) vroeg had ingeschreven en vorig jaar geen top 10 had gereden. Het tweede vak werd pas om 9:20 weggeschoten.

Een hele hoop snelle mannen waren dus al weg toen wij mochten vertrekken. Ik had het voor elkaar gekregen om vooraan te staan en had een klein plannetje bedacht. Als eerste was ik weg en deze plek wist ik tot boven aan de startklim vast te houden, super leuk om eens te kunnen doen:) Bovenop kwamen we met een man of 8 te zitten. William Beurskens nam grijnzend de koppositie van me over, ok... dit zou een leuke dag gaan worden. Harry zat ook in de kopgroep en ik nestelde me vlak achter hem en William.

Na een kilometer of 12 moest ik een klein gaatje laten, en zulke gaatjes worden dan snel groter....  Harry Rasing haalde ik weer vrij snel in: "lekke band".

Toen begon het lange eenzame avontuur. Aangezien ik de kopgroep niet kon volgen en alle eerder gestarte deelnemers en 65/45 km "toer"rijders een stuk langzamer reden, zou het niet echt een sociale rit gaan worden. Zeker op de Hoge Venen was het wel vervelend, waar ik als 60 kilo mannetje wel een stoeper kon gebruiken om achter te rijden. Gelukkig was het weer super, het parcours prachtig en de benen nog niet eens zo slecht.

Op 8 kilometer van het einde kwam eindelijk een snelle kerel uit de achtergrond opduiken. Hij was gestart in het derde startvak en reed een strak tempo. We maakten er een leuk gevecht van. Ik probeerde hem kwijt te spelen in de afdaling. Toen hij weer kwam aansluiten gaf hij meer dan flink gas op de laatste lange klim. We bleven echter bij elkaar en besloten samen uit te rijden, aangezien het onmogelijk was om nog veel verschillen te maken met al die andere toerrijders op de singletracks.

Ik heb me vandaag dus goed vermaakt. Uiteindelijk ben ik 76 overall geworden en 30e Elite. Met 755 man aan het vertrek best ok dus, al had er wel meer in kunnen zitten als ik net iets langer bij William en Harry was gebleven. Volgend jaar top 50;) Op naar de volgende Ardennen-marathon: Ardennes Trophy

Afgelopen donderdag de laatste van de 4 inspanningstesten gedaan voor een onderzoek naar de prestatie bevorderende werking van astaxanthine (spul wat o.a. in zalm en kreeft zit). Het resultaat: 's middags als een zombie op een bureaustal gehangen...pfff

Vrijdag in de namiddag naar life-city in Amersfoort afgereisd voor een sponsor/teammeeting. Als Oxyin Racing Teams krijgen we een aantal Compex apparaten gesponsord. Na wat gegeten en gedronken te hebben kregen we uitleg en een demonstratie van een echte kenner op het gebied van training en electrostimulatie: Heiko van Vliet.

De werking van een compex apparaat is vrij simpel: m.b.v. elektroden kun je elektrische schokjes aan de (motorische) zenuwen van je spieren geven. Hierdoor trekken je spieren samen. Door een bepaalde frequentie (aantal schokken per seconde) te kiezen kun je ervoor zorgen dat je spier herstelt (betere doorbloeding), opwarmt, spierpijn verminderd etc. Ook kun je er heel zware krachttraining mee doen (vraag maar aan proefkonijn Harald) aangezien het mogelijk is om heel gemakkelijk alle spiervezels te activeren, ook die vezels waarvan je niet wist dat ze bestonden. 
Na nog wat nagebabbeld te hebben ging ik samen met mijn nieuwe trainingsvriend (Compex apparaatje) terug naar het zuiden. Tijd om de compex zelf uit te proberen was er niet meer, dat zou moeten wachten tot zaterdag.

Meer info Compex: HIER

Zondag was het weer koersdag. De laatste XC wedstrijd van het voorjaar: VOR Cup in Kelmis. Voor Belgische begrippen was het zeker geen technisch rondje, maar wel leuk door een aantal redelijk steile klimmen.

Bij het afroepen van de startvolgorde probeerde er nog iemand voor te dringen, ik dacht toch echt dat ik hier toch bij de Elites/Beloften stond en dat de meesten de kleuterklas al 15 jaar geleden voltooid hadden...

Mijn start was al iets beter dan vorige week maar nog steeds geen groot succes. Ditmaal lag het niet geheel aan de benen. Ik nam in een bocht/versmalling de buitenkant en verloor daardoor mijn eerder gewonnen plaatsen.

De rest van de wedstrijd is vrij simpel samen te vatten: zo hard mogelijk rijden. Het was een snel en stoffig rondje geworden door de droge omstandigheden. In het begin werd ook redelijk veel in groepjes gereden.

In de laatste ronde wist ik nog wat plaatsen goed te maken en kon weer met een tevreden gevoel finishen.

De uitslag is nog niet bekend (iets misgegaan met de chip registratie???). Donderdag is in ieder geval de volgende wedstrijd: Les Cimes des Waimes. Dit jaar hopelijk met beter weer dan vorig jaar, met 3 graden in de regen door de Ardennen koersen blijft je nog wel een paar jaartjes bij:)

Ludo, Simone en Sabine, bedankt voor de foto's en voor de support:)

Afgelopen week optimaal geprofiteerd van een "vrije" dag en de vele zonnige avonduurtjes. Bijna 400 km weggetrapt met op dinsdag het hoogtepunt: een mooie rit naar Einruhr. Uren trappen over soms verlaten gravel wegen op het dak van België en super asfalt wegen in de Duitse Eifel. Het was mooi en erg leuk om op een aantal onbekende plaatsen te komen, lang leve de garmin:)

Zondagmiddag vertrokken richting Eupen. Het was een leuk rondje, geen super steile afdalingen zoals in Stoumont, maar of het vandaag gemakkelijk zou worden....

Knetter, knetter. De hagel viel op de vooruit van de auto, afgewisseld door wat regen. Waar zat de ruitenwisser knop ook al weer? 
In Eupen aangekomen was het weer redelijk droog, maar het parcours was super glibberig. Een harde droge ongrond met daarop een klein laagje modder. Een scheef aflopend pad was bijna niet de fietsen.. owjee, hoe moest dit ook al weer?

Bij de start stond ik samen met Rudo Pinckaers achteraan. Hop en weg waren we.. correctie: de rest. Ik ben nooit een super starter geweest... maar dit? Plan Z werd ingeschakeld: "wie niet sterk is moet slim zijn"

Toerend kwam ik na de startklim als voorlaatste over de finishlijn. Bij de eerste singletrack kon ik gemakkelijk terug naar de rest glibberen/lopen. Hier en daar door de struiken en ik lag geen voorlaatste meer:)

De eerste 2 rondes meerdere malen geprobeerd om het tempo omhoog te krikken, maar het ging echt niet.

In de 4de ronde begon de power terug te keren. Het leuke steile klimmetje ging lekker snel en ik zat opeens vlak achter Rudo. Op de wat langere klim het gat definitief dichtgereden.

Het parcours droogde wat op, waardoor ik wat gemakkelijker mijn ritme kon vasthouden. In de laatste ronde de knop volledig kunnen omzetten: stofzuigerstand aan. Nog een paar mensen ingehaald om zo toch nog met glimlach te finishen.

Uiteindelijk 22e elite geworden (er was ook een apart U23 klassement... geen probleem, daar was het niet veel beter geeindigd). Zeker niet tevreden, volgende week herkansing in Kelmis!

Belgacom GP Stoumont

Soms heb je van die wedstrijden, die je nooit zult vergeten. Zondag 14 mei was er weer zo een de Belgacom GP in Stoumont. Een superzwaar technische parcours en een handje vol wereldtoppers (Wereldkampioen mountainbike en grapjas José Hermida, 2 voudig Olympisch kampioen Julien Absalon, Sven Nijs, Rudi van Houts, etc). Het erg leuk om mee te maken.

Samen met Pap en Sabine ben ik zondagmiddag richting Stoumont afgereisd. Even ingeschreven om vervolgens de fiets in elkaar te zetten. Ondertussen was de wedstrijd van de dames en masters nog bezig. Verkennen zou vandaag een probleem worden, daar had ik gelukkig al op gerekend. Dan maar warmrijden op de weg, om net voor de start nog even de eerste afdaling te bekijken, uhh ja, ook al ff erg van dichtbij... had iets teveel snelheid.

Bij het omroepen van de startnummers hoorde ik Bart Wellens zeggen: "Ik maak me toch wel een beetje zorgen over die ene afdaling na de startklim..."gelukkig, ik was niet de enige:)

Bij de start stond ik op de voorlaatste rij. Op het eerste lange rechte stuk maakte ik snel wat plaatsen goed, helaas moest mijn voorganger in de eerste bocht vol in de ankers en lag ik opeens laatste!

Gelukkig volgde er meteen een leuke klim. Ik kon weer in het grote peleton komen... auw dat deed pijn. Niet denken gewoon rijden. Ik kon me redelijk handhaven. Achter een Kazachstaan dook ik de afdaling in. Bart Aernouts (Rabobank) haalden we in... die reed vrolijk naar beneden op de velg.

in de steile afdaling was het zoals verwacht lopen geblazen. Met mijn lange smalle beentjes sprong ik zo van hobbeltje naar hobbeltje en kon heel gemakkelijk plaatsen goedmaken.

Maar dan ben je beneden... en moet je weer omhoog. Een mooi zigzag klimmetjes was de volgende hindernis. Ik moest even lopen nadat mijn voorganger ook van de fiets moest, alsof de benen nog niet genoeg pijn deden.

En zo ging het dus door... lange klimmen, steile klimmen, afdalingen, heel veel technische stukken, genieten geblazen!

Halverwege het tweede rondje kwam Thomas Achouri voorbij gereden. Die had een klein probleempje met zijn stuur gehad en probeerde weer wat naar voren te rijden. Ik probeerde even aan te pikken. Verderop maakte ik echter een foutje en moest een stukje lopen... kramp kramp. Thomas was al lang niet meer te zien.

De motor schakelde over op de automatische piloot. Gewoon proberen vooruit te kruipen... en dat dan lang proberen vol te houden. Bij start/finish werd ik er na 50 minuten koers (al) uitgehaald. (80% regel + ontketende Absalon = gekkenwerk)

Van de ene kant balen... ik was dus niet snel genoeg om een 3de ronde te mogen rijden. Van de andere kant... ik had gereden voor wat ik waard was en nu bleef me nog een ronde vol afzien bespaard. (al blijft het wel zuur om te zien dat in het vervolg van de wedstrijd de 80% regel niet meer is toegepast, waarom na 2de ronde wel?)

Even met Thomas Achouri en ene Hollander uit Utrecht gebabbeld. Om vervolgens op een klimmetje waar ik Harald en Ludo stonden naar het vervolg van de koers te kijken. Absalon demonstreerde even hoe het moest. Het zou zowieso een demonstratie van Absalon worden. Bij de finish had hij 5 minuten op de nummer 2 Sven Nijs.

Uiteindelijk ben ik 61e overall geworden en 21e belofte. Op naar de volgende koers, volgende week in Eupen.

Nog meer foto's en filmpjes zullen nog volgen, HIER in ieder geval het verslag van sporza (ben bij de finish nog in beeld... wel aan de verkeerde kant van het hek)

Houffalize Open Tour (HOT)

Van vrijdag 29 april t/m zondag 1 mei werd de 3-daagse mountainbike wedstrijd Houffalize Open Tour (HOT) verreden. Met op vrijdag een proloog op het oude World Cup parcours en op zaterdag en zondag twee etappes van 75 en 80 kilometer. Samen met Peter van Mil, Harry Rasing, Gène Rekko, Fabian Rosenboom, Thierry Weijenberg zaten we in een huisje in de buurt van Houffalize. Op de laatste dag sloten Wim en Bernard zich nog bij de groep aan. Het was een erg leuk weekend, heel veel gelachen, natuurlijk werd er ook nog gefietst.

Vrijdag: Proloog (10 km, veel hm)
Na een franstalige rondleiding door ons huis(je), was het snel omkleden, bike klaarmaken en op naar Houffa. Snel hebben we een gedeelte van het parcours verkend om vervolgens te gaan opstellen voor de start. Om 19.00 werden we weggeschoten. Meteen volle bak de startklim op, pfoe, je weet meteen of je goed bent of niet. Ik kon me redelijk voorin nestelen en zat vlak achter Peter van Mil. In zo de eerste afdaling vloog mijn bidon weg, shit! Niet denken gewoon blijven knallen. Na de startloop kon ik in Houffalize bij Peter komen: "heb je nog een slok voor me?". Op voorwaarde dat ik de bidon meenam mocht ik hem hebben (hij had er perongeluk nog 2 op de fiets zitten). Thnx!

Langzaam begonnen de benen toch echt te branden en zakte ik een beetje in (nog niet helemaal hersteld misschien van die zware inspanningstest de dag ervoor?). Aan de aanmoedigingen te horen zat Jean Biermans vlak achter me, even later zat hij voor me. Vlak voor de finish probeerde ik nog een iemand langs te sprinten, wat nogal een grappige foto en een 33e plaats opleverde.

Zaterdag: 1e Etappe (75km, 1300?hm)
Op tijd gewekt door de wekker van Fabian brak de volgende dag aan. Ontbijten en naar de start. Het zonnetje scheen, en we hadden er weer veel zin in.
Bij de start mochten alleen de eerste 10 van de proloog voorop opstellen. Redelijk achteraan starten dus..... normaal geen probleem maar de Belgen vonden het leuk om ons meteen een single track op te sturen en door "de tuin" naar beneden te laten rijden. Daar stonden we dan... in de file te kletsen. Toen de voorste mannen al lang uit het zicht waren kon er eindelijk gefietst worden. Ik maakte wat plaatsjes goed en kwam bij Rudo Pinckaers te zitten. De etappe was relatief vlak en er werd veel in groepen gereden. We reden nog even verkeerd, we waren gelukkig niet de enige. In Bastogne maakten we een rondje rondom het monument en keerden terug na Houffalize.

Na een lang recht stuk reed ik samen met Christoph Verbeckmoes (Belg die ik nog ken uit Polen) weg. Met zijn 2-en reden we goed door. Dat was ook nodig om een grote groep voor te blijven. "Amai, heeft dit eigenlijk wel zin? uhhh.... nee, achjaa gewoon blijven rijden". Op de ietwat zwaardere stukken konden we een definitief gat slaan. Christoph had nog wat ketting problemen, ik besloot even rustig te doen en te wachten... alleen rijden had weinig zin. 
Op een lange asfalt klim kwam een krachtpatseraansluiten die er nog veel zin in had.... ik kon net aanhaken, Christoph moest eraf. Een aantal kilometers flink moeten bijten om hem bij te houden, we haalden zo wel een een aantal man in. 
Op een langere klim vond ik mijn goede beentjes terug en met nog enkele kilometers te gaan dacht ik: volle bak. Het bleken echter nog iets meer kilometertjes te zijn... auw auw auw. De laatste afdaling maakte gelukkig veel goed. 52e vandaag (22e elite).

In de middag nog naar de wedstrijd van Dion en Winand gaan kijken. 's Avonds nog even naar de Legends race geweest. Erg grappig om mannen zoals Brentjens en Frischknecht in de oude kleren op oude fietsen te zien rijden.

Zondag: 2e Etappe (82km, 2250hm)
Shit zware benen! dacht ik toen ik opstond. Gelukkig was ik niet de enige. Vandaag zou de langste en zwaarste etappe zijn... Wim en Bernard (pa van Gène) reden vandaag ook mee voor het aparte marathonklassement.

De eerste 10 kilometer waren een hel, daarna liep het gelukkig iets beter. Vanaf de start zat ik bij Harry en dat is zo gebleven tot na de finish. Tot ongeveer 40 kilometer hebben we goed doorgereden. Er zaten een aantal erg mooie afdalingen tussen! De klimmen waren steil en lastig.

Bij de 2de bevoorrading besloten we even de ketting te smeren. Daar kregen we te horen dat de wedstrijd geneutraliseerd zou zijn, omdat de kopgroep de verkeerde kant op was gestuurd. Achjah.... gewoon doorrijden naar finish, we zouden het wel zien. In de laatste kilometers ging ik ook nog even bij liggen, nogal een stomme actie. 
Na 4 uur en 10 minuten kwamen we over de finish waar Peter van Mil al stond te lachen. Hij had na het verkeerd rijden van de snelste mannen de kop van de wedstrijd genomen, krijgt alleen hij weer voor elkaar, haha:-) Hij was uiteindelijk in de geneutraliseerde kopgroep geeindigd. Vandaag was ik 37e en 18e elite. In het eindklassement 33e overall en 16e elite geworden. Jammer dat er geen beloftenklassement was, had Sabine bloemen beloofd....

Na het bekijken van de elite wedstrijd (gewonnen door Nino Schurter) zijn we terug naar het huisje gereden. Opgeruimen, inpakken en via de frituur in Moelingen naar huis. Het was een geslaagd weekend! Van ons 6tal moest helaas Thierry zaterdag opgeven met knieproblemen, al denk ik dat hij zondag genoten heeft van het event in Houffalize:-)

Tenslotte.... het weekend was voor mij een belangrijk leermoment, ik heb weer veel dingen opgestoken:

- Ga nooit zonder enige vorm van krachttraining een weekend weg met bovengenoemde personen, je komt met (buik)spierpijn terug.

- Er bestaan voetbaltrainers die heel veel van fietsen weten (Wim)

- Vergeet niet je achterband leeg te laten als je wordt ingehaald door iemand met een dikke banden fiets, je zult het anders nog jaren moeten horen (Gène)

- Wielrenners blijven wielrenners, alles moet blinken (Fabian)

- Ga nooit de dag voor een 3-daagse een techniek training doen (Thierry)

- Noem nooit iemand een mietje als diegene een stukje met de auto gaat.

- Rijd nooit verkeerd, ooit komt er een dan dag dat je op kop van de wedstrijd rijdt (Peter v. Mil)

- Neem nooit een binnenbocht als iemand anders al moeite heeft met de buitenbocht (ben ik zelf achter gekomen)

- Schilderijen van huilende jongetjes waren vroeger populair, nu angstaanjagend.

- Er is maar 1 manier om mannen die helemaal kapot zitten aan het lachen te krijgen:

Kijk voor meer verslagen, foto's en (binnenkort) een filmpje op http://www.x-track.nl/